บทที่ 29: สร้างแบรนด์ผัก

เมื่อมีช่องทางพิเศษ การดำเนินการต่างๆ ก็สะดวกโยธิน

ครั้งนี้หลี่โม่ไม่ต้องรอถึงเจ็ดวัน เขาจัดการขั้นตอนจดทะเบียนบริษัททุ่งหญ้าเลี้ยงสัตว์เสร็จสิ้นภายในสองวันเท่านั้น

ยังไงเสีย เขาก็คุ้นหน้าคุ้นตากับเจ้าหน้าที่สำนักงานอุตสาหกรรมและพาณิชย์ของอำเภอหนิงอันเป็นอย่างดีอยู่แล้ว

การมีเส้นสายทำให้ทุกอย่างง่ายขึ้น

นี่คือสัจธรรมที่ไม่เปลี่ยนแปลง

สำหรับคนอื่น เรื่องน่าปวดหัวที่สุดในการเปิดบริษัทคือการออกแบบโลโก้

แต่สำหรับหลี่โม่ เรื่องนี้จิ๊บจ๊อยมาก

โลโก้น่ะเหรอ? ใครมีมือก็วาดได้ไม่ใช่หรือไง?

แค่วาดส่งเดชไป แล้วให้ระบบตรวจสอบว่าซ้ำกับใครไหม ถ้าไม่ซ้ำ ก็จดทะเบียนผ่านได้ทันที

หลังจากขั้นตอนบริษัททุ่งหญ้าเลี้ยงสัตว์เสร็จเรียบร้อย หลี่โม่ก็สั่งย้ายพนักงานจากบริษัทปศุสัตว์ที่รับหน้าที่เกี่ยวหญ้าในช่วงที่ผ่านมา ให้มาสังกัดบริษัทใหม่นี้โดยตรง

สมัยนี้ ไม่จำเป็นต้องมีผู้บริหารหรือฝ่ายบุคคลอะไรให้วุ่นวาย

การจัดการทุกอย่างสะดวกสบาย ไม่ว่าหลี่โม่จะสั่งอะไร ชาวบ้านก็พร้อมทำตาม

ก่อนหน้านี้ งานของพนักงานกลุ่มนี้คือการเกี่ยวหญ้าส่งให้บริษัทปศุสัตว์

ตอนนี้พอมาอยู่บริษัททุ่งหญ้าที่ตั้งขึ้นใหม่ ก็เหมือนได้แยกตัวออกมาเป็นเอกเทศ แถมยังลดภาระงานลงอีกด้วย

ตอนนี้พวกเขามีหน้าที่แค่เกี่ยวหญ้าและขนส่งหญ้าเท่านั้น

ส่วนงานให้อาหารสัตว์ หลี่โม่ได้รับสมัครชาวบ้านกลุ่มใหม่เข้ามารับหน้าที่แทน

แน่นอนว่า เพื่อให้การเกี่ยวหญ้าสะดวกรวดเร็วขึ้น หลี่โม่จึงเจียดเงินซื้อเครื่องตัดหญ้าดีเซลแบบเข็นมาหลายเครื่อง

จากปริมาณงานที่ต้องเกี่ยวหญ้าทุกๆ ห้าวัน หากใช้แรงงานคนล้วนๆ ชาวบ้านคงหมดแรงตายกันพอดี

พอมีเครื่องตัดหญ้าดีเซล งานของชาวบ้านก็เบาแรงลงอย่างเห็นได้ชัด

แค่สตาร์ทเครื่อง เหวี่ยงแขนบังคับทิศทาง ก็สามารถตัดหญ้าได้เป็นบริเวณกว้างอย่างง่ายดาย เมื่อตัดเสร็จก็แค่รวบรวมหญ้าแล้วขนส่งไปยังบริษัทปศุสัตว์

ตอนนี้คงต้องใช้วิธีนี้ไปก่อน ไว้มีเงินเมื่อไหร่ เขาค่อยถอยเครื่องจักรเก็บเกี่ยวแบบครบวงจรมาใช้

เครื่องจักรพวกนั้นสามารถเก็บเกี่ยวและมัดฟ่อนหญ้าให้อัตโนมัติ

แน่นอน นั่นเป็นเรื่องของอนาคตตอนที่เขารวยแล้ว

"ติ๊ง... ยินดีด้วย โฮสต์ทำภารกิจสำเร็จ: ก่อตั้งบริษัททุ่งหญ้าเลี้ยงสัตว์ รับรางวัล: น้ำยาปรับปรุงคุณภาพผัก"

"ระบบ ขอดูข้อมูลน้ำยาปรับปรุงคุณภาพผักหน่อย"

"น้ำยาปรับปรุงคุณภาพผัก: สามารถยกระดับรสชาติและกลิ่นของผักได้อย่างมหาศาล และยังช่วยเพิ่มผลผลิตของผักได้อีกด้วย"

"หมายเหตุ: คุณเคยกินผักที่อร่อยกว่าเนื้อไหม?"

"วิธีการใช้: ผสมน้ำก่อนใช้ ห้ามใช้น้ำยาเข้มข้นเด็ดขาด มิฉะนั้นในอนาคตคุณจะไม่สามารถกินผักที่ไม่ใช้น้ำยานี้ได้อีกเลยตลอดชีวิต"

"อัตราส่วนเจือจาง: หนึ่งหยดต่อน้ำหนึ่งตัน"

ถ้าใช้น้ำยาเข้มข้น เขาจะกินผักธรรมดาไม่ได้อีกเลยตลอดชีวิต?

มันจะเว่อร์ขนาดนั้นเลยเหรอ?

หลี่โม่รู้สึกสงสัยตะหงิดๆ

จะลองดีไหมนะ?

แต่ความคิดนั้นก็ถูกปัดตกไปอย่างรวดเร็ว

ช่างเถอะ ช่างเถอะ ขืนเป็นอย่างนั้นจริง เรื่องคงยุ่งน่าดู

คนอื่นเขากินผักกันอย่างเอร็ดอร่อย แต่เขาตักเข้าปากปุ๊บแล้วทำท่าพะอืดพะอม "แหวะ..."

ชาวบ้านคงนึกว่าเขาป่วยเป็นโรคร้ายแรง

หรือนึกว่าเขาแพ้ท้อง?

แค่คิดภาพตาม หลี่โม่ก็ขนลุกซู่ไปทั้งตัว

อีกอย่าง น้ำยาปรับปรุงคุณภาพผักขวดนี้ก็มีปริมาณไม่มาก ถ้าใช้หมดแล้วเขาจะไปหาใหม่จากที่ไหนก็ยังไม่รู้

จากนั้น หลี่โม่ก็ออกไปเดินสำรวจรอบหมู่บ้านอีกครั้ง

หลังจากประสบความสำเร็จกับการสร้างแบรนด์ท้อเซิงเซียน ก็ถึงเวลาต้องมองหาโอกาสทางธุรกิจใหม่ๆ

ทิศทางถูกกำหนดไว้แล้ว: ผัก!

หลี่โม่เดินมาที่ทุ่งนา เห็นชาวบ้านหลายคนกำลังง่วนอยู่กับการทำงาน เขาจึงหยุดสังเกตว่าพวกเขากำลังทำอะไรกัน

เมื่อมองดูพืชที่อยู่ในดิน หลี่โม่ก็จำได้ทันที: มันคือต้นมันฝรั่ง

ชาวบ้านบางคนดึงส่วนลำต้นเหนือดินขึ้นมา ทำให้หัวมันฝรั่งใต้ดินติดขึ้นมาด้วย

แน่นอนว่ามันฝรั่งที่ติดรากขึ้นมาตอนนี้ยังมีขนาดไม่ใหญ่นัก

ชาวบ้านกำลังเช็คดูว่ามันฝรั่งที่ปลูกไว้สุกได้ที่หรือยัง

ในชนบท ทุกบ้านจะปลูกมันฝรั่งทุกปี เพราะในฤดูหนาว สำหรับชาวบ้านแล้ว อาหารจานหลักของทุกครอบครัวแทบทุกมื้อคือมันฝรั่ง

หมู่บ้านเซิงหลงนั้นยากจน ไม่มีใครมีเงินซื้อผักสดจากตลาดมากินทุกวันในหน้าหนาว ส่วนเนื้อสัตว์นั้นยิ่งไม่ต้องพูดถึง นานทีปีหนถึงจะได้ลิ้มรส

พวกเขาจะเข้าเมืองไปจ่ายตลาดซื้อผักและเนื้อสัตว์ก็เฉพาะช่วงเทศกาลตรุษจีนไม่กี่วันเท่านั้น

ดังนั้น มันฝรั่งที่ปลูกเองในนาจึงกลายเป็นกับข้าวหลักเพียงอย่างเดียวในฤดูหนาวอันยาวนาน

เดี๋ยวนะ มันฝรั่งเหรอ?

มันฝรั่งจะเอามาทำเป็นแบรนด์ได้ไหมนะ?

ทันทีที่ความคิดนี้ผุดขึ้นมา เสียงที่คุ้นเคยก็ดังขึ้นในหัว

"ติ๊ง... ยินดีด้วย โฮสต์ค้นพบโอกาสทางธุรกิจใหม่ สร้างแบรนด์ให้กับผักชนิดใดก็ได้ในหมู่บ้านเซิงหลง ภารกิจสำเร็จ รางวัล: น้ำยาบำรุงกลั่นพฤกษา"

ภารกิจใหม่ที่ระบบมอบให้ไม่ได้ทำให้หลี่โม่แปลกใจเท่าไหร่นัก

แต่ของรางวัลในรอบนี้ต่างหากที่ทำให้เขาสงสัย

น้ำยาบำรุงกลั่นพฤกษา?

มันเอาไว้ทำอะไร?

"ระบบ บอกใบ้หน่อยได้ไหมว่าน้ำยานี้มีไว้ทำอะไร?"

"ไม่บอก"

เออ ไม่บอกก็ไม่บอก ทำไมต้องตะคอกใส่ด้วย?

หลี่โม่บ่นอุบอิบในใจ

จากนั้นเขาก็เดินเข้าไปหาชาวบ้าน นั่งยองๆ แล้วใช้มือคุ้ยดินดูหัวมันฝรั่งที่ยังฝังอยู่

ขนาดไม่ใหญ่มาก ประมาณครึ่งฝ่ามือ แต่ก็พอจะกินได้แล้ว

ปกติแล้ว มันฝรั่งพวกนี้ต้องรออีกสักสัปดาห์หรือสองสัปดาห์ถึงจะโตเต็มฝ่ามือ

เมื่อถึงตอนนั้นถึงจะเริ่มเก็บเกี่ยวขนานใหญ่ได้

แต่ตอนนี้ หลี่โม่ไม่อยากรออีกแล้ว

ชาวบ้านเห็นหลี่โม่ลุกขึ้นยืน จึงรีบถาม "เลขาฯ หลี่ อยากกินมันฝรั่งใหม่ปีนี้เหรอครับ? เดี๋ยวผมขุดเพิ่มให้ เสียดายที่หัวมันยังไม่โตเท่าไหร่ อย่าถือสากันนะครับ"

หลี่โม่รีบห้ามชาวบ้านที่กำลังจะลงมือขุดเพิ่มทันที

"ผมไม่ได้อยากกินมันฝรั่งใหม่หรอกครับ ผมแค่จะเช็คดูว่าขนาดมันพอจะเอาไปขายได้เงินหรือยัง"

พอได้ยินคำว่า "เงิน" ชาวบ้านแถวนั้นที่กำลังปลูกมันฝรั่งอยู่ก็รีบกรูเข้ามามุงทันที

"เลขาฯ หลี่ มันฝรั่งพวกนี้ขายได้เงินด้วยเหรอครับ?"

หลี่โม่ยิ้มกว้าง "แน่นอนสิครับ ของทุกอย่างตราบใดที่มีตลาด มันก็ขายเป็นเงินได้ทั้งนั้น

คนในเมืองเขาก็กินมันฝรั่งกันนะ คิดว่ามีแต่พวกเราเหรอที่กิน?

เมื่อหลายสิบปีก่อน ตอนที่คนบ้านนอกเข้าเมืองเซี่ยงไฮ้ ถ้าหิ้วมันฝรั่งไปฝากสักสองสามกิโล เขาถือว่าเป็นแขกวีไอพีเลยนะจะบอกให้"

เพียงแต่หลายปีผ่านไป เซี่ยงไฮ้กลายเป็นมหานครระดับโลก จนผู้คนเลิกมองเห็นคุณค่าของมันฝรั่งที่ครั้งหนึ่งเคยหากินยาก ยุคสมัยมันเปลี่ยนไปแล้ว!

"แล้ว... เลขาฯ หลี่ เราต้องทำยังไงครับ?"

"ใช่ครับ เลขาฯ หลี่ บอกพวกเราหน่อย"

หลี่โม่ลุกขึ้นปัดเศษดินออกจากมือ "ง่ายมากครับ เดี๋ยวผมจะขับรถพ่นน้ำมาที่นี่ พวกน้าไปตามชาวบ้านที่ปลูกมันฝรั่งมารวมตัวกัน แล้วรอผมอยู่ที่นี่นะครับ"

"ได้เลยครับ ได้เลย เดี๋ยวพวกเราไปตามคนอื่นมาเดี๋ยวนี้แหละ"

"อ้อ อย่าลืมบอกให้ทุกคนเตรียมถังน้ำมาด้วยนะ!"

"รับทราบครับ เลขาฯ หลี่!"

แม้หมู่บ้านเซิงหลงจะยากจน แต่ก็มีข้อดีอย่างหนึ่งคือ ชาวบ้านมักจะปลูกพืชชนิดเดียวกันในพื้นที่เดียวกัน

ความสะดวกนี้ช่วยให้แผนการของหลี่โม่ราบรื่นขึ้นมาก

เมื่อหลี่โม่ขับรถพ่นน้ำที่เติม 'น้ำยาปรับปรุงคุณภาพผัก' มาจนเต็มถัง เขาเห็นชาวบ้านกว่าร้อยคนยืนรออยู่ก่อนแล้ว

พอเห็นรถพ่นน้ำ รอยยิ้มก็ปรากฏบนใบหน้าของทุกคนทันที

เมื่อครู่นี้ พวกเขาได้ยินข่าวดีแพร่สะพัดไปทั่วว่า เลขาฯ หลี่โม่จะช่วยให้พวกเขารวยจากการขายมันฝรั่ง!

นาทีนี้ พวกเขาแทบจะรอไม่ไหวแล้ว...