ตอนที่ 10: ความกังวลของเทรุมิ เมย์

ตอนที่ 10: ความกังวลของเทรุมิ เมย์

คิริงาคุเระ ... หมู่บ้านนินจาแห่งสายหมอก หมู่บ้านนินจาในสังกัดแคว้นแห่งน้ำ ซึ่งซ่อนตัวลึกอยู่ในหุบเขาและติดกับท้องทะเล ที่นี่ถูกปกคลุมด้วยหมอกหนาทึบตลอดทั้งปี ทั้งยังมีบาดแผลจากการปกครองอันโหดร้ายของมิซึคาเงะรุ่นที่ 4 จนได้รับชื่อเสียงอันฉาวโฉ่ว่าเป็น...

“หมู่บ้านหมอกโลหิต”

ทว่าวันนี้ แสงแดดอบอุ่นกลับสาดส่องทะลุผ่านม่านหมอกลงมาได้ สายลมทะเลพัดโชยเข้ามา ช่วยพัดพาหมอกที่ตกค้างให้จางลงไปบ้าง แม้เพียงเล็กน้อยก็ตาม หลังจากบรรยากาศอึมครึมมาหลายวัน แสงแดดที่สาดส่องลงมาอย่างกะทันหันก็ช่วยชูใจชาวหมู่บ้านให้สดใสขึ้นอย่างเห็นได้ชัด

ห้องทำงานมิซึคาเงะ หนึ่งในอาคารที่เป็นสัญลักษณ์สำคัญที่สุดของหมู่บ้านคิริ

ดวงตาสีเขียวมรกตคู่หนึ่ง เรือนผมสีน้ำตาลแดงหยักศกยาวสลวย ที่จัดทรงปรกตาขวาเอาไว้... นี่คือหญิงสาวผู้มีความงามและดูเป็นผู้ใหญ่จนน่าตกตะลึง

เทรุมิ เมย์ นั่งเอนกายอย่างเกียจคร้านอยู่ที่โต๊ะทำงาน เธอเหยียดแขนบิดขี้เกียจอย่างผ่อนคลาย ท่วงท่าดูเป็นกันเองแต่ก็แฝงความสง่างาม

ก๊อก ก๊อก

เสียงเคาะเบาๆ ดังมาจากหน้าประตู ชายหนุ่มผมสั้นสีฟ้าอมเทาสวมแว่นกรอบดำท่าทางขี้อายเดินเข้ามา ในอ้อมแขนของเขาหอบกองเอกสารสูงเป็นภูเขาเลากา

เมย์กลอกตามองบนอย่างเหลืออดแล้วฟุบหน้าลงกับโต๊ะ “โจจูโร่... นี่นายไปขุดงานบ้าบอพวกนี้มาจากขุมไหนกันยะ?!”

ชายหนุ่มวางกองแฟ้มลงบนโต๊ะอย่างเบามือพลางยิ้มเจื่อนๆ เชิงขอโทษ “ขอโทษครับ ท่านมิซึคาเงะ... แต่สมัยการปกครองของมิซึคาเงะรุ่นก่อนมีนโยบายล้าหลังทิ้งค้างไว้เยอะมาก ทั้งหมดนี้ต้องให้คุณตรวจสอบและตัดสินใจครับ”

พอพูดถึงมิซึคาเงะรุ่นก่อน เลือดในกายของเมย์ก็เดือดพล่าน เธอกัดฟันกรอด “ไอ้สารเลวยากุระ! เป็นถึงมิซึคาเงะผู้สง่างามแท้ๆ แต่กลับถูกเชิดเป็นหุ่นกระบอก... เจ้านั่นทำชื่อเสียงหมู่บ้านป่นปี้หมด!”

สำหรับเมย์แล้ว ฉายา “หมู่บ้านหมอกโลหิต” ไม่ต่างอะไรกับการดูถูกเหยียดหยามหมู่บ้านคิริ

“แต่ตั้งแต่คุณเมย์ขึ้นรับตำแหน่ง สถานการณ์ก็ดีขึ้นมากเลยนะครับ” โจจูโร่พูดด้วยความจริงใจ “ตอนนี้ผู้คนยิ้มแย้มกันมากขึ้น... เป็นภาพที่เมื่อก่อนเราแทบไม่เคยเห็นเลย ทั้งหมดนี้ต้องขอบคุณคุณนะครับ”

เมย์ไม่ได้ตอบอะไร เธอเดินไปที่หน้าต่างพลางทอดสายตามองดูถนนหนทางที่คึกคัก ดวงตาคู่สวยฉายแววถวิลหาบางอย่าง “ความรุ่งเรืองที่ท่านยูโตะ มิซึคาเงะรุ่นที่ 1 สร้างเอาไว้... ชั้นอยากจะเห็นมันด้วยตาตัวเองจริงๆ”

สีหน้าของโจจูโร่เปลี่ยนเป็นเคร่งขรึม ชื่อของยูโตะมีสถานะศักดิ์สิทธิ์ในหมู่บ้านคิริ... ยิ่งใหญ่เสียกว่าฮาชิรามะในหมู่บ้านโคโนฮะเสียอีก

ในขณะที่โคโนฮะใช้เวลาหลายปีพยายามลดทอนตำนานของฮาชิรามะลง หมู่บ้านคิริกลับทำในสิ่งที่ตรงกันข้าม ตลอดหลายสิบปีที่ผ่านมา ชื่อเสียงของยูโตะกลับยิ่งแข็งแกร่งขึ้นเรื่อยๆ

ชาวบ้านทั่วไปอาจไม่รู้ความจริง แต่มิซึคาเงะทุกรุ่นและเจ้าหน้าที่ระดับสูงต่างรู้ความจริงข้อหนึ่ง: ท่านยูโตะยังไม่ตาย เขาเพียงแค่ถูกผนึกไว้เท่านั้น ไม่ได้ถูกฮาชิรามะและมาดาระฆ่าตาย อย่างที่ประวัติศาสตร์ฉบับโคโนฮะกล่าวอ้าง

ในสมัยที่สองขั้วอำนาจนั้นยังมีชีวิตอยู่ หมู่บ้านคิริไม่กล้าบุ่มบ่ามเคลื่อนไหว รอจนกระทั่งทั้งคู่สิ้นชีพไปแล้ว ทางหมู่บ้านจึงเริ่มออกตามหาผนึกของยูโตะ

น่าเสียดาย ที่กว่าสงครามโลกนินจาครั้งที่ 1 จะปะทุขึ้น หมู่บ้านคิริก็ยังหาเบาะแสไม่เจอ เริ่มตั้งแต่โฮซึกิ เก็นเกทสึ มิซึคาเงะรุ่นที่ 2 มิซึคาเงะทุกรุ่นต่างทุ่มเททรัพยากรเพื่อตามหาเขา แต่ราวกับโชคชะตาเล่นตลก...

ในสงครามครั้งที่ 1 เก็นเกทสึตายในสนามรบ ในสงครามครั้งที่ 2 มิซึคาเงะรุ่นที่ 3 ก็ทนพิษบาดแผลไม่ไหวและเสียชีวิตหลังสงครามจบลงไม่นาน

เมื่อมิซึคาเงะรุ่นที่ 4 ยากุระ ขึ้นครองตำแหน่ง เขาแสดงพรสวรรค์อันน่าทึ่งและการควบคุมสัตว์หางที่สมบูรณ์แบบ แต่มันก็อยู่ได้ไม่นาน หลังจากขึ้นสู่อำนาจเพียงไม่นาน เขาก็ถูกเชิด เขาปิดประเทศ นำพาหมู่บ้านเข้าสู่ยุคมืดแห่ง “หมอกโลหิต”

หากไม่ได้เทรุมิ เมย์ ที่เป็นคนค้นพบว่ายากุระถูกวิชาควบคุมจิตใจเล่นงาน หมู่บ้านคิริอาจล่มสลายไปแล้ว... ไม่ใช่ด้วยน้ำมือศัตรูภายนอก แต่ด้วยน้ำมือของมิซึคาเงะของตัวเอง

แม้บรรพบุรุษของเธอจะล้มตายหรือถูกควบคุม แต่พวกเขาก็ไม่ได้ล้มเหลวไปเสียทั้งหมด มิซึคาเงะรุ่นที่ 3 ได้ค้นพบเบาะแสสำคัญชิ้นหนึ่ง: ร่างของยูโตะไม่ได้ถูกผนึกอยู่ที่ไหนในโลกนินจา แต่ถูกส่งไปยังมิติอื่น และมีเพียงเซนจู ฮาชิรามะเท่านั้นที่มีความสามารถใช้วิชาอัญเชิญเพื่อเข้าถึงมิตินั้นได้

แม้นี่ยังไม่ใช่ความสำเร็จที่สมบูรณ์ แต่มันก็ยังดีกว่าการงมเข็มในมหาสมุทรอย่างไร้จุดหมาย

ดวงตาของเทรุมิ เมย์ หรี่ลงเมื่อนึกถึงข้อมูลสำคัญที่อาโอส่งมาเมื่อเร็วๆ นี้ หากข้อมูลนั้นเป็นความจริง... ภารกิจที่มิซึคาเงะรุ่นก่อนๆ ล้มเหลวมาตลอด... อาจจะมาสำเร็จในยุคของเธอก็เป็นได้

“ท่านยูโตะในตำนานจะเป็นคนแบบไหนกันนะ...?”

เธอรำพึงกับตัวเองเบาๆ

ฟุ่บ!

กระแสลมวูบหนึ่งส่งสัญญาณถึงผู้มาเยือน เงาร่างหนึ่งปรากฏขึ้นภายในห้องทำงานมิซึคาเงะ ทั้งเมย์และโจจูโร่ไม่ได้มีท่าทีตกใจ... ตรงกันข้าม ดวงตาของเมย์กลับลุกวาวด้วยความตื่นเต้น

“อาโอ! เจอตัวโอโรจิมารุหรือเปล่า?” เธอจ้องเขม็งไปที่ชายผู้เพิ่งมาถึง

“ลำบากเอาเรื่องอยู่เหมือนกัน” อาโอตอบรับ พยักหน้าด้วยความกระตือรือร้นที่หาได้ยาก “แต่ใช่...เราติดต่อมันได้แล้ว”

เมื่อได้ยินเช่นนั้น เมย์ก็ถอนหายใจยาวอย่างโล่งอก ในขณะที่โจจูโร่ยืนอึ้งทำอะไรไม่ถูก

เดี๋ยวนะ... สองคนนี้... กำลังวางแผนอะไรกันที่ชั้นไม่รู้เรื่องเนี่ย?!

โปรดติดตามตอนต่อไป จบตอน By. charcoal gray silver gold ═❀═❀═❀═❀═❀═❀═