บทที่ 8 : ก็แค่ 'มือลั่น' เท่านั้นเอง

ริมฝีปากเล็กจ้อยคาบหลอดดูดน้ำผลไม้เข้าปากคำโต แก้มป่องๆ นุ่มนิ่มทั้งสองข้างพองออกราวกับลูกโป่ง ก่อนจะยุบลงเล็กน้อยตามจังหวะการกลืน

เสี่ยวหมี่เปิดทีวีฉายภาพโฮโลแกรมให้เธอดู มันเป็นการ์ตูนเนื้อหาเด็กน้อยมากๆ แต่เธอกลับนั่งดูอย่างตั้งอกตั้งใจเป็นที่สุด

เหตุผลหนึ่งก็เพื่อเรียนรู้ความรู้ทั่วไปและคำศัพท์ของโลกใบนี้ผ่านการ์ตูน

อีกเหตุผลหนึ่งคือ... เธอชอบมัน ในชาติที่แล้ว เพื่อที่จะได้รับความรักจากพ่อแม่ เธอแทบไม่เคยได้ดูการ์ตูนเลย เอาแต่มุ่งมั่นตั้งใจเรียนหนังสือ ใช้ชีวิตอย่างจืดชืดและน่าเบื่อหน่าย

แต่น่าเศร้าที่ต่อให้พยายามแค่ไหน หรือทำตัวเป็นเด็กดีเพียงใด พ่อแม่ก็ไม่เคยรักหรือสนิทสนมกับเธอเท่ากับน้องๆ

บางทีการมีอยู่ของเธออาจเป็นเหมือนตราบาปในใจของพ่อแม่ ที่ต่างฝ่ายต่างหมดรักและเกลียดขี้หน้ากันจนหย่าร้างไปนานแล้ว

ทุกครั้งที่เห็นหน้าเธอ พ่อแม่ก็จะหวนนึกถึงอีกฝ่าย และนึกถึงช่วงเวลาแย่ๆ ที่มองหน้ากันด้วยความรังเกียจ

พอนึกถึงอดีต หร่วนจูก็อดเศร้าใจขึ้นมานิดๆ ไม่ได้ แต่พอคิดถึงคุณพ่อคนปัจจุบัน รอยยิ้มที่มีความสุขก็ปรากฏขึ้นบนใบหน้า

พ่อบ้านอดใจไม่ไหว ต้องยกเทอร์มินัลส่วนตัวขึ้นมาถ่ายรูปหร่วนจูเก็บไว้ ภาพของเด็กน้อยที่คาบหลอดคาปาก แก้มขาวผ่องพองลมกลมดิก ดวงตาคู่สวยใสกระจ่างดุจอัญมณีกำลังจ้องเป๋งไปที่การ์ตูน

ในภาพนิ่งนั้น เด็กหญิงตัวน้อยนั่งจุมปุ๊กอยู่บนเก้าอี้ตัวเตี้ย ดูตัวเล็กน่ารักราวกับ 'เจ้าก้อนแป้ง' นุ่มนิ่ม เพียงแค่เห็นรูปก็ทำให้อยากจะยื่นมือไปบีบแก้มยุ้ยๆ นั่นด้วยความหมั่นเขี้ยว

ใบหน้าของคุณปู่พ่อบ้านเปื้อนไปด้วยรอยยิ้มแห่งความเอ็นดู คุณหนูที่น่ารักและว่าง่ายขนาดนี้ ใครกันจะไม่ชอบ?

พอนึกถึงผู้หญิงใจร้ายที่เคยทารุณเธอแล้ว จิตใจทำด้วยอะไรถึงลงมือได้ลงคอ!

ถ้าผู้หญิงคนนั้นมายืนอยู่ตรงหน้าตอนนี้ พ่อบ้านคงอยากจะเข้าไปสั่งสอนหล่อนสักยกจริงๆ!

ไม่ได้การละ รูปน่ารักๆ แบบนี้จะเก็บไว้ดูคนเดียวไม่ได้

เมื่อนึกถึงบรรยากาศอันอบอุ่นระหว่างนายท่านกับคุณหนูเมื่อเช้านี้ พ่อบ้านก็ทำเนียน แกล้งทำเป็น 'มือลั่น' ส่งรูปไปที่เทอร์มินัลของนายท่านซะเลย

หร่วนเซียวที่เพิ่งมาถึงกองทัพกำลังนั่งจัดการเอกสารอยู่ จู่ๆ ก็เห็นไอคอนข้อความเข้ากะพริบแจ้งเตือน เขาไม่ได้คิดอะไรมากจึงกดเปิดดู ทันใดนั้นภาพความละเอียดสูงของเจ้าก้อนแป้งขาวผ่องที่กำลังคาบหลอดดูดน้ำก็ขยายเต็มจอ

นายทหารคนสนิทที่ยืนอยู่ด้านหลังและบังเอิญเห็นรูปเข้าพอดีถึงกับ "..."

ทำ... ทำไมรูปอะไรแบบนี้ถึงมาอยู่ในเทอร์มินัลของท่านจอมพลได้ล่ะเนี่ย?!

แต่น้องน่ารักมากจริงๆ! เจ้าตัวเล็กน่ารักคนนี้โผล่มาจากไหนเนี่ย? แค่เห็นแวบเดียวใจก็เหลวเป๋วไปหมดแล้ว!

ไม่ได้การ ต้องขอแอบดูอีกรอบ

หร่วนเซียวจ้องมองรูปถ่ายนั้นค้างอยู่สองสามวินาที "..."

ทำไมเขาถึงกดปุ่มกากบาทปิดไม่ลงนะ?

จังหวะนั้นเอง ข้อความจากพ่อบ้านก็เด้งเข้ามาอีกครั้ง

[ขออภัยครับนายท่าน ผมส่งผิดคน จะให้ผมดึงข้อความกลับไหมครับ?]

หร่วนเซียวตอบกลับหน้านิ่ง

[ไม่ต้อง]

จากนั้นมือของเขาก็ขยับไปเองอย่างควบคุมไม่ได้ กดบันทึกรูปภาพนั้นลงเครื่อง แล้วก้มหน้าทำงานต่อเหมือนไม่มีอะไรเกิดขึ้น

นายทหารคนสนิทที่อยู่ข้างหลังเห็นเหตุการณ์ทั้งหมด

กรี๊ดดด นี่มันเรื่องอะไรกันเนี่ย?! เจ้าก้อนแป้งนุ่มนิ่มคนนั้นเป็นใครกัน? ดูทรงแล้วไม่ใช่ลูกสัตว์ของเผ่าอสูรดวงดาวแน่ๆ เผ่าเราจะมีลูกสัตว์ที่ดูนุ่มนิ่มน่าทะนุถนอมขนาดนี้ได้ยังไง!

น่าเสียดายที่เขาแอบชำเลืองมองท่านจอมพลอยู่หลายรอบ แต่ท่านจอมพลก็ไม่มีทีท่าว่าจะไขข้อข้องใจให้เขาเลยสักนิด

ไม่กล้าถามครับ.jpg

อีกด้านหนึ่ง พ่อบ้านยิ้มกริ่มเมื่อเห็นข้อความตอบกลับจากนายท่าน ตั้งแต่นั้นมา พ่อบ้านก็จะคอยแกล้ง 'ส่งผิด' เป็นครั้งคราว และทั้งสองคนก็รู้กันโดยไม่ต้องพูดจา

เหตุผลก็คือ... แค่มือลั่นเท่านั้นเอง!

หร่วนจูดูการ์ตูนอยู่ครึ่งชั่วโมง ก็หันกลับมาระบายสีรูปวาดคุณพ่อต่อ

พอมองดูรูปคุณพ่อที่วาดเสร็จแล้ว ดวงตาของหร่วนจูก็โค้งหยีเป็นรูปจันทร์เสี้ยวแสนสวย

"คุณหนูครับ ได้เวลาอาหารกลางวันแล้วครับ"

"อื้อ รู้แล้วค่ะ"

มื้อกลางวันวันนี้ก็ยังคงอุดมสมบูรณ์เช่นเคย แต่สิ่งที่หร่วนจูชอบกินที่สุดตอนนี้คืออาหารทะเลนานาชนิด

ปลาเงินตัวเล็กชุบแป้งทอดกรอบจนเป็นสีเหลืองทอง เคี้ยวแล้วกรุบกรอบไปถึงก้าง

ซุปปลาสีขาวนวลกลิ่นหอมฉุย ลูกชิ้นปลานมสดลูกกลมดิกลวกเด้งดึ๋งสู้ฟัน และทาโกะยากิย่างหอมๆ... ปริมาณอาหารแต่ละอย่างไม่ได้เยอะมาก จัดมาพอดีกับขนาดกระเพาะของเธอ

หร่วนจูนั่งตัวตรงอยู่บนเก้าอี้ เจ้าก้อนแป้งขาวผ่องถือชามใบเล็กเคี้ยวข้าวตุ้ยๆ ทีละคำสั้นๆ ดวงตาสีฟ้าครามเป็นประกายสดใส

แก้มป่องๆ ที่ดูเหมือนเยลลี่รสนมพองออก เหมือนหนูแฮมสเตอร์ตัวน้อยที่ซ่อนอาหารไว้ในกระพุ้งแก้ม

นิสัยของหร่วนจูนั้นเงียบขรึมและอ่อนโยน แม้กระทั่งเวลากินข้าวก็ยังดูเรียบร้อยน่ารักเป็นที่สุด

ยิ่งไปกว่านั้น การมองเธอกินข้าวกลับทำให้คนมองรู้สึกมีความสุขอย่างประหลาด มองแล้วก็รู้สึกว่าอาหารที่เธอกำลังกินนั้นดูน่าอร่อยไปหมด

พ่อบ้านที่ยืนอยู่ข้างๆ บันทึกวิดีโอตอนเจ้าตัวเล็กกินข้าวเอาไว้ รอจนหร่วนจูกินทุกอย่างในชามจนเกลี้ยง เขาถึงกดส่งวิดีโอไปยังเทอร์มินัลส่วนตัวของผู้ปกครองบางคนที่อยู่ไกลออกไปถึงกองทัพ

หร่วนเซียวที่กำลังตรวจพลได้ยินเสียงแจ้งเตือน ดวงตาคมกริบฉายแวววูบไหวเล็กน้อย

เขายังไม่เปิดดูในทันที แต่ยืนตระหง่านอยู่กลางลานฝึกราวกับก้อนน้ำแข็งพันปี ไม่พูดไม่จาและไม่ขยับเขยื้อน

แต่เพียงแค่นั้น ออร่ากดดันอันมหาศาลก็เพียงพอที่จะทำให้ทหารทุกคนว่าง่ายราวกับลูกไก่ในกำมือ

"ฝึกต่อ พลเอกอ้าวเฟยจะคุมต่อเอง"

พูดจบ ท่านจอมพลผู้เย็นชาราวกับภูเขาน้ำแข็งก็หมุนตัวเดินจากไป

ทหาร ก: "ตกใจแทบตาย ท่านจอมพลไม่ได้ด่าพวกเราสักคำ แต่ทำไมพอเห็นท่านทีไร พวกเราต้องตัวหดเหลือเท่ามด ไม่กล้าแม้แต่จะหายใจแรงทุกทีเลยวะ"

ทหาร ข: "รังสีอำมหิตไง เข้าใจคำว่าบารมีไหม? ด้วยแรงกดดันระดับท่านจอมพล ต่อให้ห้าวแค่ไหนก็ต้องยอมเก็บเล็บหมอบราบคาบอยู่แทบเท้าท่านทั้งนั้นแหละ"

ทหาร ค: "สมกับเป็นเทพสงครามไร้พ่ายที่ฉันศรัทธาจริงๆ ท่านจอมพลโคตรเท่เลย!"

ทหาร ข: "พวกนายคิดว่าจะมีใครทำให้ท่านจอมพลอ่อนโยนได้บ้างไหม?"

ทหาร ก: "ฝันกลางวันอยู่เหรอ ด้วยความเย็นชาระดับท่านจอมพลเนี่ยนะ ใช่ว่าไม่เคยมีใครพยายามเข้าหาสักหน่อย แต่ต่อให้สวยหยาดเยิ้มแค่ไหน นายเคยเห็นท่านจอมพลกระดิกคิ้วมองบ้างไหมล่ะ?"

พลเอกอ้าวเฟย: "พวกแกคุยอะไรกัน! ฝึกเสร็จแล้วหรือไงถึงได้มายืนเม้าท์กันตรงนี้?!"

หร่วนเซียวไม่ได้รับรู้ถึงบทสนทนาในสนามฝึก เขากลับมาที่ห้องทำงาน ทันทีที่กดเปิดข้อความ วิดีโอและรูปถ่ายตอนหร่วนจูกินข้าวก็เด้งขึ้นมา

เขารู้อยู่แล้วว่าพ่อบ้านต้องแกล้ง 'ส่งผิด' มาอีกแน่ๆ

ในวิดีโอ เจ้าก้อนแป้งนุ่มนิ่มขาวผ่องนั่งเรียบร้อยอยู่บนเก้าอี้ เคี้ยวอาหารตุ้ยๆ ทีละคำ แก้มยุ้ยๆ ดวงตาฉ่ำวาว มองมุมไหนก็น่าเอ็นดูไปหมด

"ท่านจอมพลครับ อาหารกลางวันมาแล้วครับ"

เสียงของนายทหารคนสนิทดังขึ้นหน้าประตู หร่วนเซียวเอ่ยตอบเสียงเรียบ "เข้ามา"

นายทหารคนสนิทผลักประตูเข้ามา เห็นสีหน้าของท่านจอมพลที่ปกติจะไร้อารมณ์ กลับดูจริงจังและตั้งใจจดจ่อกับสิ่งที่ดูอยู่อย่างหาได้ยาก เขาอดคิดไม่ได้ว่าท่านจอมพลคงกำลังพิจารณาเอกสารสำคัญระดับลับสุดยอดอยู่แน่ๆ

"ท่านจอมพลครับ ผมวางมื้อเที่ยงไว้ตรงนี้นะครับ"

"อืม"

ขณะที่เดินเข้าไปวางอาหาร หางตาของเขาก็เหลือบไปเห็นสิ่งที่อยู่บนจอ... วิดีโอเนี่ยนะ?!