บทที่ 21 ขอนอนด้วยได้ไหม?

เจียงเฝ่ยเดินไปที่หน้าต่าง มองลงไปข้างล่าง

ผู้ชายคนหนึ่งเกาะแผ่นไม้ พยายามพายหนีไปยังประตูใหญ่ของหมู่บ้านอย่างสุดชีวิต แต่กลับถูกหนูยั้วเยี้ยในน้ำรุมทึ้งจนมิดทั้งตัวในชั่วพริบตา

ไม่นาน ฝูงหนูก็แยกย้าย

บนแผ่นไม้เหลือเพียงกระดูกเปื้อนเลือดไม่กี่ชิ้น

เซียวชูเซี่ยเสียงสั่นเครือ "ทำไมหนูพวกนี้ถึงกินคน......"

"มันกลายพันธุ์แล้ว"

เจียงเฝ่ยรูดม่านปิดอย่างใจเย็น กำลังจะเดินออกไป เซียวชูเซี่ยก็คว้าชายเสื้อเธอไว้

"พี่สาวคะ คืนนี้หนูขอนอนกับพี่ได้ไหม...... หนูจัว......"

เจียง.ผู้ไร้ความปรานี.เฝ่ย: "ไม่ได้"

เธอไม่ชินกับการนอนกับคนอื่น

เกิดนอนละเมอ เผลอฆ่ายัยหนูช่างจ้อเพราะนึกว่าเป็นศัตรูขึ้นมาจะทำไง?

"ราตรีสวัสดิ์"

เซียวชูเซี่ยมองส่งเจียงเฝ่ยจากไปทั้งน้ำตา ไม่กล้าหลับตาลงเลย

รู้สึกเหมือนจะมีหนูแอบย่องเข้ามากินเธอตอนหลับ

ผลก็คือ วันรุ่งขึ้นเจียงเฝ่ยมาที่ห้อง 2202 ก็เห็นเซียวชูเซี่ยนั่งยองๆ อยู่บนโซฟาอย่างหมดสภาพ สองมือกำมีดแน่น

หัวผงกหงึกหงัก ง่วงจนตาจะปิด

"ไม่ได้นอนทั้งคืน?"

เซียวชูเซี่ยดูน่าสงสารและไร้ที่พึ่ง "หนูกลัว......"

เจียงเฝ่ยถอนหายใจ ยกเก้าอี้เดินเข้าห้องนอน "เธอนอนเถอะ ฉันจะนั่งเฝ้าตรงนี้"

"ขอบคุณค่ะพี่สาว!" เซียวชูเซี่ยวิ่งตั้กๆ จากห้องนั่งเล่นเข้าห้องนอน ล้มตัวลงนอนบนเตียง

แต่ภาพหนูเมื่อวานมันฝังใจเกินไป เซียวชูเซี่ยเลยลืมตาดูรอบๆ เป็นพักๆ

เจียงเฝ่ยเลยจำต้องจับมือเธอไว้

คราวนี้เซียวชูเซี่ยหลับสนิทเลย

กลายเป็นเจียงเฝ่ยที่ต้องนั่งยกมือค้างอยู่อย่างนั้น จนถึงบ่ายโมง

เซียวชูเซี่ยตื่นแล้ว แขนเจียงเฝ่ยก็ชาไปหมดแล้ว

"ขอโทษค่ะพี่สาว วันนี้ลำบากพี่แย่เลย งั้นมื้อเที่ยงทานที่ห้องหนูเถอะค่ะ!"

พูดจบ เซียวชูเซี่ยก็เปิดกระเป๋าเดินทาง หยิบคุกกี้รสสตรอเบอร์รี่ออกมาสองห่อแบ่งให้เจียงเฝ่ย

ในกระเป๋าเดินทาง นอกจากเสื้อผ้าสำหรับเปลี่ยนชุดหนึ่ง ก็มีเครื่องปรุงบะหมี่กึ่งสำเร็จรูปสิบกว่าซอง บะหมี่กึ่งสำเร็จรูปสภาพยับยู่ยี่ 3 ห่อ น้ำแร่ 2 ขวด น้ำตาลทรายแดงครึ่งห่อ

คุกกี้รสสตรอเบอร์รี่ถือว่าเป็นของกินที่ดีที่สุดในนั้นแล้ว

เซียวชูเซี่ยเกาหัวอย่างเขินอาย "ของที่หนูตุนไว้มีน้อย หลายวันมานี้กินไปเกือบหมดแล้ว แต่พี่ไม่ต้องห่วงนะ หนูไม่ขอพี่กินหรอก"

"หนูเก็บเครื่องปรุงบะหมี่ไว้ตั้งเยอะ เอาน้ำร้อนใส่ก็กลายเป็นซุปแล้ว!" เซียวชูเซี่ยเงยหน้าอย่างภูมิใจ คิดว่าไอเดียตัวเองสุดยอดมาก

เจียงเฝ่ยทนดูไม่ได้ "กินเสร็จแล้วเก็บของ ตามฉันออกไปหาเสบียง"

วันนี้ต้องพายัยหนูช่างจ้อไปบำบัดอาการกลัว ไม่งั้นได้ตาค้างอดนอนอีกแน่

เซียวชูเซี่ย: "แต่ข้างนอกมีแต่หนู......"

เจียงเฝ่ย: "ดูนานๆ เดี๋ยวก็ชิน"

เซียวชูเซี่ยอยากร้องไห้แต่ไม่มีน้ำตา แต่เธอก็เข้าใจว่า ต้องเอาชนะความกลัวหนูให้ได้ ถึงจะมีชีวิตรอดต่อไป

ล้างหน้าแปรงฟันลวกๆ เซียวชูเซี่ยถือมีดตามเจียงเฝ่ยออกจากบ้าน

ประจวบเหมาะกับลู่ยู่เดินออกมาจากห้อง 2203 พอดี

สะพายเป้ ในมือถือเรือยาง ท่าทางเหมือนจะออกไปข้างนอก

ลู่ยู่: "ไปด้วยกันไหม?"

เจียงเฝ่ยพยักหน้า

เพื่อนบ้านอาวุธเยอะ พาไปด้วยไม่เสียหาย

เห็นลู่ยู่กระปรี้กระเปร่า ไม่มีความอ่อนเพลียเหมือนเมื่อวานเลย เจียงเฝ่อดนึกถึงผงยาขวดนั้นไม่ได้

ยาอะไรกันนะ ที่ทำให้คนฟื้นตัวเร็วขนาดนี้?

เจียงเฝ่ยเริ่มคันไม้คันมือ

อยากปล้น แต่ทำไม่ได้

—

ข้างล่างวุ่นวายโกลาหลมานานแล้ว

แม้ฝนจะหยุดตก แต่หนูก็ยั้วเยี้ยเต็มไปหมด แถมยังกัดคน กินคนอีกต่างหาก

ลูกบ้านและคนที่เบียดเสียดอยู่ตามทางเดินต่างไม่กล้าหลับนอน ใช้อาวุธต่างๆ ไล่ตีหนู

แทบทุกชั้นมีโครงกระดูกที่ถูกฝูงหนูกัดกินจนเกลี้ยง

ระดับน้ำขึ้นมาถึงชั้น 11 แล้ว

เจียงเฝ่ยไม่เห็นพวกหลี่เยี่ยนผิง ไม่รู้ว่าโดนน้ำพัดไป หรือโดนหนูกัดตายไปแล้ว

บันไดและทางเดินมีแต่หนู เจียงเฝ่ยใช้เครื่องพ่นไฟเปิดทาง หันไปบอกเซียวชูเซี่ยเป็นระยะว่า:

"ตรงนั้นมีหนูหลงฝูง ฆ่ามันซะ"

"ฟันที่หัวมัน ตายเร็วสุด"

เซียวชูเซี่ยรวบรวมความกล้า พุ่งเข้าไปฟันไม่ยั้ง

ฟันแบบคนบ้าจนหนูเละเป็นโจ๊ก เซียวชูเซี่ยแทบอ้วก

เจียงเฝ่ยปลอบใจอย่างหาได้ยาก "ความจริงหนูตาแดงกินได้นะ แค่ควักเครื่องในออกให้สะอาด ทำให้สุก ก็ไม่มีปัญหาแล้ว"

"พวกมันกลัวไฟด้วย"

ชาติที่แล้ว คนจำนวนมากรอดตายมาได้เพราะกินเนื้อหนู

เซียวชูเซี่ยมองเนื้อหนูสีแดงฉาน ส่ายหน้าทันที "หนูยอมตายดีกว่ากิน!"

แต่คนแถวนั้นกลับเก็บคำพูดของเจียงเฝ่ยไปคิด หยิบหนูที่ถูกเครื่องพ่นไฟเผาตายขึ้นมา ฉีกขามากินข้างหนึ่ง

"รสชาติเหมือนเนื้อไก่เลย"

"ไหนเอามาลองชิมซิ!"

"บนพื้นยังมีอีกเพียบ! ไปเก็บเองสิ!"

หนูตาแดงที่เคยน่ากลัวกลายเป็นอาหาร ผู้คนเริ่มไม่กลัวแล้ว คว้าอาวุธวิ่งไล่หนูที่วิ่งพล่านอยู่ตามทางเดิน

หิวมาตั้งหลายวัน ใครไม่อยากกินเนื้อบ้าง?

มีคนจำคำพูดของเจียงเฝ่ยได้ จงใจเอาไม้ไปจ่อไฟจากเครื่องพ่นไฟ เพื่อเอาไปไล่หนู

เจียงเฝ่ยไม่ได้ห้าม

ขอแค่ไม่เกินเลย ไม่มาหาเรื่องเธอ ก็ไม่จำเป็นต้องฆ่าแกงกัน ตัดทางรอดคนอื่น

เคลียร์พื้นที่ว่างได้จุดหนึ่ง เจียงเฝ่ยกับลู่ยู่สูบลมเรือยาง แล้วพายออกจากตึกพักอาศัย

เซียวชูเซี่ยนั่งไปกับเรือยางของเจียงเฝ่ย

หารู้ไม่ว่าพอพวกเธอไป เสี่ยวก่วนก็ได้รับข่าวจากผู้ลี้ภัยแล้วลงมาข้างล่าง

ผู้ลี้ภัย: "โธ่เอ๊ย พวกเจียงเฝ่ยไปแล้ว เราอดขออาศัยเรือยางไปด้วยเลย"

เสี่ยวก่วนทำหน้าเสียดาย ทันใดนั้นก็ได้กลิ่นเนื้อหอมๆ ลอยมาในอากาศ

บนทางเดิน มีคนกลุ่มหนึ่งกำลังย่างหนูที่ลอกหนังแล้ว

"หนูมีเชื้อโรคเยอะแยะ แถมยังเป็นพาหะนำโรค พวกคุณกินเนื้อหนูได้ยังไง?!" เสี่ยวก่วนรีบเข้าไปห้าม แต่ถูกผู้ชายคนหนึ่งผลักออก

"เจียงเฝ่ยบอกว่ากินได้ ทำความสะอาดดีๆ ก็ไม่มีปัญหา"

"ย่างไฟร้อนๆ เชื้อโรคที่ไหนจะอยู่ได้?"

อีกคนเสริม "คนจะอดตายอยู่แล้ว สนอะไรว่ามีโรคไม่มีโรค อย่างน้อยกูก็ได้ตายแบบอิ่มท้อง!"

"พวกคุณบ้าไปแล้ว! เจียงเฝ่ยอยากใช้เนื้อหนูวางยาพวกคุณ พวกคุณดูไม่ออกหรือไง!"

ไม่ว่าเสี่ยวก่วนจะพูดยังไง ทุกคนก็ไม่ฟัง ตั้งหน้าตั้งตาย่างเนื้อหนู บางคนก็เริ่มกินแล้วด้วย

เสี่ยวก่วนโกรธจนหน้าดำหน้าแดง

ไอ้พวกโง่! แยกแยะคนดีคนเลวไม่ออกหรือไง?!

คำพูดของนังบ้าเจียงจะไปเชื่อถือได้ยังไง?!

เจียงจื่อซวนที่ตามเสี่ยวก่วนลงมาด้วย แววตาฉายแววเจ้าเล่ห์ แอบดึงเสี่ยวก่วนไว้:

"ตอนนี้พวกเจียงเฝ่ยไม่อยู่ เราหาคนขึ้นไปพังประตูเอาเสบียงได้นะ"

หน้าเธอดีขึ้นเยอะแล้ว เดิมทีจะไปแกล้งทำตัวน่าสงสารกับผู้ชายชั้น 22 แต่คลาดกันซะงั้น?

งั้นก็อย่าโทษที่เธอต้องใช้วิธีอื่นเอาเสบียงแล้วกัน

เสี่ยวก่วนสนใจข้อเสนอของเจียงจื่อซวนมาก แต่ก็ยังลังเล "ทำแบบนี้มันจะไม่ดีมั้ง?"

"ทำไมชั้น 22 ถึงได้ผูกขาดเสบียงตั้งเยอะแยะ ปล่อยให้พวกเราอดอยากล่ะ?" เจียงจื่อซวนยุยงเสี่ยวก่วน:

"ที่คุณทำแบบนี้ ก็เพื่อให้คนรอดชีวิตได้มากขึ้นนะ"

"หรือคุณอยากทนดูทุกคนอดตาย?"

เสี่ยวก่วนกัดฟัน "ไป!"

—

ห้างสรรพสินค้าและตึกต่างๆ รอบยวี่หลานย่วน ถูกผู้รอดชีวิตกลุ่มอื่นค้นจนเกลี้ยงแล้ว

พวกเจียงเฝ่ยฆ่าหนูที่พยายามปีนขึ้นเรือยางไปด้วย หาที่ใหม่ไปด้วย

ประมาณสามชั่วโมง

บริษัทสื่อแห่งหนึ่งก็ปรากฏในสายตาพวกเขา

เซียวชูเซี่ยตื่นเต้น "หนูรู้จักที่นี่! เป็นบริษัทอินฟลูฯ ของเมืองหลินเฉิงเรานี่แหละ!"

"เมื่อก่อนมีคนไลฟ์ขายของที่นั่นตั้งเยอะ เราอาจจะโชคดีก็ได้"

"ได้" เจียงเฝ่ยบังคับเรือยางเข้าไป

ลู่ยู่ตามไปติดๆ

บริษัทสารถูกน้ำท่วมจนเหลือแค่ 5 ชั้น

เจียงเฝ่ยผูกเรือยางเสร็จ ก็ถือเครื่องพ่นไฟกระโดดเข้าไปข้างในฆ่าหนู

ลู่ยู่กับเซียวชูเซี่ยที่ตามเข้ามาทีหลัง ก็ใช้คบเพลิงทำมือจัดการหนูเช่นกัน

ไม่นาน หนูก็ถูกกำจัดจนหมดชั้น

"แยกย้ายกันหาเสบียง อย่าไปไกล มีอะไรให้ตะโกนเรียก"

พูดจบ ลู่ยู่ก็หยิบเครื่องพ่นไฟขนาดเล็กสองอันออกมาจากเป้ ส่งให้เจียงเฝ่ยกับเซียวชูเซี่ย:

"เครื่องพ่นไฟนี่อานุภาพไม่แรงเท่าเครื่องพ่นไฟใหญ่ แต่พกพาสะดวก เอาไว้ไล่หนูก็พอไหว"

"ขอบคุณ" เจียงเฝ่ยรับเครื่องพ่นไฟมา อดมองเป้ของลู่ยู่ไม่ได้

รู้สึกเหมือนเพื่อนบ้านคนนี้เป็นคลังแสงเคลื่อนที่ มีทุกอย่างเลยแฮะ

หลังจากแยกกับทั้งสองคน เจียงเฝ่ยเดินมาที่ห้องห้องหนึ่งตามลำพัง

ข้างในมีหนูไม่กี่ตัว พอเห็นคบเพลิงก็หนีออกทางหน้าต่างที่แตกไป

บนพื้นห้องมีไฟวงแหวน ขาตั้งมือถือ ฉากหลัง และลังกระดาษขนาดใหญ่วางกระจัดกระจาย

ลังหนึ่งถูกแกะแล้ว ใส่พวกของใช้ในชีวิตประจำวัน

น่าจะเป็นของที่ไลฟ์ขาย

เจียงเฝ่ยเปิดลังอื่นดู

มีชุดจานชามสวยหรู ขนมขบเคี้ยว ถุงเท้าฝ้าย

เจียงเฝ่ยเก็บแค่จานชามกับถุงเท้าฝ้ายเข้าโกดังซูเปอร์มาร์เก็ต

ส่วนขนมที่เหลือ เอาไปเก็บไว้ในตู้ กันหนูมากัดกิน

เธอไม่ขาดแคลนอาหาร

ทิ้งไว้ให้ผู้รอดชีวิตคนอื่นดีกว่า

เดินวนดูรอบห้อง ไม่เจอของที่ใช้ได้อีก เจียงเฝ่ยเพิ่งจะเดินออกมา จู่ๆ ก็ได้ยินเสียงกรีดร้องของเซียวชูเซี่ย