บทที่ 15 รายชื่อผู้เล่น

เซียวหยางมารายงานตัวอย่างเป็นทางการในวันรุ่งขึ้น

ทันทีที่ก้าวเท้าเข้าห้องแต่งตัว สายตาทุกคู่ก็จับจ้องมาที่เขา

กัปตันทีม "โคเล็ตติ" เดินเข้ามาหาเป็นคนแรกพร้อมยื่นมือให้ "เซียว?"

"ครับ" เซียวหยางยื่นมือไปจับ "สวัสดีครับ"

"ยินดีต้อนรับสู่เบรสชา" โคเล็ตติยิ้มแล้วตบไหล่เขาเบาๆ "มาสิ แนะนำตัวให้ทุกคนรู้จักหน่อย"

พูดจบเขาก็ปรบมือเรียกความสนใจ "ขอต้อนรับสมาชิกใหม่ หนุ่มน้อยจากมิลาน"

"สวัสดีครับทุกคน ผมชื่อ ซานโดร เซียว เรียกสั้นๆ ว่า เซียว ก็ได้ครับ ผมดีใจมากที่ได้มาเป็นส่วนหนึ่งของเบรสชา ตำแหน่งของผมคือกองหน้า หมายเลข 11 หวังว่าจะได้ร่วมงานกันอย่างราบรื่นในฤดูกาลนี้นะครับ..."

หล่อเหลา มารยาทดี ใครเห็นก็เอ็นดู ยกเว้นพวกคู่แข่งแย่งตำแหน่งหรือพวกขวางโลก นอกนั้นทุกคนต่างต้อนรับเขาด้วยเสียงปรบมืออบอุ่น

โคเล็ตติไม่ได้แนะนำเขาให้ทุกคนรู้จักทีละคน แค่พาไปที่ตู้ล็อกเกอร์แล้วก็แยกย้ายไปทำธุระของตัวเอง

เซียวหยางเพิ่งเก็บของเสร็จและเริ่มเปลี่ยนชุด จู่ๆ ใบหน้าใหญ่ยักษ์ก็ยื่นเข้ามาใกล้ "ไงพวก ได้ข่าวว่าไปเล่นงานพวกเด็กทีมเยาวชนซะเละเลยเหรอ?"

เซียวหยางเงยหน้าขึ้นมองเบอร์เสื้ออีกฝ่าย

เบอร์ 22 น่าจะเป็นกองกลางที่ชื่อ "กรอสซี"

เขายิ้มตอบ "แค่แลกเปลี่ยนทักษะกันฉันมิตรครับ"

"ฮ่าฮ่า ได้ยินกิตติศัพท์มาแล้ว 4+4 นี่มันฉันมิตรตรงไหนวะ" กรอสซียิ้มกวนๆ "ไม่ใช่ทุกคนหรอกนะที่จะยิง 4 ลูกในเกมเดียวได้ ฉันคาดหวังในตัวนายนะน้องชาย ยินดีต้อนรับเข้าแก๊ง"

"ขอบคุณครับ"

ทั้งกลุ่มรีบมุ่งหน้าไปที่สนามซ้อม

จามเปาโลสีหน้าเคร่งเครียด ไม่พูดพร่ำทำเพลง สั่งให้ทุกคนวอร์มอัพทันที

นัดที่ 3 ของ "กัลโช่ เซเรีย บี" จะเริ่มขึ้นในอีกสองวันข้างหน้า จามเปาโลกำลังกดดันหนัก เขาจึงเตรียมทีมอย่างละเอียดเป็นพิเศษ

แม้จะไม่ได้พูดคุยกับเซียวหยางเลย แต่จริงๆ แล้วสายตาของเขาจับจ้องอยู่ที่เซียวหยางตลอดเวลา

ผู้ช่วยโค้ช "อามุนดา" สังเกตฟอร์มการซ้อมของเซียวหยางมาสักพักแล้วและรู้สึกพอใจมากขึ้นเรื่อยๆ "ดูไม่เหมือนเด็กที่เพิ่งขึ้นมาจากทีมเยาวชนเลย เขาตามทันทุกแบบฝึกหัด แถมยัง..."

"แถมยังทำได้ดีเยี่ยม" จามเปาโลเสริม "ดีกว่าคนส่วนใหญ่เสียอีก"

"ดูท่าเราคงไม่ต้องทำโปรแกรมฝึกพิเศษให้เขาแล้วล่ะ" อามุนดาหัวเราะ "ซ้อมอีกไม่กี่มื้อก็น่าจะส่งลงสนามได้เลย"

"ซ้อมอีกไม่กี่มื้อ..." จามเปาโลครุ่นคิด

แน่นอนเขารู้ดีว่าทางเลือกที่ดีที่สุดคือให้เซียวหยางซ้อมกับทีมไปสักพักก่อน ให้ปรับตัวเข้ากับเพื่อนร่วมทีมได้จริงๆ ค่อยส่งลงสนาม เขาแค่กลัวว่าจะรอไม่ไหวแค่นั้นแหละ

อามุนดาอยู่กับเขามานาน มองสีหน้าก็รู้ทันทีว่าเจ้านายคิดอะไรอยู่ "คุณอยากจะวางเดิมพันกับเขาเหรอ?"

"ยังไม่ถึงขั้นนั้น แต่ฉันคิดว่าไอ้เด็กนี่อาจจะสร้างเซอร์ไพรส์ใหญ่ให้เราได้"

"งั้นนัดหน้าลองให้ลงสักหน่อยไหมครับ?"

"ลองดูไหมล่ะ?" จามเปาโลพูดอย่างไม่ค่อยมั่นใจนัก "สไตล์การเล่นของเขาเป็นผู้ใหญ่มาก ทักษะก็ไม่มีปัญหา เหลือแค่วัดใจเรื่องสภาพจิตใจ..."

ไม่ใช่ว่าจามเปาโลใจร้อน แต่กองหน้าของเบรสชาที่มีให้ใช้งานมันน้อยเหลือเกิน ตอนนี้ต้องพึ่งพา "คารัชโชโล" วัยเกือบ 32 ปีแบกทีมอยู่คนเดียว ซึ่งขนาดเป็นดาวซัลโวสูงสุดของทีม ฤดูกาลที่แล้วเจ้าตัวยังยิงได้แค่ 7 ลูกเอง

คุยกันไปคุยกันมาก็ตัดสินใจได้ อามุนดาเรียกเซียวหยางเข้ามาหาทันที

เซียวหยางปาดเหงื่อ

ความเข้มข้นในการฝึกซ้อมของทีมชุดใหญ่ต่างจากทีมเยาวชนราวฟ้ากับเหว ถ้าไม่มีสูตรโกงช่วย ป่านนี้เขาคงขาอ่อนจนยืนไม่ไหวแล้ว

"เป็นไงบ้าง?" อามุนดาถาม "ปรับตัวไหวไหม?"

"ยอดเยี่ยมครับ" เซียวหยางยิ้ม "ง่ายกว่าที่คิดซะอีก"

"งั้นก็เตรียมตัวให้ดี" จามเปาโลกล่าว "นัดหน้าฉันจะใส่ชื่อนายในรายชื่อผู้เล่น ให้ไปซึมซับบรรยากาศที่ข้างสนาม แน่นอนว่าอาจจะมีโอกาสได้ลงเล่นด้วย สรุปคือเตรียมใจให้พร้อมลงสนามได้ตลอดเวลา"

ดวงตาของเซียวหยางเป็นประกาย "รับทราบครับบอส"

หลังเลิกซ้อม เซียวหยางโทรหาพ่อแม่ทันที

ทั้งคู่ไม่อยากจะเชื่อ แต่ก็บอกว่าจะไปเชียร์ถึงสนามแน่นอน

ปฏิกิริยาแรกของเซียวเจ๋อเหมือนกับอามุนดาเปี๊ยบ

"โค้ชคนนี้... กล้าได้กล้าเสียเอาเรื่องแฮะ"

แน่นอนว่าพวกเขาเกาะติดสถานการณ์ของเบรสชาอย่างใกล้ชิด และรู้ว่าสถานการณ์ของทีมไม่สู้ดีนัก แต่เสมอสองนัดรวดยังไม่ถึงขั้นวิกฤตจนต้องดิ้นรนหาทางรอดขนาดนั้น แต่จามเปาโลกลับรีบร้อนใส่ชื่อเซียวหยางลงในทีม มันดูเหมือนการเสี่ยงดวงชอบกล

โอลิเวียทั้งดีใจทั้งกังวล จนหลุดสำนวนจีนออกมา "นี่มันจะไม่ใช่การ 'ดึงกล้าข้าวให้โตเร็ว' หรอกนะ?"

"ไม่ถึงขนาดนั้นหรอก" เซียวเจ๋อแย้ง "คุณไม่ได้เห็นตอนเซียวหยางทดสอบฝีเท้า ไม่งั้นคุณคงไม่ยอมให้เขาโดนดองแน่ๆ"

"การทดสอบฝีเท้าก็แค่แข่งกับทีมเยาวชนไม่ใช่เหรอ?" โอลิเวียยังดูข้องใจ "มันจะวัดอะไรได้?"

"เหอะ ต่อให้เอากาก้าตัวจริงไปโยนลงลีกเยาวชน อย่างเก่งก็เล่นได้แค่นี้แหละ..."

การมีชื่อติดทีมของเซียวหยางสร้างแรงกระเพื่อมในทีมไม่น้อย

เบรสชาใช้แผน 4-2-3-1 เป็นหลัก กองหน้าตัวเป้ามีที่ว่างแค่ตำแหน่งเดียว การแข่งขันก็ดุเดือดพออยู่แล้ว จู่ๆ มีเด็กใหม่โผล่มาแทรก ย่อมมีคนไม่พอใจเป็นธรรมดา

เวลาล่วงเลยมาถึงวันที่ 8 กันยายน อย่างรวดเร็ว

"กัลโช่ เซเรีย บี" นัดที่ 3 เบรสชา เปิดบ้านรับการมาเยือนของ โนวารา

เซียวหยางก้าวเข้าสู่สนาม "มาริโอ ริกามอนติ" เป็นครั้งแรก

สนามแห่งนี้ตั้งชื่อเพื่อเป็นเกียรติแก่ "มาริโอ ริกามอนติ" อดีตกองหลังทีมโตริโนที่เสียชีวิตในเหตุการณ์โศกนาฏกรรมเครื่องบินตกที่ซูเปอร์กาเมื่อเดือนพฤษภาคม 1949 จุผู้ชมได้เพียง 27,000 กว่าคน

ผู้ชมเข้ามากันหนาตา น่าจะราวๆ 70-80% ของความจุ สำหรับเกมลีกธรรมดา ถือว่าคนดูเยอะใช้ได้เลยทีเดียว

ฤดูกาลที่แล้วโนวาราจบอันดับ 5 เหนือกว่าเบรสชาแค่อันดับเดียว ฤดูกาลนี้แข่งไปแล้วสองนัด ชนะ 1 แพ้ 1 มีแต้มมากกว่าเบรสชาที่เสมอสองนัดรวดอยู่หนึ่งแต้ม ดูทรงแล้วทั้งคู่เป็นมวยถูกคู่ แต่โนวาราดูจะเหนือกว่านิดหน่อย

ในห้องแต่งตัว จามเปาโลเน้นย้ำแท็กติกและปลุกใจลูกทีมอีกครั้ง ก่อนปล่อยนักเตะลงสู่สนาม

เซียวหยางนั่งอยู่ที่ม้านั่งสำรอง รอคอยโอกาสอย่างอดทน

เบรสชายังคงยึดแผน 4-2-3-1

ผู้รักษาประตู: 1-อาร์คารี

กองหลัง: 24-ปาชิ, 6-ดิ เชซาเร, 15-ซัมเบลลี, 30-คามิเลียโน

กองกลางตัวรับ: 3-โคเล็ตติ, 22-กรอสซี

กองกลางตัวรุก: 4-ซาบา, 17-เบนาลี, 5-บูเดล

กองหน้า: 9-คารัชโชโล

โนวารามาในระบบ 4-4-2

ผู้รักษาประตู: 1-โคซิคกี

กองหลัง: 3-บาสตรินี, 4-ซัลเวียโต, 25-โมริ, 6-รูดี

กองกลาง: 20-ลัซซารี, 23-บุซเซโกกี, 12-ฟาราโก, 7-เปซเซ

กองหน้า: 9-กอนซาเลซ, 27-โคมิ

"ผู้ตัดสินเป่านกหวีด เริ่มเกมแล้วครับ..."