บทที่ 23 ผู้ชายคนนี้คบง่าย ไม่มีอะไรทำก็ชวนออกเดท

วันที่ 14 กันยายน เซียวหยางมีชื่อติดทีมแข่งขันอีกครั้งในศึกกัลโช่ เซเรีย บี นัดที่ 4

ใน 9 นัดหลังสุดที่เจอกัน เบรสชาทำผลงานได้ดีกว่าด้วยสถิติชนะ 4 เสมอ 3 แพ้ 1 แต่ถ้าดูเฉพาะสองนัดเมื่อฤดูกาลที่แล้ว ต่างฝ่ายต่างผลัดกันชนะ 1-0 คนละนัด แถมจบฤดูกาลด้วยอันดับ 6 และ 9 ตามลำดับ ส่วนฤดูกาลนี้ก็มี 4 กับ 5 คะแนน ตามลำดับ เรียกได้ว่าเป็นมวยถูกคู่

เริ่มเกมทั้งสองทีมเล่นกันได้อย่างสูสี ไม่มีใครได้เปรียบเสียเปรียบชัดเจน แม้แต่ดวงยังพอๆ กัน ครึ่งแรกต่างฝ่ายต่างมีโอกาสทองคนละครั้ง แต่พอแตร์นานายิงชนคาน เบรสชาก็ยิงชนเสาทันที สุดท้ายจบครึ่งแรกแบบไร้สกอร์

"ครึ่งแรกค่อนข้างน่าเบื่อ ทั้งสองฝ่ายต่างมีโอกาสทองคนละครั้ง แต่ก็ฉกฉวยไว้ไม่ได้..."

ในห้องแต่งตัว จามเปาโลอารมณ์บูดมาก

ตลอด 15 นาทีที่พัก เขาใช้เวลาด่าฝ่ายตรงข้ามไป 14 นาที กว่าจะนึกได้ว่าต้องวางแผนแก้เกมครึ่งหลัง

เกมนี้มีแฟนบอลเบรสชาตามมาเชียร์มากกว่าปกติ และทุกคนกำลังเฝ้ารอวินาทีสำคัญ

นาทีที่ 50 ของการแข่งขัน เซียวหยางก็มายืนอยู่ข้างสนามจนได้

"ปาชิบล็อกลูกยิงของกองหน้าคู่แข่งออกหลัง ทำให้แตร์นานาได้ลูกเตะมุมแรกของครึ่งหลัง เบรสชาถือโอกาสนี้เปลี่ยนตัวคนแรก และจามเปาโลก็กำลังจะส่งอาวุธลับของเขาลงสนามแล้วครับ"

"ซานโดร เซียว หมายเลข 11 ที่โชว์ฟอร์มเทพในนัดที่แล้วกำลังจะลงสนาม ครั้งนี้เขาจะสร้างปาฏิหาริย์ได้อีกหรือไม่?"

"รู้ใช่ไหมว่าต้องทำยังไง?" จามเปาโลพูดเสียงเข้ม "ตอนนี้เรากับพวกมันสูสีกันทุกอย่าง ฉันต้องการตัวแปรที่จะมาทำลายสมดุลนี้และดึงตาชั่งแห่งชัยชนะมาทางฝั่งเรา และนายคือตัวแปรที่สำคัญที่สุดของฉัน!"

ถ้าเซียวหยางอายุสิบเจ็ดจริงๆ เขาคงฮึกเหิมกับคำว่า "ต้องการที่สุด" และ "สำคัญที่สุด" จนยอมถวายหัวให้ แต่ตอนนี้ การที่เขาไม่หันกลับไปหลอกด่าจามเปาโล ก็ถือว่ามีมโนธรรมมากพอแล้ว...

คราวนี้เบอร์ 5 บูเดล เป็นคนที่ถูกเปลี่ยนออกอีกแล้ว

บูเดลไม่เคยฝันเลยว่า เหยื่อรายใหญ่ที่สุดจากการแจ้งเกิดของเซียวหยาง จะไม่ใช่โอดูมาดีที่เป็นกองหน้าตัวสำรอง แต่กลับเป็นเขาที่เป็นกองกลางตัวจริง!

บอกได้คำเดียวว่า สไตล์การเล่นแบบครึ่งกองกลางตัวรุก ครึ่งกองหน้า กึ่งเบอร์ 9 กึ่งเบอร์ 10 ของเซียวหยางนี่มันน่ารังเกียจจริงๆ

ทันทีที่เซียวหยางก้าวลงสู่สนาม เสียงปรบมือกึกก้องก็ดังมาจากฝั่งแฟนบอลทีมเยือน

เขาวิ่งไปหาเพื่อนร่วมทีมก่อนเพื่อถ่ายทอดคำสั่งโค้ช

การไม่หลอกด่าโค้ช ไม่ได้แปลว่าจะไม่หลอกเพื่อนร่วมทีม

โคเล็ตติเป็นรายแรกที่โดนใบหน้าใสซื่อนั้นหลอกเข้าเต็มเปา

"กัปตันครับ โค้ชบอกให้กัปตันเติมเกมขึ้นหน้าให้มากขึ้น แล้วเน้นการจ่ายบอลแนวลึก... เอ่อ สรุปง่ายๆ คือ พอได้บอลแล้วพยายามส่งให้ผมให้มากที่สุดครับ"

โคเล็ตติมองเขาอย่างระแวง "แน่ใจนะว่าโค้ชพูดแบบนั้น?"

เซียวหยางทำหน้าจริงจัง ความจริงใจแผ่ออกมาจากทุกรูขุมขน "แน่นอนครับ! กัปตันไม่เชื่อผมเหรอ?"

"ไม่ใช่ไม่เชื่อ... ช่างเถอะ ฉันเข้าใจแล้ว"

เซียวหยางรีบวิ่งไปหาครัชโชโลต่อ

"บอสสั่งมาว่าอย่าใช้โอกาสเปลือง ให้ยิงเฉพาะตอนที่มั่นใจจริงๆ ถ้ามุมไม่ดีจริงๆ ให้จ่ายย้อนมาให้ผม ผมจะคอยซัพพอร์ตอยู่ข้างหลัง"

หลังจากเหมาสองประตูในนัดที่แล้ว ครัชโชโลก็เริ่มเหลิง วันนี้เขายิงทิ้งยิงขว้างไปเยอะ นอกจากลูกชนเสา ที่เหลือก็ยิงนกตกปลาไปเรื่อย ดังนั้นเขาจึงไม่สงสัยคำ "ถ่ายทอด" ของเซียวหยางเลยสักนิด แถมยังพยักหน้าอย่างรู้สึกผิดนิดๆ "ฉันรู้แล้วน่า"

แตร์นานารีบเปิดลูกเตะมุม

บอลลอยเข้าหาประตู อาร์คารีพุ่งปัดบอลด้วยมือเดียวอย่างแรง ส่งบอลลอยโด่งออกไปนอกเขตโทษ

ครัชโชโลดีใจกำลังจะพักอกเอาบอลลง แต่จู่ๆ ร่างหนึ่งก็พุ่งสวนขึ้นไปยังแดนของแตร์นานา เขานึกถึงคำสั่งโค้ชขึ้นมาทันที เลยกระโดดโหม่งชงบอลไปดักหน้าเซียวหยาง

เซียวหยางไม่จับบอล แต่ใช้ข้างเท้าด้านในแตะบอลเบาๆ ไปข้างหน้า แล้วตัวเองก็สปีดตามไป

กองกลางตัวรับของคู่แข่งรีบพุ่งเข้ามาจะชนเขาให้กระเด็น

เซียวหยางไม่สนใจ ยังคงก้าวยาวๆ พาบอลตะลุยไปข้างหน้า

ด้วยการระเบิดความเร็ว เขาหลบการปะทะของคู่แข่งไปได้อย่างเฉียดฉิว แล้วควบตะบึงข้ามเส้นกลางสนามไปอย่างรวดเร็ว

โค้ชแตร์นานาตอนนี้ดีใจมากที่ทีมของเขาไม่ได้ขึ้นมาแย่งโหม่งลูกเตะมุมกันหมด ไม่อย่างนั้นด้วยความเร็วในการเลี้ยงบอลของเซียวหยาง ใครจะไปตามทัน?

แต่ความดีใจของเขาอยู่ได้ไม่นาน เพราะหลังจากเซียวหยางกระชากผ่านไปคนหนึ่ง ข้างหน้าเขาก็เหลือผู้เล่นแตร์นานาแค่สองคนเท่านั้น

ผู้เล่นคนอื่นๆ ของทั้งสองทีมต่างก็วิ่งหน้าตั้งกลับมาที่แดนแตร์นานา แต่ไม่ว่าจะเป็นคู่แข่งหรือเพื่อนร่วมทีม ไม่มีใครตามความเร็วของเขาได้ทันเลย

"ลูกเตะมุมของแตร์นานาถูกเคลียร์ออกมา ครัชโชโลโหม่งชงให้เซียว เซียวพาบอลกระชากหนีทันที!"

"เบรสชาสวนกลับเร็ว เซียวเลี้ยงบอลฉายเดี่ยวเข้าสู่แดนแตร์นานาแล้วครับ!"

"เร็วมาก!"

"ผ่านหนึ่ง เหลืออีกสอง... โอเค เหลืออีกแค่คนเดียว..."

แบ็กซ้ายคู่แข่งขยับเข้ามาสกัด แต่เซียวหยางจัดการเขาได้อย่างง่ายดายด้วยการเปลี่ยนทิศทางและสับขาหลอก "ทำซุป" ใส่จนหัวหมุน

เหลือแค่เซ็นเตอร์แบ็กคู่แข่ง ดิ ลินโญ คนเดียวเท่านั้น

ถ้าเซียวหยางผ่านเขาไปได้ ก็จะได้ดวลเดี่ยวกับผู้รักษาประตูทันที

ทั้งสองฝ่ายเผชิญหน้ากันที่ระยะ 5 เมตรหน้ากรอบเขตโทษ

เซียวหยางเพิ่งแตะบอลหนีไปทางขวาของดิ ลินโญ ดิ ลินโญก็พุ่งเสียบสกัดอย่างโหดเหี้ยม

เซียวหยางเคยตายมาแล้วครั้งหนึ่ง ดังนั้น... เขาจึงกลัวตายยิ่งกว่าใคร

ยังไงซะการเกิดใหม่ก็มีได้แค่ครั้งเดียวนี่นะ...

ตอนที่ดิ ลินโญพุ่งเข้ามา เขากระโดดหลบตามสัญชาตญาณ ทำให้รอดพ้นจากการโดนอัดเข้าที่ขาหลักจังๆ ไม่อย่างนั้นคงต้องหามลงเปลแน่

ถึงอย่างนั้น เขาก็ยังโดนขาที่ยกสูงของดิ ลินโญฟาดเข้าที่สนับแข้ง จนตัวลอยหมุนคว้างกลางอากาศ ก่อนจะตกลงมากระแทกพื้น

"ปรี๊ด!"

เสียงนกหวีดยาวดังขึ้น ผู้ตัดสินวิ่งกระหืดกระหอบมาถึงที่เกิดเหตุ พร้อมควักใบแดงออกมาตั้งแต่ยังวิ่งไม่ถึง พอมาถึงก็ชู "ใบแดง" ใส่หน้าดิ ลินโญทันที

"เซียวโดนดิ ลินโญเสียบคว่ำ!"

"เป็นการฟาวล์ที่น่าเกลียดมากครับ!"

"เขาจ้องจะเล่นคนชัดๆ เป็นการฟาวล์ที่สมควรโดนลงโทษ!"

"ผู้ตัดสินแจกใบแดงให้ดิ ลินโญทันทีโดยไม่ลังเล แต่นั่นยังไม่พอหรอกครับ! เขาควรโดนลงโทษหนักกว่านี้!"

"เพราะเขาไม่เพียงแต่จะทำลายความฝันของเด็กหนุ่มคนหนึ่ง แต่กำลังทำลายภาพลักษณ์ของทั้งลีก..."

คงไม่ถึงขั้นติดคุก แต่โทษแบนยาวนี่โดนแน่ๆ

ดิ ลินโญเองก็รู้สึกเสียใจอยู่บ้าง ไม่ได้เสียใจที่ฟาวล์ แต่เสียใจที่ดันแถมลูกยกขานั่นไปต่างหาก

อาจเป็นเพราะหน้าตาของเซียวหยางมันชวนหาเรื่อง จนเขาอดใจไม่ไหวอยากเห็นสีหน้าเจ็บปวดบิดเบี้ยวของไอ้เด็กนี่

คงมีปมทางจิตอะไรสักอย่าง

แม้จะเสียใจ แต่เขาก็ยังเก๊กท่าโหด ไม่เถียงไม่ขอความเมตตาจากผู้ตัดสิน เดินไปที่ข้างตัวเซียวหยางแล้วตะโกนใส่ "เฮ้ย ไอ้หนู ยินดีต้อนรับสู่กัลโช่ เซเรีย บี!"

แล้วเขาก็เดินจากไป

เซียวหยางสำรวจตัวเองอย่างละเอียด คิดว่าน่าจะไม่เป็นไรมากลุกขึ้นยืนแล้วลองเดินสองสามก้าว จากนั้นก็คลำหลังและต้นคอ พอแน่ใจว่าไม่เป็นอะไรจริงๆ ถึงได้ถอนหายใจอย่างโล่งอก

แต่จังหวะที่เขาเพิ่งถอนหายใจ ผู้ตัดสินก็เป่านกหวีดอีกครั้ง

หันไปมองเห็นดิ ลินโญนอนกองอยู่ข้างสนาม ส่วนกรอสซีกำลังนั่งยองๆ อยู่ข้างๆ ปากขมุบขมิบอะไรบางอย่าง

ทุกคนตกตะลึง

มองเซียวหยางที่ดูปกติดี สลับกับมองดิ ลินโญที่กลิ้งไปมาเอามือกุมหน้า พูดอะไรไม่ออกกันไปชั่วขณะ

ผู้ตัดสินเองก็กลืนไม่เข้าคายไม่ออก

'เฮ้ยพวก น้องชายเอ็งก็ไม่เป็นไรแล้ว อย่าหาเรื่องเพิ่มได้ไหมวะ?'

เขาวิ่งเหยาะๆ ไปที่เกิดเหตุ แต่ยังไม่ทันจะได้ควักใบแดง กรอสซีก็ลุกขึ้นยืนแล้วเดินออกไปอย่างสง่าผ่าเผย

เซียวหยางมองแผ่นหลังที่เดินจากไปของเขา ความรู้สึกประหลาดๆ ก็ผุดขึ้นในใจ

พูดตรงๆ เขารู้สึกดีกับพี่ยักษ์ใหญ่คนนี้ตั้งแต่ในห้องแต่งตัวเบรสชาแล้ว เพราะนอกจากกัปตันทีม ก็มีหมอนี่แหละที่เข้ามาทักเขาเป็นคนแรก แต่ไม่นึกเลยว่าอีกฝ่ายจะรักพวกพ้องขนาดนี้...