บทที่ 25 ทิศทางของการฝึกฝน

ณ อุโมงค์นักเตะตึก 5

บาจิระกอดคออิซางิแล้วยิ้มร่า "ชัยชนะวันนี้ต้องขอบคุณฟอร์มการเล่นสุดเทพของอิซางิเลยนะ ตั้งแต่ตอนที่นายส่งบอลออกไป นายอ่านเกมรุกของเราออกหมดแล้วเหรอ?"

"เอ่อ..."

อิซางิเกาหัวแกรกๆ น้ำเสียงตื่นเต้นเล็กน้อย "ก็ประมาณนั้นแหละ"

"จากตำแหน่งการยืนของพวกนาย ฉันรู้ว่าคู่แข่งต้องประกบจิงิริแน่ๆ เพราะด้วยความเร็วระดับนั้น ไม่มีใครในสนามหยุดเขาอยู่หรอก พอพวกนั้นเทความสนใจไปที่จิงิริ บทบาทตัวซัพพอร์ตของนายก็สำคัญขึ้นมาทันที"

"ขอแค่นายทำตามแผนของฉัน รับรองว่าทีม W ต้องเผลอเปิดช่องว่างให้คุนิงามิได้ยิงสบายๆ แน่"

"หา?" จิงิริหรี่ตามอง "แล้วที่พ่อดาวยิงฮีโร่ของเราทำบอลลั่น จนไปเข้าเท้านายแล้วทำประตูได้ นั่นก็อยู่ในแผนด้วยเหรอ?"

พอได้ยินคำถามนี้...

แม้แต่คุนิงามิก็อดหูผึ่งไม่ได้

เขามั่นใจในทักษะการยิงของตัวเองมาก หรือว่าเขามีจุดบกพร่องที่ตัวเองไม่รู้ แต่อิซางิมองออก?

อิซางิส่ายหัว "เปล่าหรอก ตอนแรกฉันนึกว่าคุนิงามิจะยิงเข้าแล้วด้วยซ้ำ"

"เพราะฉันเคยเห็นพลังลูกยิงของเขามากับตาตัวเองแล้ว"

"แต่ฉันแค่เข้าไปซ้อนเพื่อความชัวร์"

"เผื่อกรณีที่โดนเซฟได้..."

บาจิระขยี้ผมตัวเอง ยิ้มทะเล้น "แล้วนายก็ไปโผล่ตรงจุดนั้น อ่านทางบอลตก แล้วก็ทำประตูได้"

"ถูกต้องเลย"

แปะ แปะ แปะ!

ขณะที่กำลังคุยกัน ที่ปลายอุโมงค์ ร่างสูงร่างหนึ่งกำลังยืนยิ้มมองดูเหล่าผู้ชนะ

"ทำได้ดีมาก อิซางิ"

"การรับรู้มิติสัมพันธ์ยอดเยี่ยมมาก สัญชาตญาณการทำประตูของนายพัฒนาขึ้นอีกแล้วนะ"

เจ้าของร่างนั้นมองไปที่คนอื่นๆ รอยยิ้มบนใบหน้าอบอุ่นราวกับสายลมฤดูใบไม้ผลิ "ไม่ได้เจอกันนานนะทุกคน"

"ฉันกลับมาแล้ว"

ประโยคสั้นๆ ไม่กี่คำ นำมาซึ่งความดีใจมหาศาลแก่ทุกคน

"เรียวสุเกะนี่นา..."

ทีม Z กรูเข้าไปรุมล้อมคิระ เรียวสุเกะ แย่งกันอวดผลงานวันนี้อย่างตื่นเต้น

พอรู้ว่าคิระ เรียวสุเกะได้ดูฟอร์มการเล่นอันยอดเยี่ยมของพวกเขาผ่านวิดีโอ ทุกคนก็ยืดอกด้วยความภูมิใจ และในขณะเดียวกัน ไฟในการต่อสู้ก็ลุกโชนขึ้น

หลังจากได้อาวุธที่วิวัฒนาการแล้ว พวกเขาต่างกระตือรือร้นอยากรู้ว่าตัวเองเข้าใกล้คิระ เรียวสุเกะ สัตว์ประหลาดที่น่าสะพรึงกลัวคนนี้ได้บ้างหรือยัง

ระหว่างการพูดคุยแลกเปลี่ยน

พวกเขากลับไปที่ห้องพัก

ตลอดทาง ทุกคนรุมถามคิระ เรียวสุเกะเกี่ยวกับประสบการณ์ที่ผ่านมาไม่หยุดหย่อน

พอรู้ว่าเขาได้เจอกับ อาเบล ยอสซี่ ปีศาจน้อยแห่งกัลโช่ เซเรีย อา รวมถึงมิดฟิลด์พรสวรรค์อย่างมิลมิเชียส และกำแพงเหล็กปิรี่ แววตาของทุกคนก็เต็มไปด้วยความอยากรู้อยากเห็นและความปรารถนา

โอกาสที่จะได้ปะทะกับดาวรุ่งระดับโลกและทดสอบฝีมือตัวเอง ไม่ใช่สิ่งที่ใครจะหาได้ง่ายๆ

"น่าอิจฉาชะมัด..."

บาจิระเงยหน้ามองเพดาน จินตนาการว่าในตัวคนพวกนั้นจะมีสัตว์ประหลาดซ่อนอยู่เหมือนกันหรือเปล่า

ในความคิดของเขา นั่นคือสิ่งที่คนเก่งๆ ต้องมี

ท่ามกลางบทสนทนาที่ออกรส ไรจิก็แค่นเสียงฮึดฮัด "ไอ้อัจฉริยะน่าหมั่นไส้"

"สบายจริงนะ! ขนาดแมวมองดังจากกัลโช่ยังมาตามจีบ แต่พวกเราต้องรากเลือดกว่าจะเอาชนะมาได้"

"ทั้งที่ขาดคนไปหนึ่งคนแท้ๆ..."

พอพูดถึงเรื่องนี้ คุออนที่เพิ่งอาบน้ำเสร็จก็นึกขึ้นได้ "อ๊ะ จริงสิ เรียวสุเกะ นัดหน้าที่จะเจอกับทีม V นายจะลงแข่งไหม?"

ทุกคนในห้องหันขวับมามอง

ชนะ 3 นัดรวด การันตีการเข้ารอบแล้วก็จริง

แต่เมื่อต้องเจอกับทีม V ที่สถิติหรูพอกัน ไม่มีใครอยากให้สถิติไร้พ่ายของตัวเองต้องหยุดชะงัก

ทุกคนต่างมีศักดิ์ศรีและใฝ่ฝันจะเป็นที่หนึ่งของโลก

เมื่อก้าวเข้ามาใน Blue Lock ก็ย่อมต้องการชัยชนะอย่างต่อเนื่อง

คิระ เรียวสุเกะยิ้ม "แน่นอน ฉันลงแน่"

"ฉันไม่อยากเป็นภาระให้ทุกคนตลอดไปหรอกนะ"

คำยืนยันของเขาทำให้ทีม Z รู้สึกอุ่นใจและโล่งอก

หลังมื้อเย็น

ตามมาด้วยกิจกรรมคุ้นเคย คือการสรุปผลและวิเคราะห์วิดีโอการแข่งขันของทีม V คู่แข่งรายต่อไป

คุออน วาตารุ สวมบทครูผู้เคร่งขรึม วิเคราะห์ข้อมูลที่รวบรวมมาให้ทุกคนฟัง

คิระ เรียวสุเกะรู้อยู่แล้วจากอนาคตเกี่ยวกับอาวุธของสามประสานทีม V จึงเลิกสนใจฟัง

เขาหาข้ออ้างปลีกตัวไปฝึกซ้อมร่างกาย

ณ สนามฝึกซ้อมส่วนตัว

คิระ เรียวสุเกะเริ่มจากการวิ่งรอบสนาม

หลังจากวิ่งไปได้ประมาณ 10 รอบ ก็ต่อด้วยการฝึกยิงไกลจากจุดที่กำหนด

ที่ระยะ 25 เมตร สลับเท้าซ้ายขวา ลูกบอลพุ่งเสียบตาข่ายอย่างแม่นยำ

เขาปรับการหมุน ความเร็ว พลัง และทิศทางของบอลได้อย่างยอดเยี่ยม

คิระ เรียวสุเกะเชื่อว่าตราบใดที่ฝังการฝึกฝนนี้ลงในกระดูก นานวันเข้าร่างกายจะตอบสนองไปเองโดยสัญชาตญาณ

ภาพร่างกายอันแข็งแกร่งของอาเบลและคนอื่นๆ แวบเข้ามาในหัว เขาตั้งเป้าหมายทันที

"ออกกำลังกาย..."

"ต้องรีดเร้นศักยภาพของร่างกายออกมาให้ถึงขีดสุด"

"มีเพียงวิธีนี้เท่านั้นที่จะเปลี่ยน 'Perfect Copy' ให้เป็นความสามารถของตัวเองจริงๆ ไม่ใช่แค่สกิลที่ระบบมอบให้"

เขาใช้เวลาถึงสามชั่วโมงเต็มกว่าจะฝึกเสร็จ

ความปวดเมื่อยลามไปทั่วร่าง

"ดูเหมือนผลกระทบจากการแข่งกับพวกอาเบลจะยังหลงเหลืออยู่สินะ..."

ด้วยความรู้สึกไม่ค่อยสบายตัว คิระ เรียวสุเกะกำลังจะเก็บของกลับไปพักผ่อน

เสียงหายใจแผ่วเบาดังมาจากมุมห้องฝึกซ้อม

เขาเดินเข้าไปดูด้วยความสงสัย

บาจิระกำลังพิงกำแพงหลับสนิท

"..."

คิระ เรียวสุเกะพูดไม่ออก เขาเขย่าตัวอีกฝ่าย "เฮ้ บาจิระ อย่ามานอนตรงนี้สิ เจ้าบ้า เดี๋ยวก็เป็นหวัดหรอก"

ดูเหมือนฝันหวานจะสลายซะแล้ว

บาจิระขยี้ตาอย่างงัวเงีย "อา เรียวสุเกะเองเหรอ"

"ฝึกเสร็จแล้วเหรอ?"

"อือ..."

เจ้าหมอนี่!

คิระ เรียวสุเกะขมวดคิ้ว "นายมาอยู่ที่นี่นานแค่ไหนแล้ว? ทำไมไม่กลับไปพักผ่อน?"

"เพิ่งแข่งหนักมาไม่ใช่เหรอ?"

บาจิระค่อยๆ ได้สติกลับมา ดวงตาสีดำกลมโตกระพริบปริบๆ "ก็แหม ถึงเตะบอลจะเหนื่อย แต่มันก็สนุกนี่นา"

"ฉันกะว่าจะรอนายฝึกเสร็จ จะได้ลองของเทคนิคเลี้ยงบอลใหม่ล่าสุดกับนายซะหน่อย"

"แต่รอนานไปหน่อย เลยเผลอหลับไป"

เห็นสายตาจริงจังของอีกฝ่าย เขาได้แต่กุมขมับอย่างจนใจ แล้วหยิบลูกฟุตบอลเดินลงสนาม

"เข้ามาเลย"

"เฮ้ เรียวสุเกะ ไม่เหนื่อยเหรอ? นายฝึกมาตั้งนานแล้วนะ"

"หวังว่าเทคนิคใหม่ของนายจะช่วยกระตุ้นฉันให้ตื่นได้นะ เจ้าบ้า"

"อิอิ ไม่ต้องห่วง ไม่ทำให้ผิดหวังแน่"

บาจิระรีบวิ่งตามไป

ตอนดวล 1 ต่อ 1 กับคิระ เรียวสุเกะ เขามักจะสัมผัสได้ถึงเสียงสะท้อนจากสัตว์ประหลาด

ความตื่นเต้นแบบนั้นทำเอาเขานอนไม่หลับทั้งคืน

ดังนั้นเมื่อคิระ เรียวสุเกะส่งบอลให้และกวักมือเรียกให้บุก รูม่านตาของบาจิระก็แปรเปลี่ยนเป็นเปลวเพลิงสีดำทันที

"อา! เครื่องติดแล้ว"

"เสียงคำรามของสัตว์ประหลาด"