บทที่ 50 พี่สาวคะ บัญชีแค้นของเราควรสะสางกันได้แล้ว
บทที่ 50 พี่สาวคะ บัญชีแค้นของเราควรสะสางกันได้แล้ว
เจียงจื่อซวนนั่งอยู่ตรงกลางเรือบอร์ดยาง ข้างกายมีชายร่างกำยำคนหนึ่งรับหน้าที่ขับเรือ
ด้านหลังยังมีเรือบอร์ดยางตามมาอีกหนึ่งลำ มีผู้ชายสองคนนั่งอยู่
บนเรือมีลังใบใหญ่วางอยู่ เห็นได้ชัดว่าพวกเขามาแลกเปลี่ยนเสบียงที่นี่
ต่างจากสภาพทุลักทุเลเมื่อก่อน ตอนนี้เจียงจื่อซวนสวมเสื้อโค้ทแคชเมียร์สีเทาอ่อน แต่งหน้าประณีต ตุ่มหนองบนหน้าที่เกิดจากยุงพิษกัดหายไปจนหมดแล้ว
เจียงจื่อซวนไม่รู้ว่าเจียงเฝ่ยกำลังแทะเมล็ดทานตะวัน ถอดหน้ากากกันหนาวออก แสร้งทำเป็นห่วงใย:
"น้องพี่ หน้าแดงไปหมดแล้ว ช่วงนี้คงลำบากแย่เลยสินะ"
"ยังไงก็เป็นญาติกัน พี่จะทนดูน้องหนาวสั่นอยู่ตรงนี้ได้ยังไง ไปนั่งเล่นที่ที่พักพี่ไหม?"
"ขาดเหลืออะไร บอกพี่ได้เลยนะ"
เจียงจื่อซวนจงใจยกมือทัดผม เผยให้เห็นแหวนทองคำบนนิ้ว รวมถึงต่างหูทองคำ สร้อยคอทองคำ
ส่วนมือข้างที่โดนเจียงเฝ่ยตัดนิ้วขาด ซุกอยู่ในกระเป๋าเสื้อตลอดเวลา
เครื่องประดับพวกนี้เถ้าแก่ซุนให้เธอมา
เพื่อรอวันที่จะได้อวดเจียงเฝ่ยว่าเธอมีความสุขแค่ไหน เธอเจาะจงขอแต่ทองคำ
นังแพศยานี่ชอบทองไม่ใช่เหรอ?
เธอจะให้เจียงเฝ่ยได้แต่ดู แต่ไม่มีปัญญาได้ครอบครอง!
เจียงเฝ่ยยิ้มให้เจียงจื่อซวนเป็นครั้งแรก "พอดีฉันหิวเลย ขอไปกินข้าวที่ที่พักพี่สาวได้ไหม?"
"ได้แน่นอนจ้ะ" แววตาเจียงจื่อซวนฉายแววอำมหิต
จัตุรัสกลางเมืองมีคนของทางการ ก่อเรื่องไม่ได้ แต่ออกไปจากที่นี่ ก็ไม่มีใครคุมแล้ว
มีลูกน้องเถ้าแก่ซุนอยู่ด้วย เธอจะทรมานเจียงเฝ่ยยังไงก็ได้!
"ตามหลังเรามานะ อย่าให้หลงล่ะ"
เจียงเฝ่ยพูดอย่างมีนัย "ไม่หลงแน่นอนค่ะ"
นั่นมันทองคำเชียวนะ!
ในขณะเดียวกัน ชั้นบนสุดของโรงแรมจี๋เสียง
เด็กหนุ่มยืนอยู่ริมหน้าต่าง ขยี้ตาแรงๆ แล้วเงยหน้ามองออกไปข้างนอกอีกครั้ง
เด็กสาวสวมเสื้อนวมสีเทา กำลังขับเรือบอร์ดยางออกไปไกล
นั่นมันผีพรายสาวคืนนั้น!
เขาไม่มีทางจำหน้าผิดแน่!
เด็กหนุ่มรีบดึงตัวน้าหลิวที่อยู่ข้างๆ เข้ามา "ไปช่วยผมสืบหน่อยว่าผู้หญิงคนนั้นเป็นใคร!"
"คนที่ใส่ชุดสีเทา!"
"บนเรือบอร์ดยางมีลายเสือ!"
ผู้หญิงคนนั้นไปกับคนพวกนั้น แสดงว่าต้องรู้จักกัน
หาเรือเจอ ก็หาผู้หญิงคนนั้นเจอ
เขาต้องรู้ให้ได้ ว่าทำไมเธอถึงโผล่มาแล้วก็หายตัวไปได้!
—
ชั้นสองของร้านค้าร้างแห่งหนึ่ง
เจียงเฝ่ยตามเจียงจื่อซวนเข้าไป ชายสี่คนก็ล้อมเธอไว้ทันที ชักปืนออกมา
เพื่อป้องกันไม่ให้คนได้ยินเสียงปืน ปืนทุกกระบอกจึงติดที่เก็บเสียง
สีหน้าเจียงเฝ่ยไม่เปลี่ยน "พี่สาวพักอยู่ที่แบบนี้เหรอ?"
"จะเป็นไปได้ยังไง? แกต่างหากที่ไม่คู่ควรไปเหยียบที่พักฉัน!" เจียงจื่อซวนยกมือข้างที่นิ้วขาดขึ้นมา สีหน้าบิดเบี้ยว:
"เจียงเฝ่ย แกจำสิ่งที่ทำกับฉันได้ไหม?"
"เพราะแก มือซ้ายฉันพิการถาวร หน้าก็เสียโฉม ต้องตกเป็นของเถ้าแก่ซุน"
"ทั้งหมดเป็นเพราะแก นังสารเลว!"
มั่นใจว่าเจียงเฝ่ยไม่กล้าสู้ เจียงจื่อซวนง้างมือตบหน้าเธอ
เจียงเฝ่ยคว้าข้อมือเจียงจื่อซวนไว้อย่างรวดเร็ว บิดกลับหลัง ล็อคตัวอีกฝ่ายไว้ด้านหน้า
อีกมือชักปืนจ่อขมับเจียงจื่อซวน
รวดเร็วเสียจนไม่มีใครตั้งตัวทัน
"พวกแกอยากให้ฉันยิงหัวยัยนี่ เรียกทางการมา หรือจะวางปืนลง แล้วเตะมาทางนี้?"
ทั้งสี่คนมองหน้ากันเลิ่กลั่ก
ช่วงนี้ทางการจับตาดูอยู่ ต้องทำตัวให้เงียบที่สุด
เถ้าแก่ซุนชอบเจียงจื่อซวนมาก ถึงขั้นเรียกเมียจ๋าแล้ว ถ้าเธอเป็นอะไรไป พวกเขาก็คงไม่มีชีวิตรอด
ไม่ว่าผลลัพธ์แบบไหน ทั้งสี่คนก็ไม่อยากเห็น จำต้องทำตามคำสั่งเจียงเฝ่ย
มองดูปืนถูกเจียงเฝ่ยเก็บไป ทั้งสี่คนอดด่าเจียงจื่อซวนในใจไม่ได้
อยากสั่งสอนคน ทำไมไม่ลงมือเอง? ให้พวกกูทำไม่ได้หรือไง?!
ทีนี้เป็นไง กลายเป็นตัวประกันซะเอง!
นังผู้หญิงโง่!
เจียงจื่อซวนก็นึกไม่ถึงว่าฝีมือเจียงเฝ่ยจะเร็วขนาดนี้ นึกว่าที่อีกฝ่ายกร่างได้ในยวี่หลานย่วนเพราะมีอาวุธในมือ
กลัวเจียงเฝ่ยจะฆ่า เจียงจื่อซวนเปลี่ยนท่าทีทันควัน เสียงอ่อนลง:
"น้องพี่ มีอะไรค่อยๆ พูดค่อยๆ จากันนะ......"
ปุ! ปุ! ปุ! ——เสียงทุ้มต่ำดังขึ้นไม่กี่นัด
ชายสี่คนล้มลงกับพื้น
สามคนถูกยิงแสกหน้า อีกคนถูกยิงทะลุหัวเข่าทั้งสองข้าง ร้องโอดโอยดิ้นพราดๆ อยู่กับพื้น
เจียงจื่อซวนตกใจกำลังจะกรี๊ด ก็ถูกเจียงเฝ่ยจับถอดขากรรไกร
ปืนเก็บเสียงในมือเจียงเฝ่ยเปลี่ยนเป็นมีดสั้น
"พี่สาวคะ บัญชีแค้นของเรา ควรสะสางกันได้แล้ว"
สิ้นคำสุดท้าย มีดสั้นก็แทงเข้าไปในปากที่อ้าค้างของเจียงจื่อซวน
คมมีดแหลมคม คว้านลิ้นของเจียงจื่อซวนจนเละ
เลือดผสมเศษเนื้อทะลักออกมา
เจียงเฝ่ยปล่อยเจียงจื่อซวนให้ล้มลงไปชักกระตุกอย่างเลือดเย็น เหยียบมือขวาข้างดีของหล่อนไว้ แล้วตัดนิ้วทิ้งสี่นิ้ว
เจียงจื่อซวนส่งเสียงอู้อี้ด้วยความเจ็บปวด เกือบจะสลบเหมือด แต่ต้องตื่นขึ้นมาอีกครั้งเพราะความเจ็บปวดแล่นพล่านที่ต้นขา
มีดสั้นกรีดลึกเข้าไปในเนื้อ ลากยาวจากต้นขาของเจียงจื่อซวนลงไปจนถึงข้อเท้า
เจียงจื่อซวนรู้สึกได้ถึงปลายมีดที่ขูดผ่านกระดูก ร่างกายสั่นสะท้านเหมือนตะแกรงร่อนแป้ง
ฆ่าฉันเถอะ...... ฆ่าฉันที...... อย่าทรมานฉันอีกเลย......
แต่เจียงจื่อซวนพูดไม่ได้ ทำได้เพียงมองดูเจียงเฝ่ยกรีดแขนเธอด้วยความสิ้นหวัง
ในที่สุดเจียงจื่อซวนก็ทนความเจ็บปวดไม่ไหว ตาเหลือกสลบไป
เจียงเฝ่ยหยุดมือ
ความอัดอั้นที่วนเวียนอยู่ในใจ ดูเหมือนจะจางหายไปพร้อมกับกลิ่นคาวเลือดคละคลุ้งในอากาศ
เก็บแหวนทองที่ตกอยู่บนพื้น เจียงเฝ่ยถอดต่างหูและสร้อยคอของเจียงจื่อซวนออกมา เก็บเข้าโกดังซูเปอร์มาร์เก็ต
ระบบ: [ติ๊ง——ตรวจพบทองคำ: 210 กรัม]
ไม่เลว ได้เยอะกว่าตอนตั้งแผงอีก!
ใช้น้ำเย็นจัดด้านนอกล้างคราบเลือดบนมือ เจียงเฝ่ยกระโดดขึ้นเรือบอร์ดยางลำที่มีลังวางอยู่
ในลังมีแต่รองเท้าส้นสูงและกระเป๋าไร้สาระ ของชอบของเจียงจื่อซวน
เจียงเฝ่ยรังเกียจไม่เก็บ กลับเข้าไปในร้าน เดินไปหาชายที่ขาพิการ
เห็นวิธีลงมืออันโหดเหี้ยมของเจียงเฝ่ย ชายคนนั้นถอยหลังกรูดด้วยความหวาดผวา "ยะ อย่าฆ่าผม! ผมยอมทำทุกอย่างให้คุณเลย!"
"ส่งเจียงจื่อซวนกลับไป อย่าให้ตายล่ะ"
พี่สาวต้องมีชีวิตอยู่อย่างทรมานเจียนตาย ถึงจะชดใช้ดอกเบี้ยของชาติที่แล้วหมด
เจียงเฝ่ยโยนท่อนไม้ให้ชายคนนั้นใช้ต่างไม้เท้าอย่างใจดี แล้วสตาร์ตเรือบอร์ดยางจากไป ไม่ลืมที่จะลากเรือของเจียงจื่อซวนไปด้วย
พอเห็นเจียงเฝ่ยไปแล้วจริงๆ ชายคนนั้นรีบคลานไปหาเจียงจื่อซวน รวบรวมแรงทั้งหมดที่มี ลากร่างเธอขึ้นไปบนเรือบอร์ดยางที่มีลังวางอยู่
—
ณ ตึกพักอาศัยแห่งหนึ่ง
เจียงจื่อซวนที่บาดเจ็บสาหัสนอนอยู่บนเตียง มีผู้หญิงคนหนึ่งคอยทำแผลให้
ชายคนที่พาเธอกลับมา ถูกจัดให้นั่งรออยู่ข้างๆ เขาเล่าเรื่องที่เกิดขึ้นให้ทุกคนฟังแล้ว
หลี่เยี่ยนผิงนั่งคุกเข่าข้างเตียง ร้องไห้เสียงแหบแห้ง "ลูกแม่ ก่อนออกไปก็ยังดีๆ อยู่เลย ทำไมกลับมาถึงมีสภาพแบบนี้!"
"ลูกเขย! คุณต้องแก้แค้นให้จื่อซวนนะ!"
ซุนเต๋อเฉียงนั่งอยู่บนเก้าอี้ สีหน้ามืดครึ้ม "วางใจเถอะ ผมจะให้เจียงเฝ่ยชดใช้ความอวดดีของมัน!"
เจียงจื่อซวนเป็นผู้หญิงของเขา การที่เจียงเฝ่ยทำร้ายเธอขนาดนี้ ก็เท่ากับตบหน้าเขาฉาดใหญ่!
ซุนเต๋อเฉียงกลืนความแค้นไม่ลง เรียกคนเข้ามาปรึกษาแผนการ
เจียงเจิ้งคังที่ยืนอยู่มุมห้อง ลังเลอยู่พักใหญ่ สุดท้ายก็แอบย่องออกไป
เขาจะปล่อยให้เยี่ยนผิงทำผิดต่อไปไม่ได้อีกแล้ว
ตั้งแต่ต้นจนจบ เจียงเฝ่ยเป็นผู้บริสุทธิ์ เป็นพวกเขานั่นแหละที่ติดค้างเธอ
เขาต้องไปส่งข่าวให้เฝ่ยเฝ่ย!
หารู้ไม่ว่า การกระทำของเขาตกอยู่ในสายตาซุนเต๋อเฉียง
ซุนเต๋อเฉียงหันไปกระซิบสั่งลูกน้อง "ตามเจียงเจิ้งคังไป ดูซิว่ามันจะไปทำอะไร"