บทที่ 44 เสื้อผ้าปลิวว่อนเต็มท้องฟ้า

เซียวชูเซี่ยวางกล่องไม้ลง เผยให้เห็นแอปเปิลเต็มกล่อง "ถึงจะเก็บไว้นานแล้ว เปลือกจะเหี่ยวไปบ้าง แต่ยังไม่เน่าเสีย ยังกินได้ค่ะ"

เซียวชูเซี่ยเลือกแอปเปิลลูกที่ใหญ่ที่สุดส่งให้เจียงเฝ่ย

เห็นเศษเหล็กกองอยู่บนพื้น ก็อดผิดหวังไม่ได้

"ที่นี่ใหญ่กว่าโกดังเล็กตั้งสองเท่า ทำไมมีแต่ขยะเศษเหล็กคะเนี่ย?"

"สู้โกดังเล็กก็ไม่ได้ อย่างน้อยที่นั่นก็มีผลไม้ตั้งหลายลัง แก๊งเจิ้นหู่นี่ใช้ที่เปลืองจริงๆ"

เจียงเฝ่ยเปลี่ยนเรื่องอย่างใจเย็น "ไปกันเถอะ เดี๋ยวค่อยให้คนของหวังขาเป๋มาขนเสบียง"

เซียวชูเซี่ยยัดแอปเปิลใส่เป้อีกสองสามลูก ถึงเดินตามเจียงเฝ่ยไปที่ยอดเขา

แต่ระหว่างทาง เสียงคำรามกึกก้องก็ดังแว่วมาแต่ไกล

เจียงเฝ่ยกับเซียวชูเซี่ยหันไปมอง

หมูป่าเขี้ยวยาวกว่าสิบตัวกำลังพุ่งตรงมาทางนี้ พร้อมกับเสียงปืนที่ดังขาดช่วง และเสียงตะโกนของหวังขาเป๋

"ลูกพี่หลบเร็ว!"

วิ่งหนีไม่ทันแล้ว เจียงเฝ่ยคว้าตัวเซียวชูเซี่ย ปีนขึ้นต้นไม้ใหญ่ หักกิ่งไม้หนาๆ ลงมาหนึ่งกิ่ง

จากนั้น อาศัยเป้บังสายตา หยิบไฟแช็กกับเสื้อตัวหนึ่งออกมา ทำคบเพลิงอย่างรวดเร็ว

บนเขามีต้นไม้เยอะเกินไป ใช้เครื่องพ่นไฟกับปืนพ่นไฟจะคุมยาก

คบเพลิงเหมาะที่สุด ทั้งไล่หมูป่าได้ และไม่ทำให้ไฟไหม้ป่า

เป็นไปตามคาด พอเห็นแสงไฟ ฝูงหมูป่าก็พากันวิ่งอ้อมต้นไม้ใหญ่ไป

พวกหวังขาเป๋ไม่รู้ไปหาเอารถออฟโรดมาจากไหน ขับไล่กวดตามหลังฝูงหมูป่า พยายามยิงสกัด แต่ฝีมือแม่นปืนห่วยแตกเกินไป

หมูป่าหนังหนาเนื้อถึก ถ้าหาจุดตายยิงให้นัดเดียวจอดไม่ได้ ก็เท่ากับเปลืองกระสุนเปล่าๆ

เจียงเฝ่ยตะโกนลั่น "หาของมาปิดตาหมูป่าซะ!"

หมูป่าถูกปิดตา จะแยกทิศทางไม่ออก จับง่ายขึ้น และจะไม่ดุร้ายเท่าเดิม

หวังขาเป๋สั่งให้ลูกน้องทำตามทันที

แต่บนรถไม่มีอะไรใช้ปิดตาได้ ทุกคนเลยทำได้แค่ถอดเสื้อ

ดังนั้น เสื้อคลุมเหม็นเหงื่อจึงปลิวว่อนเต็มท้องฟ้า

กลุ่มชายฉกรรจ์เปลือยท่อนบน วิ่งเข้าใส่หมูป่าอย่างบ้าคลั่ง

มันหนี พวกเขาไล่

บรื้นนน——

เห็นลู่ยู่ขี่มอเตอร์ไซค์ใกล้เข้ามา เจียงเฝ่ยส่งคบเพลิงให้เซียวชูเซี่ย

"ลู่ยู่! รับฉันที!"

เจียงเฝ่ยกระโดดลงจากต้นไม้ใหญ่

ลู่ยู่ดริฟต์รถสะบัดท้ายอย่างสวยงาม รับเจียงเฝ่ยขึ้นมานั่งซ้อนท้ายได้อย่างมั่นคง

"ไปด้านข้างฝูงหมูป่า"

ลู่ยู่เข้าใจความหมายของเจียงเฝ่ยทันที บิดคันเร่งพุ่งไปขนาบข้างฝูงหมูป่า

เจียงเฝ่ยยกปืนขึ้นเล็ง

ปัง——!

กระสุนเจาะลึกเข้าไปที่คอของหมูป่าตัวหนึ่ง

หมูป่าร้องโหยหวนล้มลงกับพื้น

"หวังขาเป๋รับช่วงต่อ! ใช้มีดฟันคอหมูป่ารีดเลือดเลย! อย่าใช้ปืน!"

หวังขาเป๋ที่อยู่อีกฝั่งรีบพาคนตามมา ใช้มีดฟันหมูป่าที่ล้มอยู่

แน่ใจว่าพวกเขาทำถูก เจียงเฝ่ยละสายตากลับมา ยิงอีกครั้ง เข้าเป้าที่ก้นหมูป่าอีกตัว

คอและก้น ล้วนเป็นจุดอ่อนของหมูป่า

หมูป่าที่โดนยิงตูด เดิมทีก็ถูกเสื้อคลุมหน้าจนแยกทิศทางไม่ออกอยู่แล้ว พอเจ็บเข้าอีก ก็วิ่งชนต้นไม้จนสลบเหมือด

เจียงเฝ่ยเล็งหมูป่าตัวต่อไปแล้วเหนี่ยวไก

ไม่ต้องให้เธอบอก ลู่ยู่ก็คุมระยะห่างได้พอดี รับประกันว่าทุกนัดของเธอไม่มีพลาดเป้า

ทั้งสองประสานงานกันอย่างรู้ใจ ไม่ถึงครึ่งชั่วโมงก็จัดการฝูงหมูป่าได้หมด

ลู่ยู่จอดมอเตอร์ไซค์

เจียงเฝ่ยลงจากรถ ไปรับเซียวชูเซี่ยบนต้นไม้

พอเธอกับเซียวชูเซี่ยตามทันหวังขาเป๋ ซากหมูป่าก็ถูกกองรวมกันไว้แล้ว

หวังขาเป๋ยิ้มแก้มปริ "ลูกพี่ หมูป่าทั้งหมด 15 ตัว มีสองตัวหนักเกินสองร้อยชั่ง (100 กิโลกรัม) วันนี้พวกเรากำไรบานเลย!"

"ย่างกินกันที่นี่เลยดีไหมครับ?"

"คนแก๊งเจิ้นหู่ตายหมดแล้ว ตอนนี้ฟาร์มทางเหนือเป็นถิ่นเรา!"

เจียงเฝ่ยกวาดตามองท่อนบนผอมแห้งของหวังขาเป๋ "ใส่เสื้อผ้าก่อนเถอะ"

อุจาดตาเกินไป

หวังขาเป๋รีบไปเก็บเสื้อมาใส่ พร้อมสั่งให้คนอื่นใส่เสื้อผ้าให้เรียบร้อย เริ่มจัดการหมูป่า และโรยยาไล่แมลงรอบๆ กันไม่ให้มีตะขาบและแมลงสาบโผล่มา

เห็นลูกน้องเตรียมจะเอามีดแล่เนื้อ เจียงเฝ่ยอดถามไม่ได้ "พวกนายไม่คิดจะต้มน้ำก่อนเหรอ?"

ทุกคนทำหน้างง "ทำไมต้องต้มน้ำครับ?"

เจียงเฝ่ย "......"

เอาเถอะ รวมพลคนทำอาหารไม่เป็นสินะ

"ไปต้มน้ำเดี๋ยวนี้ แล้วหาพวกพลั่วกับมีดขูด มาถอนขนหมูป่า ไม่อย่างนั้นถ้ากินขนหมูเข้าไป เบาสุดก็อาหารไม่ย่อย หนักสุดก็ไส้ทะลุ"

สิ้นคำพูด เหล่าลูกน้องก็พากันแยกย้ายไปหาหม้อและอุปกรณ์ถอนขน

โซนที่พักอาศัยของฟาร์มภูเขาทางเหนือมีห้องครัว ลูกน้องจึงรีบไปเอาของที่เจียงเฝ่ยต้องการมาให้อย่างรวดเร็ว

หม้อใบใหญ่สามใบ พลั่วเหล็กห้าอัน มีดขูดห้าเล่ม แถมยังขนโต๊ะตัวใหญ่มาอีกสองตัว

"พวกนายไปเก็บกิ่งไม้ รองน้ำมา ส่วนพวกนายไปหาก้อนอิฐ"

หวังขาเป๋ไม่เข้าใจแต่ก็ไม่ถาม สั่งลูกน้องให้ทำตาม

หน้าบากอดสงสัยไม่ได้ "ตกลงเธอจะทำอะไร?"

เจียงเฝ่ย "ก่อเตาต้มน้ำ"

"เธอทำเป็นด้วยเหรอ?" หน้าบากไม่อยากจะเชื่อ

เขานึกว่าแม่นี่ทำเป็นแค่ฆ่าคนกับกวนประสาทชาวบ้านซะอีก

"มีปัญหา?"

เห็นเจียงเฝ่ยจะชักมีด หน้าบากก็รู้งานรีบไปช่วยคนอื่นทันที

ไม่นานนัก

ทุกคนเตรียมของครบ ภายใต้การกำกับดูแลของเจียงเฝ่ย ก็ก่อเตาชั่วคราวขึ้นมาได้ 5 เตา

พอน้ำในหม้อเดือดพล่าน ร้อนจนเอามือจุ่มไม่ได้ เจียงเฝ่ยตักใส่ถัง ราดลงบนตัวหมูป่าที่วางอยู่บนโต๊ะ

"จำไว้ เวลาลาดน้ำอย่าให้วงกว้างเกินไป ราดเสร็จลองดึงขนดู ถ้ารู้สึกว่าดึงออกง่าย ก็หยุดราดน้ำ แล้วใช้แผ่นเหล็กขูดทันที"

"ขูดคราบสกปรกและขนหมูออกให้สะอาด ราดน้ำเย็นซ้ำอีกรอบ ขูดรอบสอง ก็ผ่าท้องล้างทำความสะอาดได้เลย"

ทำให้ดูเป็นตัวอย่างรอบหนึ่งแล้ว เจียงเฝ่ยก็โยนงานจัดการหมูป่าให้หวังขาเป๋ "ช่วยหาตะแกรงย่างกับเครื่องปรุงให้ฉันที ยิ่งเยอะยิ่งดี"

เนื้อหมูป่าไม่อร่อยเท่าหมูบ้าน กลิ่นสาบแรงมาก ต้องใช้เครื่องปรุงรสจัดกลบกลิ่น

การย่างไม่เพียงสะดวก แต่ยังเหมาะกับการทำเนื้อหมูป่าด้วย

หวังขาเป๋ทำงานเร็ว แป๊บเดียวก็ให้ลูกน้องขนเครื่องครัวมาสามลังใหญ่ กับเครื่องปรุงอีกสองลัง

"ลูกพี่ ทั้งหมดนี้หาเจอในครัวของฟาร์ม ลูกพี่ดูซิว่าอันไหนใช้ได้บ้าง"

เจียงเฝ่ยเลือกของที่ต้องใช้ แล้วเริ่มตั้งเตาย่าง

หลิงเจ้าหรุยกับเซียวชูเซี่ยไปร่วมวงจัดการหมูป่า ทางนี้เลยเหลือเจียงเฝ่ยอยู่คนเดียว

ทันใดนั้น ก้อนอิฐก้อนหนึ่งก็ปรากฏในสายตาของเจียงเฝ่ย

เจียงเฝ่ย: ?