บทที่ 6 วันสิ้นโลกมาถึงเร็วกว่ากำหนด

เจียงเฝ่ยรับทองคำแท่งเปื้อนเลือดมา หันไปมองหวังขาเป๋ด้วยสีหน้าจริงจัง:

"ยังไม่รีบไปดูคนเจ็บที่แกชนอีก?"

หวังขาเป๋: ?

ลูกพี่ คุณเปลี่ยนอารมณ์เร็วไปไหม???

หวังขาเป๋ไม่กล้าบ่น เดินกะเผลกๆ ลงจากรถ

เจียงเฝ่ยเองก็เปิดประตูลงจากรถ ชายคนนั้นนอนอ่อนแรงอยู่บนพื้นแล้ว

ใบหน้าที่ดูซีดเซียวเล็กน้อย ลดทอนความแข็งกร้าวของโครงหน้าลง ขับเน้นเครื่องหน้าให้ดูงดงามประณีตยิ่งขึ้น

หน้าตาดีพิลึก เหมือนพวกลูกคุณหนูผู้ดีมีตระกูล

สายตาของเจียงเฝ่ยเพิ่งจะตกลงบนหน้าอกที่ชุ่มเลือดของชายหนุ่ม แคว่ก——

หวังขาเป๋ที่นั่งคุกเข่าอยู่ข้างกายชายหนุ่ม ฉีกเสื้อเชิ้ตของเขาออกอย่างหยาบๆ แล้วสูดหายใจเฮือกทันที

หน้าอกของชายหนุ่มเละเทะไปด้วยเลือดเนื้อ ราวกับถูกกรงเล็บของสัตว์ป่าขยุ้ม

มองเห็นรอยแผลเป็นตื้นลึกไม่เท่ากันหลายรอยบนผิวหนังได้อย่างลางๆ

"ลูกพี่ แผลเขาหนักเอาเรื่อง อาจจะต้องส่งโรงพยาบาล"

"ไม่......" เสียงแหบพร่าของชายหนุ่มดังขึ้น ปฏิเสธข้อเสนอของหวังขาเป๋:

"พวกคุณช่วยทำแผลให้ผมคร่าวๆ ก็พอ...... ส่งผมไปที่อำเภอเจ๋ออันอย่างปลอดภัย......"

"พองานสำเร็จ...... ผมจะให้ทองคำแท่งพวกคุณอีก 10 แท่ง......"

ลู่ยู่พยายามยกมือขึ้นอย่างยากลำบาก กดเปิดกระเป๋าที่วางอยู่บนพื้น

ตาวาววับ

ในกระเป๋ามีทองคำแท่ง 9 แท่ง

ทองคำแท่งหนึ่งหนักประมาณ 120 กรัม รวมกับที่ชายหนุ่มรับปากว่าจะให้ ปลดล็อกโซนที่ 2 ของซูเปอร์มาร์เก็ตได้แน่นอน

แต่ในขณะนั้นเอง เสียงคำรามของรถมอเตอร์ไซค์ก็ดังแว่วมาพร้อมกับเสียงคน

"มีเลือดบนพื้น! มันหนีไปทางนี้!"

"อยู่ตรงนั้น!"

"หยิบอาวุธ! มันมีพวก!"

ปัง——!

กระสุนเฉียดตัวรถไป

"แม่เจ้า ทำไมมีปืนด้วย?!" หวังขาเป๋ตื่นตระหนกขึ้นมาทันที

"โยนเขาขึ้นรถ!"

เจียงเฝ่ยพูดจบ มือหนึ่งหิ้วกระเป๋า อีกมือจับราวหลังคารถ กระโจนผ่านหน้าต่างที่เปิดอยู่เข้าไปนั่งที่นั่งคนขับ

หวังขาเป๋ลากลู่ยู่ยัดเข้าไปที่เบาะหลังอย่างทุลักทุเล ยังไม่ทันได้นั่งดี รถก็ออกตัวกะทันหัน

หวังขาเป๋ที่ทรงตัวไม่อยู่ ล้มทับร่างลู่ยู่ โดนแผลเข้าเต็มๆ

ลู่ยู่ครางออกมาคำหนึ่ง

"ขอท่ดๆ" หวังขาเป๋รีบลุกขึ้นมาอย่างเก้อเขิน กำลังจะนั่งลง เจียงเฝ่ยก็หักพวงมาลัยอย่างแรง ดริฟต์อย่างสวยงาม ชนรถมอเตอร์ไซค์ที่ไล่ตามมาคันหนึ่งกระเด็นไป

โครม!

หัวของหวังขาเป๋กระแทกเข้ากับกระจกหน้าต่างรถด้านหลัง

ท้ายทอยของลู่ยู่ก็กระแทกเข้ากับที่จับประตูรถอย่างจัง

รู้สึกเหมือนอาการบาดเจ็บจะหนักกว่าเดิม

—

ประมาณครึ่งชั่วโมง

เมื่อแน่ใจว่าสลัดคนติดตามหลุดแล้ว เจียงเฝ่ยจึงจอดรถ

"อ้วก——" หวังขาเป๋กลิ้งลงจากรถไปอาเจียน

ลู่ยู่ที่นอนอยู่เบาะหลัง หน้าซีดลงไปอีกหลายเฉด รู้สึกเหมือนร่างกายที่เปราะบางกำลังจะแตกเป็นเสี่ยงๆ

มีเพียงเจียงเฝ่ยคนเดียวที่เหมือนไม่เป็นอะไรเลย มองตาแป๋ว "พวกคุณเป็นอะไรกัน?"

ลู่ยู่หันหน้าหนีอย่างเงียบๆ

ไม่อยากพูด คลื่นไส้ อยากอ้วก

กลับเป็นหวังขาเป๋ที่อ้วกเสร็จเดินกลับมา อดถามไม่ได้ "ลูกพี่มีใบขับขี่จริงๆ เหรอครับ?"

"เห็นๆ อยู่ว่าตอนขับรถบรรทุกนิ่งมาก ทำไมพอเปลี่ยนมาขับฮัมเมอร์ ขับเหมือนรถบั๊มพ์นรกแตกเลย?"

เขาเห็นยายทวดมารอรับแล้วเนี่ย!

เจียงเฝ่ยกระพริบตา "ขับฮัมเมอร์ครั้งแรก ไม่ชิน มือไม่ถึง เข้าใจตรงกันนะ"

หวังขาเป๋: "......"

ไม่อยากจะเข้าใจเท่าไหร่

"ลูกพี่ ผมมีรถดีๆ แค่คันเดียวนะ อย่าถลุงจนพังเลย......"

เห็นหวังขาเป๋ทำท่าจะร้องไห้ เจียงเฝ่ยเกิดความสงสารขึ้นมานิดหน่อย ล้มเลิกความคิดที่จะยึดรถ แกล้งทำเป็นค้นเป้ แต่ความจริงหยิบกล่องปฐมพยาบาลขนาดเล็กออกมาจากโกดังซูเปอร์มาร์เก็ต:

"หวังขาเป๋ แกช่วยทำแผลให้เขาหน่อย"

"ไม่ต้อง......" ลู่ยู่พยายามลุกขึ้นนั่ง รับกล่องปฐมพยาบาลมาทำเอง

เมื่อไฮโดรเจนเปอร์ออกไซด์ชะล้างคราบเลือดออก บาดแผลที่หน้าอกก็ปรากฏชัดเจน

รอยแผลยาวประมาณตะเกียบสองรอย ไม่ลึกมาก แต่ดูน่ากลัว

รำคาญเสื้อเชิ้ตขาดรุ่งริ่งที่เกะกะ ลู่ยู่ถอดมันออกเลย

กล้ามเนื้อแน่นตึงสวยงาม เอวสอบเห็นลายกล้ามเนื้อชัดเจน ดูเต็มเปี่ยมไปด้วยพลัง

เจียงเฝ่ยหันกลับไปมองตรงไปข้างหน้าอย่างรู้งาน เพื่อให้ชายหนุ่มทำแผลได้สะดวก และไม่ลืมเก็บทองคำแท่งทั้งหมดเข้าซูเปอร์มาร์เก็ต

[ติ๊ง——ตรวจพบทองคำ: 1,260 กรัม]

[ความคืบหน้าการปลดล็อกโซนที่ 2 ของซูเปอร์มาร์เก็ตปัจจุบัน: 60%]

วันนี้ก็จะได้รู้แล้วว่าโซนที่ 2 มีอะไร!

พอลู่ยู่ทำแผลเสร็จ ใส่เสื้อเรียบร้อย หวังขาเป๋ก็สลับที่กับเจียงเฝ่ยมาขับรถ

เขาไม่อยากเห็นยายทวดแวบไปแวบมาอีกแล้ว!

ลู่ยู่ยังคงนั่งเบาะหลัง กินอาหารเข้าไปหน่อย ดูมีเรี่ยวแรงกว่าเมื่อกี้ขึ้นบ้าง

หวังขาเป๋เป็นฝ่ายถามก่อน "พี่ชาย จะให้เราไปส่งที่ไหนในอำเภอเจ๋ออัน?"

ลู่ยู่: "ตลาดมืด"

หวังขาเป๋ยิ้มร่าพลางหยั่งเชิง "บังเอิญจัง จุดหมายปลายทางเดียวกันเลย"

"พี่ชายพกทองมาเยอะขนาดนี้ คงจะไปซื้อของที่ตลาดมืดสินะ?"

"ใช่ แต่ดันมาเจอพวกดักปล้นกลางทางซะก่อน" ลู่ยู่ตอบน้ำเสียงปลงๆ แต่มือกลับวางอยู่บนกรรไกรในกล่องปฐมพยาบาล

บังเอิญว่า ฉากนี้เจียงเฝ่ยที่นั่งอยู่ข้างคนขับ มองเห็นผ่านกระจกมองหลังอย่างชัดเจน

เจียงเฝ่ยกำปืนในกระเป๋าเสื้อไว้อย่างแนบเนียน

หวังขาเป๋ไม่รู้สึกถึงความผิดปกติเลยสักนิด ยังคงหลอกถามต่อ "พวกเรากะจะไปซื้อปืนกับกระสุน แล้วพี่ชายล่ะ?"

ลู่ยู่ตอบไม่ตรงคำถาม "ผมรู้จักคนในตลาดมืด พาพวกคุณไปซื้อได้ รับรองว่าได้ของดีที่สุด"

"ทองคำแท่งที่ผมรับปากจะให้พวกคุณ ก็อยู่ที่นั่น"

หวังขาเป๋มองเจียงเฝ่ย ให้เธอตัดสินใจ

เจียงเฝ่ยพยักหน้า แสดงความตกลง พร้อมกับทำปากขมุบขมิบใส่หวังขาเป๋ว่า "หุบปาก"

คนคนนี้ระแวดระวังตัวสูง เริ่มมีเจตนาฆ่าแล้ว ถ้าหวังขาเป๋ยังถามต่อ คงได้ตายแน่

ยังไม่ได้ทองคำแท่ง เธอไม่อยากลงมือ

เจียงเฝ่ยไม่กลัวลู่ยู่จะเล่นตุกติก

เธอมีปืนอยู่ในมือ เวลาคับขันยังสามารถหนีเข้าซูเปอร์มาร์เก็ตหายตัวได้

ไม่ว่าจะอันตรายแค่ไหน ก็เอาตัวรอดได้

พอลู่ยู่เห็นหวังขาเป๋เงียบไป ก็เดาว่าเป็นเพราะเจียงเฝ่ย จู่ๆ ก็เกิดความสงสัยขึ้นมา

พวกเขาสองคน เป็นอะไรกัน?

—

เพื่อหลบเลี่ยงกลุ่มคนที่ไล่ล่า หวังขาเป๋จงใจใช้เส้นทางลัด เดินทางมาถึงโรงงานร้างแห่งหนึ่งในอำเภอเจ๋ออันก่อนพระอาทิตย์ตกดิน

ลานว่างหน้าโรงงาน มีรถจอดอยู่ไม่น้อยแล้ว

หวังขาเป๋เลือกจอดรถตรงมุมหนึ่ง "พี่ชาย เดินไหวไหม?"

"อืม" ลู่ยู่ลงจากรถเป็นคนแรก เดินเข้าไปในโรงงาน

เจียงเฝ่ยตามไปติดๆ เดินตามลู่ยู่และหวังขาเป๋ ไปยังบันไดที่ทอดลงสู่ชั้นใต้ดินในโรงงาน

กลิ่นอับชื้นและเหม็นเน่าลอยมาปะทะหน้า

เจียงเฝ่ยยกมือปิดจมูกและปากโดยสัญชาตญาณ สภาพชั้นใต้ดินค่อยๆ ปรากฏแก่สายตา

มีไฟนีออนหลากสีประดับอยู่ทั่ว

ใต้ไฟแต่ละดวง คือแผงลอยที่เรียบง่ายมาก แค่ปูผ้าสีดำผืนเดียวบนพื้น วางของที่จะขายไว้ ดูคล้ายตลาดนัดมือสอง

แต่ของที่ขาย กลับเป็นของเก่า มีด ปืน และของผิดกฎหมายอื่นๆ กระทั่งมีเด็กหนุ่มเด็กสาวที่ถูกขังอยู่ในกรง

ผู้คนที่เดินขวักไขว่ บ้างสวมหน้ากากปิดบังใบหน้า บ้างเปิดเผยอย่างไม่ยี่หระ ดูเหมือนไม่กลัวใครจะรู้ตัวตนเลยสักนิด

อาจจะมีกฎเกณฑ์เรื่องการรักษาความลับ?

เจียงเฝ่ยคาดเดา พลางเดินไปข้างหน้า

หวังขาเป๋กระซิบแนะนำอยู่ข้างๆ "ลูกพี่ เมื่อก่อนที่นี่เป็นคลับใต้ดิน หลายปีก่อนถูกทางการสั่งปิดแล้วทิ้งร้าง นึกไม่ถึงปีนี้คนของตลาดมืดจะเข้ามาคุม"

"คุณไม่ต้องปิดหน้าหรอก บริการรักษาความลับของตลาดมืดดีมาก ถ้าใครกล้าเปิดเผยตัวตนคนซื้อคนขาย จะถูกตามล่า"

"ล่าจนกว่าจะตาย ตลาดมืดถึงจะเลิกรา ดังนั้นที่นี่เลยไม่มีใครกล้าหักหลังกัน"

เจียงเฝ่ยฟังเงียบๆ แต่มือยังไม่ลดลง

เธอแค่ไม่ชอบกลิ่นอับชื้นเหม็นเน่า

ชาติที่แล้วถูกบังคับให้ดมมามากเกินพอ

ไม่นาน ลู่ยู่ที่เดินนำหน้าก็หยุดที่สุดทางเดินของคลับ

ชายหนุ่มสวมเสื้อผ้าฉูดฉาดคนหนึ่ง นั่งอยู่บนเก้าอี้ข้างรถเข็น

พอเห็นสภาพของลู่ยู่ ซูหลิวหย่วนก็แสดงสีหน้าตกใจ "ทำไมสภาพดูไม่ได้แบบนี้?"

ลู่ยู่: "เดี๋ยวค่อยคุย พวกเขาจะมาซื้ออาวุธ"

มีลูกค้ามา ซูหลิวหย่วนรีบลุกขึ้นทันที เอ่ยปากต้อนรับอย่างกระตือรือร้น "ทั้งสองท่านอยากได้อะไรครับ?"

เจียงเฝ่ยร่ายรายการยาวเหยียด "ปืนกล ปืนพก ระเบิด ระเบิดควัน ระเบิดน้ำตา กระสุน มีดสั้น มีดพก หนังสติ๊ก ลูกเหล็ก"

ปืนสะดุดตาเกินไป ไม่เหมาะจะใช้ในช่วงแรกของวันสิ้นโลก แต่เธอใช้หนังสติ๊กป้องกันตัวได้

ซูหลิวหย่วนจิ๊ปาก "คุณมาช้าไปหน่อย ปีนี้ตลาดมืดจำกัดจำนวนอาวุธ ผมมีปืนพกเหลือแค่สามกระบอก กระสุน 10 กล่อง กล่องละ 50 นัด"

"แต่หนังสติ๊ก ลูกเหล็ก มีดสั้น มีดพก ผมมีเยอะ"

"ถ้าไม่เชื่อ ลองไปดูแผงอื่นก็ได้ ผมมีอาวุธเยอะที่สุดในตลาดมืดแล้ว"

เจียงเฝ่ยเชื่อคำพูดซูหลิวหย่วน

เพราะตอนเข้ามา เธอกวาดตามองของบนแผงอื่นๆ มาแล้ว

สุดท้าย เจียงเฝ่ยเอาปืนพก 3 กระบอก กระสุน 10 กล่อง หนังสติ๊ก 10 อัน ลูกเหล็ก 10 กล่อง กล่องละร้อยลูก เพิ่มมีดสั้น 10 เล่ม มีดพก 10 เล่ม

ซูหลิวหย่วนยิ้มจนตาหยี "ทั้งหมดสามล้านหกแสน สะดวกชำระแบบไหนครับ?"

"รูดบัตร" หวังขาเป๋ควักบัตรธนาคารออกมาจ่ายเงินอย่างใจป้ำ

เจียงเฝ่ยยิ่งสงสัยหนักเข้าไปอีก

ตกลงหมอนี่รวยขนาดไหนกันแน่???

หลังจากซูหลิวหย่วนบรรจุอาวุธลงลังไม้ใบใหญ่ หวังขาเป๋ก็รู้งานรีบเข้าไปรับมาอุ้มไว้

ลู่ยู่ก็หยิบกระเป๋ามา ส่งให้เจียงเฝ่ย "ค่าตอบแทนที่สัญญากันไว้"

เจียงเฝ่ยเปิดตรวจสอบ พอแน่ใจว่าไม่มีปัญหา ก็เก็บใส่เป้ กะว่าจะไปใช้ตอนกลับถึงหลินเฉิง

ได้ของที่ต้องการแล้ว เจียงเฝ่ยเรียกหวังขาเป๋ให้กลับ

ซูหลิวหย่วนที่ยืนอยู่ที่เดิม มองแผ่นหลังของทั้งสองที่เดินจากไป ยกมือขึ้นพาดไหล่ลู่ยู่ "ฉันเคยร่วมงานกับไอ้เป๋นั่นครั้งหนึ่ง มันจำฉันไม่ได้ แต่ฉันจำมันได้"

"หวังขาเป๋ถือเป็นขาใหญ่ในตลาดค้าส่งหลินเฉิง ชอบทำเรื่องหักหลังชิงทรัพย์ เล่ห์เหลี่ยมแพรวพราว ทำไมถึงยอมฟังคำสั่งเด็กผู้หญิงตัวเล็กๆ แถมทำตัวเหมือนลูกกระจ๊อกไม่มีผิด?"

"แม่สาวคนนั้นเป็นใครมาจากไหน?"

"ไม่รู้สิ" ลู่ยู่ปัดมือซูหลิวหย่วนออก:

"วันนี้ขากลับ ฉันโดนพวก "หนู" เจอตัว นายอย่าลืมไปจัดการให้สะอาดด้วยล่ะ"

"พวกมันพัฒนาอาวุธใหม่ ไม่เพียงยิงเข็มเหล็กระยะไกลได้ ยังเลียนแบบกรงเล็บสัตว์ร้ายโจมตีระยะประชิดได้ด้วย นายอย่าลืมเก็บมาชุดหนึ่งเอามาวิจัย"

แผลของเขา ก็ได้มาจากอาวุธใหม่นี่แหละ

ซูหลิวหย่วนเดาะลิ้น "พวกนี้กัดไม่ปล่อยจริงๆ"

"ขอแค่นายรอดเดือนนี้ไปได้ พวกมันคงตัดใจไปเองมั้ง?"

ลู่ยู่ไม่ตอบ รื้อเสื้อแจ็กเก็ตตัวหนึ่งจากรถเข็นมาสวม

เหลือบเห็นรอยช้ำที่แขน ซึ่งเกิดจากแรงกระแทกบนรถ สายตาของลู่ยู่ฉายแววจนใจ

เพื่อนบ้านใหม่ของเขา ฝีมือขับรถห่วยแตกจริงๆ

—

แสงไฟยามค่ำคืนเริ่มสว่างไสว

หวังขาเป๋ขับรถพาเจียงเฝ่ยกลับมาส่งที่โกดังหมายเลข 11 เขตหลินเป่ย

นอกโกดังมีรถบรรทุกเก่าๆ ที่ลูกน้องขับกลับมาจอดอยู่

พอลงจากรถ เจียงเฝ่ยก็สัมผัสได้ถึงลมแรงที่หนาวเหน็บ

กิ่งไม้ถูกลมพัดจนไหวโยกอย่างรุนแรง

"ทำไมลมแรงขนาดนี้......"

ได้ยินเสียงบ่นพึมพำของเจียงเฝ่ย หวังขาเป๋ตอบกลับว่า "พยากรณ์อากาศบอกว่าสองวันนี้จะมีพายุไต้ฝุ่นเข้า น่าจะเป็นเพราะสาเหตุนี้มั้งครับ"

เจียงเฝ่ยชะงัก

พายุไต้ฝุ่นจะเข้าปลายเดือนหน้า ทำไมถึงมาเร็วขึ้น?

หรือเป็นเพราะการเกิดใหม่ของเธอ ทำให้เกิดปรากฏการณ์ผีเสื้อขยับปีก?

เจียงเฝ่ยรู้สึกสับสนในหัวนิดหน่อย ยกกล่องลังไม้ขึ้นไปไว้บนรถบรรทุกของตัวเอง

จากนั้น ส่งยาเม็ดเล็กสีแดงและทองคำแท่ง 5 แท่งให้หวังขาเป๋

"แกไปได้แล้ว การแลกเปลี่ยนของเราจบลงแค่นี้ นี่ยาแก้พิษ กลืนลงไปเลย แล้วก็ทองของแก"

จะหลอกก็หลอก แต่ก็ต้องให้ผลประโยชน์ตามสมควร

ขืนบีบคั้นจนเกินไป เดี๋ยวจะไม่ได้ดีกันทั้งสองฝ่าย

นึกไม่ถึงว่าเจียงเฝ่ยจะให้ทองคำแท่ง หวังขาเป๋กอดกระเป๋าแน่นด้วยความตื่นเต้น

ในที่สุดก็ได้ทุนคืนแล้ว! ไม่ง่ายเลยจริงๆ!

"พายุไต้ฝุ่นไม่ใช่เรื่องเล็ก ช่วงนี้ถ้าไม่จำเป็นอย่าออกจากบ้าน จำไว้ว่าตุนเสบียงให้เยอะๆ"

แกะที่ให้ขนได้เยอะขนาดนี้ จะให้ตายเร็วๆ ได้ยังไง

เจียงเฝ่ยกำชับหวังขาเป๋เสร็จ ก็ขับรถออกไป

หาที่จอดรถมั่วๆ สักแห่ง เจียงเฝ่ยเก็บอาวุธและทองคำแท่งเข้าซูเปอร์มาร์เก็ต

ระบบ: [ติ๊ง——ตรวจพบทองคำ: 630 กรัม]

[ความคืบหน้าการปลดล็อกโซนที่ 2 ของซูเปอร์มาร์เก็ตปัจจุบัน: 100%]

[ติ๊ง——ยินดีด้วยโฮสต์ปลดล็อกโซนที่ 2 [หมวดอาหาร——โซนเครื่องดื่ม] สำเร็จ การปลดล็อกโซนที่ 3 ต้องใช้ทองคำ 4,000 กรัม]

[ความคืบหน้าปัจจุบัน: 1%]

[รางวัลแถมพิเศษ: วงล้อเสี่ยงโชค 1 ครั้ง ขอถามโฮสต์ว่าต้องการใช้หรือไม่?]

เจียงเฝ่ย: ?!

โซนเครื่องดื่ม!