บทที่ 30 ใช้อันนี้ เร็วกว่ามีด

เจียงเฝ่ยไม่ได้ไปที่จุดแลกเปลี่ยนเสบียงชั้น 21 อีก ตั้งใจเรียนรู้วิธีปลูกผักจากหลิงเจ้าหรุยอย่างจริงจัง

มีจู้จื่อและพวกคอยดูแล บวกกับปืนที่เธอทิ้งไว้ให้เซียวชูเซี่ย ไม่มีใครกล้ามาหาเรื่อง

ผักกาดขาวที่ปลูกไว้ก่อนหน้านี้เติบโตแข็งแรง พิสูจน์แล้วว่าดินในซูเปอร์มาร์เก็ตอุดมสมบูรณ์พอ เจียงเฝ่ยเลยปิดประตูเก็บตัว ทุ่มเทให้กับการแบ่งโซนพื้นที่เพาะปลูก

พื้นที่ว่างนอกซูเปอร์มาร์เก็ตกว้างมาก

ถ้าไม่แบ่งโซนให้ชัดเจน ต่อไปปลูกอะไรตรงไหนคงงงตาย

เจียงเฝ่ยเอาเครื่องมือการเกษตรที่กองอยู่ในโกดังซูเปอร์มาร์เก็ตออกมา วงพื้นที่ไว้ส่วนหนึ่ง เลือกปลูกผักที่ปลูกง่ายอย่างฟักทอง มันฝรั่ง พริก ผักโขม แครอท

หาแผ่นไม้มาเขียนชื่อพันธุ์ผักปักไว้แต่ละโซน

ทำเสร็จทั้งหมดนี้ เจียงเฝ่ยปวดเมื่อยไปทั้งตัว

เงินเธอมีไม่เยอะ เครื่องมือการเกษตรที่ซื้อมาตอนแรกเป็นแบบใช้แรงงานคนทั้งนั้น กินเวลาและเปลืองแรงมาก

สงสัยต้องหาเวลาไป "เก็บ" เครื่องจักรการเกษตรมาสักล็อตแล้ว

พวกเครื่องหว่านเมล็ด รถเกี่ยวข้าว เครื่องพ่นยา ระบบน้ำ น่าจะช่วยเพิ่มประสิทธิภาพได้เยอะ

ถ้ามีคนช่วยจะดีมาก

คิดถึงตรงนี้ เจียงเฝ่ยลองออกจากซูเปอร์มาร์เก็ต ไปหยิบขวดโหลใส่ตะขาบเป็นๆ มาจากห้องข้างๆ

จากนั้น ใช้จิตเข้าซูเปอร์มาร์เก็ต แต่ในมือกลับว่างเปล่า

เธอออกจากซูเปอร์มาร์เก็ต ขวดโหลตกแตกบนพื้น ตะขาบหลายตัวไต่ยั้วเยี้ยออกมา

เจียงเฝ่ยจัดการพวกมันจนเกลี้ยง เก็บความผิดหวังไม่มิด

นอกจากเธอแล้ว สิ่งมีชีวิตอื่นเข้าซูเปอร์มาร์เก็ตไม่ได้

น่าเสียดายจัง อุตส่าห์กะว่าจะจับแรงงานทาสมาช่วยงานสักหน่อย

กินมื้อเย็นง่ายๆ เสร็จ เจียงเฝ่ยก็กลับไปนอนเอาแรง

ปลูกผักในซูเปอร์มาร์เก็ตแบบไม่หลับไม่นอนมาสองวัน รู้สึกเหมือนร่างกายไม่ใช่ของตัวเองแล้ว

เจียงเฝ่ยนอนยาวจนถึงบ่ายวันต่อมา เอาไก่ตุ๋นซอสเหลืองกับข้าวสวยมากินเป็นมื้อเช้าควบเที่ยง กินอิ่มแล้วก็ลงไปข้างล่าง

บันไดชั้น 21

เซียวชูเซี่ยเพิ่งรับแลกแมลงเสร็จ กำลังเก็บขวดลงลัง เตรียมขนขึ้นข้างบน

ส่วนหลิงเจ้าหรุยนั่งบนเก้าอี้ ช่วยคัดแยกเครื่องประดับทองคำที่ได้รับมา

จู้จื่อกับพวกไม่อยู่แล้ว น่าจะรับเสบียงแล้วกลับไปแล้ว

เห็นเจียงเฝ่ยลงมา เซียวชูเซี่ยแกล้งบ่นกระปอดกระแปด "พี่สาว ในที่สุดก็ยอมโผล่หัวออกมาสักที หนูไม่เจอพี่เกือบอาทิตย์แล้วนะ!"

"ช่วงนี้พักผ่อนน่ะ" เจียงเฝ่ยอธิบายสั้นๆ มองนาฬิกาบนโต๊ะ

"ทำไมเอานาฬิกาลงแล้วล่ะ?"

"จำนวนตะขาบกับแมลงสาบพอแล้ว พวกเขาก็ไม่มีทองมาแลกแล้ว หนูเลยคิดว่าจะยกเลิกจุดแลกของค่ะ"

เจียงเฝ่ยเห็นด้วยกับการตัดสินใจของเซียวชูเซี่ย

ตั้งจุดแลกของมาเกือบครึ่งเดือนแล้ว เสบียงที่เธอเอาออกมาวางโชว์ก็ควรจะหมดได้แล้ว

ไม่งั้นคนตึก A จะสงสัยเอาได้ ว่าชั้น 22 มี "ภูเขาทองคำ" กินไม่หมดไม่พร่องหรือไง

จู่ๆ เซียวชูเซี่ยก็ทำท่ามีลับลมคมใน "พี่สาว หนูรู้อะไรมาอย่างหนึ่ง เกี่ยวกับเจียงจื่อซวนด้วยค่ะ"

"ช่วงที่พี่ไม่อยู่ เจียงจื่อซวนไปเฝ้าอยู่ข้างล่างทุกวัน หาคนนอนด้วยเพื่อแลกเสบียง เอามาเลี้ยงหลี่เยี่ยนผิงกับเจียงเจิ้งคัง"

"หนูแอบฟังพวกหล่อนคุยกัน ตอนแรกหลี่เยี่ยนผิงจะทำเอง แต่อายุเยอะไม่มีใครเอา เจียงจื่อซวนเลยต้องขายตัวแทน"

"แต่เจียงเจิ้งคังไม่รู้เรื่องนี้นะ หลี่เยี่ยนผิงกับเจียงจื่อซวนโกหกว่าเอาแมลงไปแลกเสบียงมา"

แววตาเจียงเฝ่ยฉายแววสมเพช

เมื่อก่อนหลี่เยี่ยนผิงประคบประหงมเจียงจื่อซวนอย่างกับไข่ในหิน ตอนนี้เพื่อของกิน ยอมให้ลูกสาวไปนอนกับผู้ชาย ช่างน่าขันสิ้นดี

"พี่เจียง นี่ทองที่ได้มาช่วงนี้ครับ สองกิโลกรัมพอดี"

หลิงเจ้าหรุยเรียกเจียงเฝ่ยตามจู้จื่อ ส่งทองให้เธอ

อาศัยเป้บังสายตา เจียงเฝ่ยรับทองมาแล้วเก็บเข้าซูเปอร์มาร์เก็ตทันที

ระบบ: [ติ๊ง——ตรวจพบทองคำ: 2,000 กรัม]

[ความคืบหน้าการปลดล็อกโซนที่ 2 ของชั้น 2 ปัจจุบัน: 15%]

อีกตั้งไกลกว่าจะครบ 32,000 กรัม

เจียงเฝ่ยคิดถึงหวังขาเป๋ชะมัด

แกะที่คายทองคำออกมาได้ ใครจะไม่ชอบล่ะ?

คิดไปก็เท่านั้น เจียงเฝ่ยช่วยเซียวชูเซี่ยขนลังใส่แมลงขึ้นไปข้างบน

ส่วนหลิงเจ้าหรุยใช้ไม้เท้าพยุงตัวเดินกะเผลกกลับห้องไปรักษาตัว

เพราะเซียวชูเซี่ยต้องปิดห้องปรุงยา เจียงเฝ่ยจึงทิ้งเสบียงไว้ให้เธอหลายถุงแล้วกลับออกมา

กลับถึงห้อง 2202 เจียงเฝ่ยเปิดม่านที่ปิดสนิทมาตลอด ตั้งใจจะดูสถานการณ์ปัจจุบัน แต่กลับพบว่าแมลงสาบและตะขาบข้างนอกลดลงไปเยอะมาก

ระดับน้ำลดลงจากชั้น 11 เหลือแค่ชั้น 8

ชาติที่แล้ว เริ่มจากพายุไต้ฝุ่นน้ำท่วม ต่อด้วยกองทัพตะขาบแมลงสาบ ภัยหนู ยุงพิษ งูน้ำ แล้วก็อากาศหนาวจัด

ชาตินี้ ลำดับภัยพิบัติเปลี่ยนไป ระยะเวลาของแต่ละภัยพิบัติก็เปลี่ยนไปด้วย

ไม่รู้ว่าต่อไปจะเจออะไรอีก

—

วันรุ่งขึ้น

เจียงเฝ่ยที่กำลังนอนตื่นสาย ถูกเสียงกริ่งหน้าประตูปลุก

หลังจากหนูตาแดงหายไป ลู่ยู่ก็ต่อสายกริ่งประตูไฟฟ้าใหม่ ไม่กังวลว่าเรื่องมีเครื่องปั่นไฟจะแตก เพราะตอนนี้ทุกคนสนใจแต่เรื่องปากท้อง

แต่เพื่อความปลอดภัย ไฟในห้องทั้งสามห้องยังคงงดใช้ชั่วคราว ป้องกันไม่ให้แมลงสาบหรือตะขาบที่เซียวชูเซี่ยจับมาหลุดออกมาไปกัดสายไฟ

เจียงเฝ่ยพกมีดติดตัวออกไปตามความเคยชิน

ห้อง 2201 ไม่ได้ติดกริ่ง เซียวชูเซี่ยเลยไม่ตื่น

กลับเป็นลู่ยู่ห้อง 2203 ที่ถือปืนออกมา ข้างหลังมีเจ้าต้าหวงเป็นเงาตามตัว

ไม่ได้เจอกันพักหนึ่ง เจ้าเหมียวส้มโตขึ้นหน่อยแล้ว แก้มยุ้ยๆ ดูกลมขึ้นถนัดตา

น่ารักจัง

ถ้าเป็นแมวของเธอก็คงดี

เจียงเฝ่ยเพ้อเจ้อตามปกติ เปิดประตูไฟฟ้า

เป็นหลิงเจ้าหรุย

"พี่เจียง คนข้างล่างรู้ว่าพี่ยกเลิกจุดแลกของ เลยมาอาละวาดกันที่บันไดชั้น 21 ครับ"

"ตอนนี้จู้จื่อกับพวกกันไว้อยู่ข้างล่าง คงยื้อได้ไม่นาน ผมเลยขึ้นมาถามพี่ว่าจะเอายังไง"

แววตาเจียงเฝ่ยเย็นเยียบ "ฉันจัดการเอง"

"รอเดี๋ยว" ลู่ยู่พูดจบก็พาต้าหวงที่วิ่งตามออกมากลับเข้าห้อง 2203

ไม่นาน ลู่ยู่ก็กลับมาพร้อมปืนกล

"ให้คุณ ใช้อันนี้ เร็วกว่ามีด"

เจียงเฝ่ยรับปืนกลมา ความรู้สึกบอกไม่ถูก

กะแล้วเชียว เพื่อนบ้านคือคลังแสงชัดๆ!

—

บันไดชั้น 21 แน่นขนัดไปด้วยผู้คน

"ให้เจียงเฝ่ยออกมา! ทำไมวันก่อนยังแลกได้ วันนี้แลกไม่ได้แล้ว?! เธอต้องให้คำอธิบายกับพวกเรา!"

"ไม่มีอาหารพวกเราจะอดตายนะ เราไม่ได้ขอฟรีๆ ทำไมต้องยกเลิกจุดแลกด้วย?"

"รู้ไหมฉันลำบากแค่ไหนกว่าจะจับตะขาบพวกนี้ได้?! พวกเธอจะมาบอกเลิกก็เลิกดื้อๆ แบบนี้ไม่ได้นะ!"

ผู้คนตะโกนโวยวาย พยายามจะฝ่ากำแพงมนุษย์ของจู้จื่อขึ้นมา ปัง ปัง ปัง——

กระสุนกราดยิงใส่กำแพง เกิดประกายไฟแลบเป็นทางยาว

ทุกคนกรีดร้อง นั่งกุมหัวย่อตัวลงกับพื้น

ชั่วพริบตา ชั้น 21 เงียบกริบ

เจียงเฝ่ยถือปืนกลเดินลงมา "ฉันตั้งจุดแลกของ เพื่อรับซื้อแมลง ทองคำ ไม่ได้ทำการกุศล"

"ตอนนี้เรารับซื้อครบแล้ว เสบียงก็เหลือน้อย ถ้าไม่ยกเลิก จะให้เอาขยะมาแลกกับพวกแกหรือไง? พวกแกจะเอาไหมล่ะ?"

สิ้นคำพูด ไม่มีใครกล้าหือ

ไม่มีอาหาร ใครจะยอมแลกกับชั้น 22?

"ถ้ายังกล้าขึ้นมาก่อเรื่องอีก คราวหน้ากระสุนจะไม่เจาะแค่กำแพงแน่"

เจียงเฝ่ยพูดจบ เสียงประกาศจากลำโพงก็ดังแว่วมาจากข้างนอก——

"ประกาศถึงชาวเมืองหลินเฉิง อีก 10 นาทีจะมีการทิ้งกล่องไม้ลงสู่ผิวน้ำ ภายในบรรจุเสบียง ขอให้ทุกคนเก็บกู้ในสภาวะที่ปลอดภัย อย่าแย่งชิง อย่าสิ้นเปลือง"

"ประกาศถึงชาวเมืองหลินเฉิง......"

เสียงประกาศดังซ้ำไปซ้ำมา ทุกคนมองออกไปนอกหน้าต่างทางเดินอย่างตื่นเต้น

เฮลิคอปเตอร์หลายลำบินวนอยู่กลางอากาศ

"ทางการ!"

"ทางการมาช่วยพวกเราแล้ว! กูไม่ต้องอดตายแล้วโว้ย!"

"เร็วเข้า! ไปเก็บเสบียง!"

ผู้คนวิ่งลงไปข้างล่างอย่างดีใจ ลืมความดุร้ายเมื่อครู่ไปจนหมดสิ้น

ลู่ยู่ถามเจียงเฝ่ย "คุณจะไปเก็บไหม?"

เจียงเฝ่ยส่ายหน้า

เสบียงเธอมีพอ ไม่จำเป็นต้องไปแย่งชิงกับคนธรรมดา

ลู่ยู่ก็ไม่คิดจะไปเหมือนกัน หันหลังเดินขึ้นข้างบน

อาหารที่บ้านเขายังพอประทังได้อีกพักใหญ่ ไม่ต้องไปแย่งกันหัวร้างข้างแตกข้างนอก

เจียงเฝ่ยมองหลิงเจ้าหรุย "ถ้าคุณอยากได้ ฉันช่วยคุณได้นะ"

หลิงเจ้าหรุยเคยบอกว่าว่ายน้ำไม่เป็น

ขาเจ็บอีกต่างหาก เกิดโดนเบียดตกน้ำที่ช่วยมาก็สูญเปล่า

ส่วนยัยหนูช่างจ้อ เธอเลี้ยงไหว

ผิดคาด หลิงเจ้าหรุยปฏิเสธ "ความจริงเสบียงที่ได้มาจากบริษัทสื่อ ผมยังกินไม่หมดเลยครับ"

เขากินแค่วันละมื้อ บวกกับเสบียงที่เจียงเฝ่ยให้ ยังเหลืออีกตั้งสองลัง

เจียงเฝ่ย: "งั้นคุณกลับไปก่อน ฉันเอาปืนไปเก็บที่ห้องแล้วจะไปหาที่ห้อง 2103 มีเรื่องปลูกผักจะถามหน่อย"

"ครับ"

หลังจากหลิงเจ้าหรุยกลับไป เจียงเฝ่ยเดินขึ้นข้างบน เก็บปืนกลเข้าโกดังซูเปอร์มาร์เก็ต รออยู่ตรงนั้นสักพัก ค่อยเดินลงมา

ทันใดนั้น เสียงแปลกหูก็ดังขึ้น——

"คุณจะลงไปเก็บเสบียงเหรอครับ?"