บทที่ 13 อัปเกรดซูเปอร์มาร์เก็ต!

"ฉันรู้ว่าที่ไหนยังมีทองอีก... คุณปล่อยฉันไปเถอะ... แล้วฉันจะพาคุณไปเอา..."

หลิงเจ้าหรุยมองเจียงเฝ่ยที่มีท่าทีเย็นชาอย่างหวาดหวั่น

เมื่อกี้เขาอยู่ในตู้ได้ยินบทสนทนาทั้งหมดแล้ว

คนคนนี้ลงมือโหดเหี้ยมกว่านักโทษหนีคดีสามคนนั้นเสียอีก เขาทำได้แค่ใช้ทองคำมาเดิมพัน

กวาดตามองชุดทำงานบนตัวหลิงเจ้าหรุย รวมถึงป้ายชื่อที่อก เป็นผู้จัดการตึกหว่านฝูโหลว เจียงเฝ่ยจึงตัดเชือกให้เขา ไม่กังวลว่าอีกฝ่ายจะเล่นตุกติก

ริมฝีปากแห้งแตก สีหน้าอิดโรย เห็นได้ชัดว่าขาดน้ำขาดอาหารมาหลายวัน ไม่ใช่คู่ต่อสู้ของเธอเลยสักนิด

เจียงเฝ่ยโยนกระเป๋าเดินทางให้หลิงเจ้าหรุย "กินอะไรหน่อยสิ"

หลิงเจ้าหรุยไม่ทันได้ขอบคุณ รีบฉีกซองขนมปังยัดเข้าปากทันที

ถ้าเจียงเฝ่ยไม่เตือนทัน หลิงเจ้าหรุยคงกินสารกันชื้นลงท้องไปด้วย

กินขนมปังไปสามห่อ ไส้กรอกสองแท่ง หลิงเจ้าหรุยดื่มน้ำหมดไปอีกขวด ถึงค่อยดีขึ้น "ขอโทษครับ ผมหิวมากไปหน่อย"

"ไอ้พวกนั้นมันโรคจิตชัดๆ ไม่ให้ผมกินน้ำ ไม่ให้ผมกินข้าว จับผมมัดแล้วโยนเข้าตู้เฉยเลย"

พอพูดถึงเรื่องนี้ หลิงเจ้าหรุยก็อยากจะร้องไห้ "ผมมันซวยเอง วันที่พายุเข้า ผมเลิกงานแล้ว แต่เพราะลืมสายชาร์จเลยกลับมาเอา ก็เลยติดแหง็กอยู่ที่นี่"

"ซวยซ้ำซ้อนมือถือผมโดนตัดสัญญาณ หาคนช่วยไม่ได้ แถมยังมาเจอพวกนักโทษหนีคดีบุกเข้ามาอีก"

"ตอนแรกพวกมันดีใจมาก ขนเครื่องประดับทองในเคาน์เตอร์ไปหมด กะว่าพายุหยุดจะหนี แต่พอเห็นฝนถล่ม ออกไปไม่ได้แน่ๆ ก็เลยโยนทองทิ้งระบายอารมณ์ กวาดขนมที่พนักงานทิ้งไว้ไปหมด ไม่แบ่งให้ผมกินสักคำ! แถมยังเอาถุงเท้าเน่าๆ มายัดปากผมอีก!"

อัดอั้นมาหลายวัน ในที่สุดก็มีคนให้คุยด้วย หลิงเจ้าหรุยพรั่งพรูความทุกข์ออกมาไม่หยุด

เจียงเฝ่ยทนไม่ไหว พูดขัดขึ้นว่า "ทองที่ฉันต้องการล่ะ?"

แววตาของเด็กสาวฉายแววรำคาญ กระชับมีดในมือแน่น

ราวกับว่าถ้าหลิงเจ้าหรุยพูดยืดยาดอีกคำเดียว จะฟันเขาให้ตาย

"อยู่ข้างบนครับ!" หลิงเจ้าหรุยรีบลุกจากพื้น นำทางเจียงเฝ่ยไป

ชั้นบนสุดของตึกหว่านฝูโหลว คือห้องทำงานของเถ้าแก่

อาศัยแสงไฟฉายของเจียงเฝ่ย หลิงเจ้าหรุยเดินผ่านประตูห้องที่ถูกนักโทษพังเข้าไป ค้นหากุญแจในลิ้นชัก

จากนั้น ก็ผลักตู้หนังสือแบบตั้งพื้นออก เผยให้เห็นตู้เซฟขนาดใหญ่สูงเกือบสองเมตร

หลิงเจ้าหรุยใช้กุญแจไขเปิด

กล่องกำมะหยี่จำนวนนับไม่ถ้วนวางเรียงรายอยู่ในตู้

"พวกนี้เป็นเครื่องประดับที่แพงที่สุดในร้าน เอาไว้ขายลูกค้าวีไอพีโดยเฉพาะ นอกจากผมกับเถ้าแก่ ไม่มีใครรู้ว่ากุญแจอยู่ที่ไหน"

พูดพลาง หลิงเจ้าหรุยก็หยิบกล่องใบหนึ่งออกมาให้ดู

ข้างในเป็นรูปปั้นหงส์ตัวน้อยที่แกะสลักอย่างสมจริง

อย่างน้อยๆ ก็ 1,000 กรัม

โซนที่ 3 ของซูเปอร์มาร์เก็ตได้ชัวร์แล้ว!

เห็นแก่ทองคำ ท่าทีของเจียงเฝ่ยที่มีต่อหลิงเจ้าหรุยดีขึ้นเยอะ "ทิศตะวันออกของชั้นเจ็ดมีเรือยางอยู่ลำหนึ่ง คุณเอามันพายหนีไปได้"

"อาหารข้างล่างยกให้คุณหมด"

อารมณ์ดี เธอไม่ถือสาที่จะแจกอุปกรณ์ให้นิดหน่อย

รู้ดีว่าตอนนี้เรือยางมีค่าแค่ไหน หลิงเจ้าหรุยลังเล "แล้วคุณจะไปย้งไง?"

"ฉันมีวิธีของฉัน"

ได้ยินดังนั้น หลิงเจ้าหรุยก็โค้งคำนับเจียงเฝ่ย "ขอบคุณครับ"

"ผมชื่อหลิงเจ้าหรุย เจอกันคราวหน้าผมจะเอาเรือยางมาคืนให้แน่นอน"

หลิงเจ้าหรุยพูดจบก็เดินลงไป ไม่กลัวเลยสักนิดว่าเถ้าแก่จะมาเอาเรื่อง

น้ำท่วมทำลายเมืองไปหมดแล้ว

คนจะเอาชีวิตไม่รอดยังยาก ใครจะมาสนว่าทองหายไปไหน?

แน่ใจว่าหลิงเจ้าหรุยพายเรือยางออกไปแล้ว เจียงเฝ่ยถึงเก็บทองคำทั้งหมดเข้าซูเปอร์มาร์เก็ต

ระบบ: [ติ๊ง——ตรวจพบทองคำ: 19,300 กรัม]

[ติ๊ง——ยินดีด้วยโฮสต์ปลดล็อกโซนที่ 3 หมวดอาหาร——โซนอาหารกึ่งสำเร็จรูปสำเร็จ]

[ปลดล็อกโซนที่ 4 หมวดอาหาร——โซนเครื่องดื่มแอลกอฮอล์สำเร็จ]

[ติ๊ง——ซูเปอร์มาร์เก็ตกลืนทองชั้น 1 โซนตะวันออก ตก ใต้ เหนือ ปลดล็อกครบทั้งสี่โซนแล้ว อัปเกรดเป็น Lv2 จำนวนสินค้าเริ่มต้นแต่ละชนิด: 100 เติมสินค้าที่ขาดโดยอัตโนมัติแล้ว]

[คำใบ้เล็กๆ: ทุกครั้งที่ซูเปอร์มาร์เก็ตอัปเกรด จะเติมสินค้าที่ใช้ไปให้ฟรี]

[รางวัลแถมพิเศษ: วงล้อเสี่ยงโชค 3 ครั้ง ขอถามโฮสต์ว่าต้องการใช้หรือไม่?]

เจียงเฝ่ยไม่สนระบบ รีบเข้าไปในซูเปอร์มาร์เก็ตอย่างรอไม่ไหว

ผักกาดขาวที่เธอปลูกลงดินเมื่อไม่นานมานี้งอกแล้ว

เยี่ยมไปเลย!

ที่ดินในซูเปอร์มาร์เก็ตปลูกผักได้จริงๆ!

ความเซอร์ไพรส์แรกยังไม่ทันจางหาย เจียงเฝ่ยเดินเข้าซูเปอร์มาร์เก็ต ก็เห็นโซนที่ 3 ทางทิศใต้ มีอาหารกึ่งสำเร็จรูปกองมหึมา

บะหมี่กึ่งสำเร็จรูปทั้งแบบถ้วยและแบบซอง บะหมี่แห้ง ราเมน เส้นหมี่ วุ้นเส้นเปรี้ยวเผ็ด หลัวซือเฝิ่น เส้นมันฝรั่ง ข้าวกล่องอุ่นร้อนเอง หม้อไฟอุ่นร้อนเอง แผ่นแป้งมันเทศ โจ๊กกึ่งสำเร็จรูป ซุปกึ่งสำเร็จรูป และอื่นๆ อีกมากมาย มีครบทุกรสชาติ

ส่วนโซนที่ 4 ทางทิศเหนือ เต็มไปด้วยไวน์แดง เบียร์ เหล้าขาว เหล้าเหลือง เหล้าผลไม้ สปาร์คกลิ้งไวน์ วิสกี้ บรั่นดี เตกีล่า เรมี่ มาร์ติน และอื่นๆ ทั้งในและต่างประเทศ ทั้งดีกรีต่ำและสูง กระทั่งมีเหล้าเหมาไถอยู่เต็มชั้นวาง

ในสภาพอากาศหนาวจัด การดื่มเหล้าเล็กน้อยช่วยให้ร่างกายอบอุ่น และยังใช้จุดไฟได้ด้วย

คราวนี้เธอรวยเละ!

สังเกตเห็นหมอกขาวตรงบันไดจางหายไป เจียงเฝ่ยเดินขึ้นไปดู

เนื่องจากยังไม่ได้ปลดล็อกโซน เธอจึงถูกกำแพงที่มองไม่เห็นกั้นไว้ที่ทางเข้าชั้นสอง

หมอกขาวบดบังทุกสิ่ง

แต่เจียงเฝ่ยก็เก็บความตื่นเต้นไม่อยู่

ถ้าซูเปอร์มาร์เก็ตกลืนทองอ้างอิงจากซูเปอร์มาร์เก็ตขนาดใหญ่ในโลกความจริง งั้นเสบียงในชาตินี้เธอก็ไม่ต้องกังวลแล้ว

"ระบบ ปลดล็อกโซนที่ 1 ของชั้น 2 ต้องใช้ทองคำเท่าไหร่?"

ตอนนี้เธอไฟแรงสุดๆ!

ระบบ: [ทองคำ 16,000 กรัม]

[ความคืบหน้าการปลดล็อกโซนที่ 1 ของชั้น 2 ปัจจุบัน: 25%]

[ทองคำที่มีในปัจจุบัน: 4,000 กรัม]

เจียงเฝ่ย: "......"

ขอลาล่ะ

ทุกครั้งที่ซูเปอร์มาร์เก็ตปลดล็อกโซนหนึ่ง ปริมาณทองคำที่ต้องใช้จะเพิ่มขึ้นเท่าตัว

ไม่อยากจะคิดเลยว่า ถึงชั้นดาดฟ้าต้องใช้ภูเขาทองกี่ลูก

หวังว่าชั่วชีวิตนี้เธอจะได้ขึ้นไปเห็นสักครั้งนะ

เจียงเฝ่ยทอดถอนใจ เลือกใช้ "วงล้อเสี่ยงโชค"

ระบบ: [ติ๊ง——ยินดีด้วยโฮสต์! ดวงของคุณดีมากๆ! ได้รับ "ขอบคุณที่อุดหนุน!"]

[ติ๊ง——โฮสต์ดวงเฮงสุดๆ! ได้รับ "ขอบคุณที่อุดหนุน" อีกแล้ว!]

[ติ๊ง——โฮสต์โปรดอย่าเพิ่งท้อแท้ ได้รับ "คู่รัก"]

เจียงเฝ่ย: "?"

คู่รักมันคือบ้าอะไร??

ระบบจะเสกคนเป็นๆ มาให้เธอเหรอ???

เพลงประหลาดๆ ของวงล้อจบลง ในมือเจียงเฝ่ยมีเข็มกลัดที่ดูคุ้นตาเพิ่มมาอันหนึ่ง

บนนั้นพิมพ์ลายเป็ดคาดผ้าแดงที่หัว สีหน้าจริงจัง เขียนว่า——

"พยายามเข้านะเป็ด"

[คำใบ้เล็กๆ: "สู้ๆ นะเป็ด" เป็นเบบี๋ตัวผู้ "พยายามเข้านะเป็ด" เป็นเบบี๋ตัวเมีย พวกมันเป็นคู่รักเป็ดที่แฮปปี้สวีตหวานแหววเชียวนะ~]

เจียงเฝ่ย: "......ไปตายซะเป็ด!"

สักวันฉันจะฆ่าแกทิ้ง!

เจียงเฝ่ยออกจากซูเปอร์มาร์เก็ตกลืนทอง เดินวนรอบห้องทำงาน

แจกัน พรม โซฟา ของตั้งโชว์ หนังสือ ปากกา โต๊ะเก้าอี้ม้านั่ง...... อะไรที่ใช้ได้ เก็บเข้าโกดังซูเปอร์มาร์เก็ตเรียบ คติประจำใจคือห่านบินผ่านยังต้องถอนขน

เสียดายทองที่พวกนักโทษโยนทิ้งไป เจียงเฝ่ยกลับไปที่ชั้น 7 เปลี่ยนชุดดำน้ำ แล้วกระโดดลงน้ำอีกครั้ง

เปลืองออกซิเจนไปหนึ่งถัง ถึงงมทองขึ้นมาได้ 2 กิโลกรัม

การดำน้ำหาของสองครั้งติดๆ กัน ทำให้ร่างกายเธออ่อนล้าอย่างหนัก

เจียงเฝ่ยจำต้องปีนขึ้นฝั่ง

อยากฆ่าไอ้นักโทษสามคนนั้นอีกรอบจัง

ทำไมต้องโยนทองคำที่น่ารักและไร้ความผิดทิ้งด้วย?!!!

เจียงเฝ่ยหน้ามืดทะมึน เอาเรือบอร์ดยางออกมา แล้วกลับไปที่ห้างสรรพสินค้า

กระโดดขึ้นไปบนระเบียงชั้น 5 เจียงเฝ่ยเก็บเรือบอร์ดยาง แล้วเอาเสบียงออกมาสองสามอย่างเพื่อบังหน้า ก่อนจะเดินกลับไป

เซียวชูเซี่ยนั่งอยู่บนเรือยางคนเดียว

ลู่ยู่ยังไม่กลับมา

"พี่สาว!"

พอเห็นเจียงเฝ่ย เซียวชูเซี่ยก็วิ่งขึ้นฝั่งมาจากเรือยางอย่างตื่นเต้น ในมือถือเป้ที่ตุงแน่น:

"ฉันหาของกินที่ชั้น 5 ได้เพียบเลย มีบะหมี่กึ่งสำเร็จรูป บิสกิตอัดแท่ง ขนมปัง ผลไม้กระป๋อง สะอาดๆ ทั้งนั้นเลย!"

เป็นไปตามคาด แม่สาวช่างจ้อเก็บของที่เธอทิ้งไว้ได้จริงๆ

จู่ๆ เซียวชูเซี่ยก็ทำท่าทางมีลับลมคมใน "พี่สาว ยื่นมือมาสิคะ ฉันมีของดีจะให้"

เจียงเฝ่ยทำตามอย่างงงๆ

ผ้าอนามัยสองห่อถูกวางลงบนมือเธอ

"ฉันเก็บได้ทั้งหมด 4 ห่อ เป็นแบบกลางคืนทั้งหมดด้วย แถมยังไม่เปียกน้ำ ดีใจเหมือนถูกหวยเลยใช่ไหมล่ะคะ?!"

เจียงเฝ่ย: "......อืม"

"เธอเก็บไว้ใช้เถอะ ที่บ้านฉันตุนไว้แล้ว"

เซียวชูเซี่ยไม่ปฏิเสธ เก็บผ้าอนามัยใส่เป้ "ฉันเจอลูกอมกระต่ายขาวถุงหนึ่งด้วย พี่สาวจะกินไหมคะ?"

แต่ในขณะนั้นเอง ลำแสงสายหนึ่งก็ส่องเข้ามา

"ลูกพี่! มีคน!"