บทที่ 9 นางร้ายปรากฏตัวก่อนกำหนด

บทที่ 9 นางร้ายปรากฏตัวก่อนกำหนด

"วันนี้ก็เป็นอีกวันที่เปี่ยมไปด้วยความหวัง!"

เช้าตรู่ ฉินเทียนหมิงทานอาหารเช้าเสร็จก็มานอนเอนกายอย่างสบายอารมณ์บนเก้าอี้โยกที่ลานหน้าคฤหาสน์

ช่วงสองสามวันนี้ไม่มีเหตุการณ์สำคัญตามเนื้อเรื่อง เขาจึงใช้ชีวิตอย่างสุขสบาย

ส่วนเรื่องที่จะไปยั่วยุพระเอกนั้น เขาเลิกคิดไปแล้ว

ในเมื่อจ้าวเหยียนหรานออกคำสั่งประกาศิตกับเย่ฟานไปแล้ว

ต่อให้ฉินเทียนหมิงจะไปยั่วโมโหอีกฝ่าย มันก็เปล่าประโยชน์

สู้เอาเวลามาหาความสุขใส่ตัวดีกว่า

"ไหนดูซิว่ามีสาวสวยคนไหนบ้าง"

ฉินเทียนหมิงหยิบโทรศัพท์ขึ้นมา เปิดแอปหาคู่สำหรับเศรษฐีอย่างเขาโดยเฉพาะ

ชื่อแอปหาคู่ แต่จริงๆ แล้วก็คือแอปหาคนมา 'เล่น' ด้วยกันในชีวิตจริงนั่นแหละ

"เชี่ย ยัยนี่ยัดลูกบอลสองลูกเข้าไปหรือเปล่าเนี่ย?"

"คนนี้ดูแซ่บ เก็บไว้ก่อนดีกว่า"

"หืม? พ่อแม่ตาย ขายตัวฝังศพพ่อ? คิดว่าตัวเองเป็นถังป๋อหู่หรือไง!"

ขณะที่ฉินเทียนหมิงกำลังเลือกสาวที่จะมาสนุกด้วยในช่วงบ่าย ประตูคฤหาสน์ก็เปิดออกกะทันหัน

รถมาเซราติสีชมพูคันหนึ่งพุ่งเข้ามาอย่างรวดเร็ว

รถจอดสนิท

ขาเรียวยาวคู่หนึ่งที่สวมถุงน่องสีดำก้าวลงมาจากรถ

ใครกัน? กล้าขับรถเข้ามาในคฤหาสน์ของฉัน?!

ฉินเทียนหมิงจ้องเขม็งไปที่เจ้าของขาเรียวสวยคู่นั้น

อย่าเข้าใจผิด เขาแค่อยากดูว่าใครมา

จากนั้น เจ้าของขาคู่นั้นก็ปรากฏตัวเต็มตาต่อหน้าฉินเทียนหมิง

ใหญ่มาก ขาวมาก

นี่คือปฏิกิริยาแรกของฉินเทียนหมิง

ส่วนใบหน้าของหญิงสาวคนนี้ ฉินเทียนหมิงหาคำบรรยายความงามของเธอได้ไม่หมดจริงๆ

บอกได้คำเดียวว่าไม่ด้อยไปกว่าสาวงามอันดับหนึ่งแห่งเมืองหลินเจียงเลย

ถ้ารวมกับรูปร่างอันน่าภาคภูมิใจของเธอด้วยแล้ว เผลอๆ จะเหนือกว่าเสียอีก!

ผู้หญิงคนนี้เป็นใคร?

ฉินเทียนหมิงรู้สึกงุนงงเล็กน้อย

หรือว่าจะเป็นสาวที่ฉันเคยจีบแล้วทิ้งไปก่อนหน้านี้?

"เทียนหมิง!" หญิงสาวมองฉินเทียนหมิง แววตาเต็มไปด้วยรอยยิ้ม

หญิงสาวรีบเดินตรงเข้ามาหาฉินเทียนหมิง

ฉินเทียนหมิงสงสัยอย่างยิ่งว่าเสื้อผ้าบนตัวเธอจะปริแตกเพราะความยิ่งใหญ่นั่นหรือเปล่า

"เอ่อ สวัสดีครับคนสวย" ฉินเทียนหมิงชะงักไปเล็กน้อย

"เรารู้จักกันด้วยเหรอครับ?"

รอยยิ้มบนใบหน้าของหยางซือหนิงจางหายไปอย่างรวดเร็ว

ดวงตาของเธอมีม่านน้ำตาคลอเบ้าอย่างรวดเร็ว ดูน่าสงสารจับใจ

ฉินเทียนหมิง: ?

ร้องไห้ทำไมเนี่ย? ฉันไม่รู้จักเธอจริงๆ นะ!

หยางซือหนิงย่นจมูกเล็กๆ ของเธอ น้ำเสียงตัดพ้อ "เทียนหมิง ผู้หญิงแซ่จ้าวนั่นมีเสน่ห์ขนาดนั้นเลยเหรอ? แค่ฉันออกจากเมืองหลวงไปครึ่งปี นายก็ลืมฉันแล้วเหรอ?"

ฉินเทียนหมิงเกาหัวแก้เก้อ

หลังจากพิจารณาเธออย่างละเอียดอยู่ครู่หนึ่ง ชื่อหนึ่งก็แวบเข้ามาในหัวของฉินเทียนหมิง

หยางซือหนิง!

นางร้ายในนิยายเรื่องนี้ แต่เธอควรจะปรากฏตัวหลังจากฉินเทียนหมิงตายไปแล้วไม่ใช่เหรอ

ส่วนความสัมพันธ์ของเธอกับฉินเทียนหมิง ผู้แต่งเดิมบอกว่าเธอเป็น 'สุนัขรับใช้' ของฉินเทียนหมิง

แต่ฉินเทียนหมิงมีใจให้แค่จ้าวเหยียนหรานคนเดียว จึงเมินเฉยต่อเธอ หรือถึงขั้นเกลียดขี้หน้าด้วยซ้ำ

ทว่าหยางซือหนิงกลับปฏิบัติต่อฉินเทียนหมิงราวกับรักแรก

ไม่ว่าฉินเทียนหมิงจะเมินเฉยเธอแค่ไหน

เธอก็โทษว่าเป็นความผิดของจ้าวเหยียนหรานคนเดียว

หลังจากฉินเทียนหมิงตาย หยางซือหนิงก็ยิ่งบ้าคลั่ง ตามล้างแค้นจ้าวเหยียนหรานและเย่ฟาน

ถ้าเย่ฟานไม่มีออร่าพระเอกคุ้มกะลาหัว ป่านนี้คงตายด้วยน้ำมือหยางซือหนิงไปแล้ว

หลังจากตระกูลหยางถูกเย่ฟานทำลาย เย่ฟานก็เผยธาตุแท้ดิบเถื่อน ถึงขนาดอยากจะเก็บหยางซือหนิงเข้าฮาเร็ม

หยางซือหนิงยอมตายดีกว่ายอมจำนน เธอฆ่าตัวตาย และในที่สุดก็ได้ฝังร่างเคียงข้างฉินเทียนหมิง

ในนิยายเรื่องนี้ หยางซือหนิงคือตัวละครที่ฉินเทียนหมิงชอบมากที่สุด

[จำได้แล้ว! เธอคือนางร้ายในนิยาย!]

[ในเมื่อเธอเป็นตัวละครในนิยาย ฉันก็ต้องรักษาคาแรคเตอร์เอาไว้สินะ]

[ขอโทษนะ ซือหนิง]

เสียงอะไรน่ะ?

ฉันเป็นนางร้ายในนิยาย?

หมายความว่ายังไง?

"ใครพูดน่ะ?" คิ้วเรียวสวยของหยางซือหนิงขมวดเข้าหากัน

"หยางซือหนิง หูฝาดไปหรือเปล่า? ที่นี่มีแค่เราสองคนนะ"

เมื่อเทียบกับเมื่อครู่ น้ำเสียงของฉินเทียนหมิงเย็นชาขึ้นมาก

หยางซือหนิงเองก็ไม่เห็นฉินเทียนหมิงขยับปากพูดเมื่อครู่นี้ เธอเลยคิดว่าตัวเองหูแว่วไปเอง

จากนั้นเธอก็มองฉินเทียนหมิงด้วยสายตาน้อยใจ

"เทียนหมิง ผู้หญิงคนนั้นเอายาเสน่ห์อะไรให้นายกิน นายถึงได้หลงรักหล่อนขนาดนั้น?"

"เมื่อวานนายถึงกับไปขอแต่งงานกลางที่สาธารณะเลยนะ!"

[ถ้าไม่ใช่เพราะบทบังคับ ให้ตายฉันก็ไม่ไปขอแต่งงานหรอก!]

[สาวสวยอย่างเธออยู่ตรงหน้า ฉันจะเมินแล้วไปตามง้อหล่อนทำไม? ฉันบ้าหรือเปล่า?]

นั่นมันแค่ในนิยาย

ในความเป็นจริง คงไม่มีใครปัญญาอ่อนขนาดนั้นหรอก

พูดถึงฐานะ

ตระกูลหยางเบื้องหลังหยางซือหนิง คือหนึ่งในสี่ตระกูลใหญ่แห่งเมืองหลวง มีฐานะทัดเทียมกับตระกูลฉิน

เธอกับฉินเทียนหมิงถือว่าเป็นคู่ที่เหมาะสมกันราวกับกิ่งทองใบหยก

ในทางกลับกัน ตระกูลจ้าวของจ้าวเหยียนหราน

แม้แต่ในเมืองเล็กๆ อย่างหลินเจียง ยังไม่ใช่ผู้นำที่แท้จริงเลยด้วยซ้ำ

ตระกูลจ้าวไม่มีคุณสมบัติแม้แต่จะขัดรองเท้าให้ตระกูลหยาง

ประการที่สอง รูปร่างหน้าตาของหยางซือหนิงก็ไม่ด้อยไปกว่าจ้าวเหยียนหรานเลย

ประการที่สาม คือรูปร่าง

อะไรคือสิ่งที่ดึงดูดฉินเทียนหมิงตั้งแต่แรกเห็น?

แน่นอนว่าเป็นหน้าอกหน้าใจที่ยิ่งใหญ่คับฟ้าคับดินนั่นไง!

นี่เป็นอีกจุดที่จ้าวเหยียนหรานเทียบไม่ติด

จากสามข้อข้างต้น หยางซือหนิงกินขาดจ้าวเหยียนหรานไปแล้วสองข้อ

คนปกติที่ไหนก็ต้องเลือกหยางซือหนิง

น่าเสียดายที่ฉินเทียนหมิงที่ผู้แต่งเขียนขึ้นมาดันปัญญาอ่อน

เมินสาวงามระดับท็อปคนนี้ แล้วดันทุรังมาเป็นสุนัขรับใช้ที่เมืองหลินเจียง

[ไอ้คนเขียนเฮงซวย ขอแช่งให้หาแฟนไม่ได้ตลอดชาติ!]

[ขอโทษนะ ซือหนิง แต่เพื่อที่จะปิดกล้องได้อย่างราบรื่น ฉันคงต้องทำร้ายจิตใจเธอไปก่อน]

เสียงที่หยางซือหนิงได้ยินเมื่อครู่ดังขึ้นอีกครั้ง

คราวนี้หยางซือหนิงมั่นใจแล้วว่าเธอไม่ได้หูแว่ว

แถมเสียงนี้ยังเหมือนกับเสียงของฉินเทียนหมิงเปี๊ยบ

แต่ฉินเทียนหมิงไม่ได้ขยับปากเลย!

หรือว่าเธอจะได้ยินความคิดในใจของเทียนหมิง?

ดวงตาคู่สวยของหยางซือหนิงเป็นประกาย

ถ้าเป็นความคิดในใจของเทียนหมิงจริงๆ งั้นก็แปลว่าคนที่เขารักคือเธอสินะ!

ที่เขาทำตัวแบบนั้นเมื่อก่อน ก็เพื่อรักษาบทในนิยายงั้นเหรอ?!

"เหยียนหรานไม่ได้ให้ยาเสน่ห์อะไรฉันทั้งนั้น เธอดีกว่าเธอร้อยเท่า!"

"หยางซือหนิง ถ้าเธอรู้ตัว ก็รีบไสหัวออกไปจากเมืองหลินเจียงซะ"

น้ำเสียงของฉินเทียนหมิงรุนแรงมาก จนแม้แต่เจ้าตัวยังรู้สึกผิด

[เฮ้อ นึกว่ารับบทตัวร้ายจะง่ายซะอีก]

[ตอนนี้ดูเหมือนว่าการเล่นเป็นคนเลวนี่ก็ทรมานเหมือนกันนะเนี่ย!]

[จริงๆ แล้วในใจฉัน เธอดีกว่าจ้าวเหยียนหรานนั่นร้อยเท่า!]

หยางซือหนิงจ้องมองฉินเทียนหมิงเขม็ง มุมปากยกยิ้มขึ้นเล็กน้อย

ใช่จริงๆ ด้วย สิ่งที่ฉันได้ยินคือเสียงในใจของนาย!

ปากบอกว่าเกลียดฉัน แต่คนที่นายรักจริงๆ คือฉัน!

"เทียนหมิง อย่าโกรธไปเลยนะ เดี๋ยวฉันรินน้ำให้นายดื่มนะ" หยางซือหนิงพูดพร้อมรอยยิ้ม

[ยัยนี่ สมองมีปัญหาหรือเปล่าเนี่ย?]

[ฉันทำกับเธอขนาดนี้ เธอยังยิ้มให้อีกเหรอ?]

[อ๋อ ลืมไป บทของเธอในนิยายคือสุนัขรับใช้ของฉันนี่นา!]

ทันใดนั้น ฉินเทียนหมิงก็นึกถึงท่าทีของจ้าวเหยียนหรานที่มีต่อเขาก่อนหน้านี้

หัวอกเดียวกันแท้ๆ เลย

"ฉันไม่กินน้ำที่เธอรินให้หรอก!" ฉินเทียนหมิงเชิดหน้าขึ้นด้วยท่าทางรังเกียจ

หยางซือหนิงทำเหมือนไม่ได้ยิน รอยยิ้มยังคงประดับอยู่ในดวงตาของเธอ

ที่แท้นายก็ทำแบบนี้เพื่อเล่นตามบทสินะ

เทียนหมิง ไม่ต้องห่วงนะ ต่อไปฉันจะดีกับนายให้มากกว่าเดิมอีก

ฉินเทียนหมิงนอนเอนกายบนเก้าอี้ แอบชำเลืองมองหยางซือหนิงที่กำลังรินชาให้เขาทางหางตา

[ซือหนิงนี่สวยจริงๆ ขนาดท่ารินชายังน่ามองขนาดนี้]