บทที่ 1: สิ่งที่ท็อตแนม ฮ็อตสเปอร์ต้องการคือการปฏิวัติ

บทที่ 1: สิ่งที่ท็อตแนม ฮ็อตสเปอร์ต้องการคือการปฏิวัติ

ฤดูร้อนปี 2000 ณ ลอนดอนเหนือ

ยามบ่ายสิ้นสุดลงพร้อมสายฝนที่หยุดเทกระหน่ำ

บนถนนที่ห่างจากสนามซ้อมของ ท็อตแนม ฮ็อตสเปอร์ เพียงสองร้อยกว่าเมตร บาร์เล็ก ๆ ชื่อ “แชมเปียน” กำลังเปิดให้บริการ

บาร์แห่งนี้มีขนาดไม่ใหญ่นัก มีโต๊ะเพียงห้าหรือหกตัว และเคาน์เตอร์บาร์สีเขียวสดดุจผืนหญ้าก็ประดับประดาไปด้วยลูกฟุตบอลหลายลูก

บนผนังห้องโถงหลักมีโทรทัศน์ไว้ให้ลูกค้าได้รับชมเกมลูกหนัง โดยมีรูปถ่ายนักเตะดาวดังนับร้อยใบติดอยู่เบื้องล่าง

บางใบดูเก่าจนเหลืองซีด ขณะที่บางใบยังดูใหม่เอี่ยม เห็นได้ชัดว่าเพิ่งถ่ายเมื่อไม่นานนี้

หากลองเพ่งมองใกล้ ๆ จะพบว่ารูปภาพทั้งหมดล้วนเป็นนักเตะของ ท็อตแนม ฮ็อตสเปอร์ แต่เพียงผู้เดียว

เนื่องจากฝนตก ภายในร้านจึงมีลูกค้าไม่มากนัก มีเพียงขาประจำสองคนกำลังนั่งดื่มอยู่

เจ้าของบาร์ แบลนช์ หญิงสาวเรือนผมสีแดงเพลิงยืนอยู่หลังเคาน์เตอร์ เธอกำลังเช็ดแก้วไวน์จนใสวาววับ พลางชำเลืองมองช่อง สกาย สปอร์ตส์ ที่เปิดอยู่บนหน้าจอโทรทัศน์เป็นระยะ!

นี่เป็นช่องเสียเงินเพียงช่องเดียวที่แบลนช์สมัครสมาชิกไว้ ลูกค้าที่มาดื่มที่บาร์ต่างเพลิดเพลินกับการรับชมช่องนี้ และตัวแบลนช์เองก็เช่นกัน

บนหน้าจอทีวีในขณะนั้น สเตอร์ลิง พิธีกรรายการฟุตบอลกำลังสนทนากับตำนานของสเปอร์สอย่าง เกล็น ฮอดเดิล เกี่ยวกับเหตุการณ์ใหญ่ที่เพิ่งสั่นสะเทือนวงการฟุตบอล พรีเมียร์ลีก เมื่อเร็ว ๆ นี้!

นั่นคือการที่ชายหนุ่มจากประเทศมังกรเข้าซื้อหุ้น 70% ของท็อตแนม ฮ็อตสเปอร์เมื่อสัปดาห์ก่อน ส่งผลให้เขากลายเป็นผู้ถือหุ้นรายใหญ่ที่สุดของสโมสร

หลังจากประวัติศาสตร์เกือบร้อยปีของพรีเมียร์ลีก ในที่สุดลีกสูงสุดแห่งนี้ก็ได้ต้อนรับเจ้าของชาวประเทศมังกรคนแรก

ช่วงนี้ ถนนหนทางใน ลอนดอน ต่างเซ็งแซ่ไปด้วยบทสนทนาถึงเรื่องนี้ และสกาย สปอร์ตส์ก็ไม่เว้น

“ฮอดเดิล คุณคิดยังไงกับการที่ชาวจีนเข้าซื้อท็อตแนม ฮ็อตสเปอร์?”

“การมีเม็ดเงินใหม่ ๆ อัดฉีดเข้าสู่ทีมในพรีเมียร์ลีกย่อมเป็นเรื่องดีแน่นอน แต่ผมไม่ค่อยเชื่อมั่นในตัวเจ้าของคนใหม่คนนี้นัก ได้ยินว่าเขาเพิ่งจะอายุยี่สิบกว่า ๆ แถมยังมาจากประเทศมังกรอีก ผมรู้ว่าเขารวยล้นฟ้า แต่เขาย่อมไม่เข้าใจฟุตบอลอย่างแน่นอน!”

คำพูดของฮอดเดิลช่างแหลมคม และสะท้อนความรู้สึกของแฟนบอลอังกฤษจำนวนมาก

คนจากประเทศมังกรน่ะเหรอ จะไปเข้าใจฟุตบอล?

แบลนช์ตั้งใจฟังบทสนทนาของทั้งคู่บนหน้าจอ

ลูกค้าสองคนนั้นก็ดื่มไปพลางดูทีวีไปพลาง พวกเขาคือแฟนพันธุ์แท้ของท็อตแนม ฮ็อตสเปอร์

หนึ่งในนั้น ชายวัยกลางคนร่างกำยำหน้าแดงก่ำกระแทกแก้วไวน์ลงกับโต๊ะ...ปัง!! เสียงดังสนั่นทำเอาเพื่อนของเขาและแบลนช์สะดุ้งโหยง

หลังจากกระแทกแก้ว ชายวัยกลางคนก็ตะโกนลั่น

“ไอ้พวกสวะสเปอร์สพวกนี้ หลายปีติดกันแล้วที่ทำอันดับไม่ติดท็อปเทนของลีก น่าขายหน้าชะมัด! นึกไม่ถึงเลยว่าปีนี้จะขายทีมให้คนจากประเทศมังกรอีก นี่กะจะตกชั้นกันเลยรึไง?”

เพื่อนของเขาถอนหายใจแล้วเอ่ยปากปราม

“อาร์ชี อย่าโมโหไปเลย บางทีเจ้าของใหม่คนนี้อาจจะนำโชคดีมาให้เราก็ได้นะ?”

“เหอะ! ฤดูร้อนจะหมดอยู่แล้ว เราแพ้เกมอุ่นเครื่องไปตั้งสามนัด ทีมยังไม่ได้เซ็นสัญญานักเตะดี ๆ สักตัว และที่ตลกที่สุดคือ...เรายังหาหัวหน้าผู้ฝึกสอนไม่ได้เลยด้วยซ้ำ! โชคดีงั้นเหรอ? จะไปเอามาจากไหนล่ะ? ชั้นว่ามันคือคราวซวยมากกว่า...”

เมื่อได้ยินดังนั้น เพื่อนของเขาก็พูดไม่ออก

เพราะอาร์ชีพูดถูกทุกอย่าง เมื่อจบฤดูกาลที่แล้ว ท็อตแนม ฮ็อตสเปอร์หลุดจากสิบอันดับแรกของลีก และ แพลตต์ หัวหน้าผู้ฝึกสอนของทีมก็ก้าวลงจากตำแหน่งอย่างน่าหดหู่

ตลอดสองเดือนที่ผ่านมา ทีมต้องอยู่ภายใต้การนำของทัพผู้ช่วยผู้ฝึกสอน

นี่มันเรื่องตลกชัด ๆ สำหรับทีมในระดับพรีเมียร์ลีก

“แบลนช์ ขออีกแก้ว!” อาร์ชีตะโกน

“พี่ชาย คืนนี้พี่ดื่มไปห้าแก้วแล้วนะ เดี๋ยวเราต้องไปคุยเรื่องซื้อตั๋วปีกับคนอื่น ๆ ต่อนะ” เพื่อนของเขาเตือน

“ตั๋วปีบ้าบออะไรกัน! ชั้นจะลาขาดจากสเปอร์สตลอดกาล พอที!” อาร์ชีกล่าวอย่างเดือดดาล

ทันใดนั้น แบลนช์ก็เดินถือขวดไวน์สีน้ำตาลเข้มมาที่โต๊ะ เธอก้มตัวลงรินไวน์ให้อาร์ชีแล้วเอ่ยว่า

“นี่แก้วสุดท้ายแล้วนะคะ!”

อาร์ชีเงียบลงอย่างน่าประหลาด เขาชำเลืองมองแบลนช์ผู้งดงามแล้วเริ่มดื่มเงียบ ๆ

หลังจากรินไวน์เสร็จ แบลนช์ก็หันหลังเดินกลับไปหลังเคาน์เตอร์ สายตาของเธอจับจ้องไปที่โทรทัศน์อีกครั้ง

อาร์ชีบอกว่าจะไม่ดูบอลอีกแล้ว แต่พอดื่มไปได้แก้วหนึ่ง เขาก็เริ่มหารือกับเพื่อนเรื่องตั๋วปีฤดูกาลหน้าของสเปอร์สอีกจนได้

“ชั้นถามมาแล้ว ตั๋วปีปีนี้ขึ้นราคาเป็นแปดร้อยปอนด์ ถ้าสมาคมเราซื้อรวมกัน ต่ำสุดก็เจ็ดร้อยปอนด์” เพื่อนของเขากล่าว

“บอลก็เล่นห่วยแตก แต่ตั๋วปีดันแพงขึ้นเรื่อย ๆ” อาร์ชียิ่งโมโหหนักกว่าเดิม

“เฮ้อ! ถ้ารวมค่าเดินทางไปเกมเยือนกับค่าตั๋วด้วย หลายคนคงจ่ายไม่ไหวจริง ๆ ชั้นรู้สึกว่าปีนี้คงมีหลายคนถอนตัวจากสมาคมแน่ ๆ” เพื่อนของเขาถอนหายใจ

“พรุ่งนี้ชั้นจะไปคุยกับสโมสร ดูซิว่าจะลดราคาลงอีกหน่อยได้ไหม” อาร์ชียกแก้วขึ้นกระดกอึกใหญ่

“แอ๊ด!”

ทันใดนั้น ประตูบาร์ก็ถูกผลักเปิดออก

ชายหนุ่มรูปงามหน้าตาแบบชาวเอเชียตะวันออกยืนอยู่ที่ทางเข้า สายตาของแบลนช์ละจากโทรทัศน์มาหยุดที่ชายหนุ่มรูปหล่อคนนี้

เพียงแวบเดียว เธอก็มั่นใจว่านี่คือลูกค้าใหม่ คนที่เธอไม่เคยเห็นหน้ามาก่อน

แบลนช์อดไม่ได้ที่จะพินิจพิเคราะห์ชายหนุ่มอีกหลายรอบ...สูงร้อยแปดสิบ รูปร่างสมส่วน นัยน์ตาสีดำเป็นประกายสดใสภายใต้คิ้วที่คมเข้มดุจกระบี่

จู่ ๆ แบลนช์ก็รู้สึกคุ้นหน้าชายหนุ่มคนนี้อย่างประหลาด ทันใดนั้นหัวใจของเธอก็เต้นผิดจังหวะ เธอเงยหน้ามองโทรทัศน์บนผนัง

ทีวีกำลังฉายภาพการเซ็นสัญญาของเจ้าของคนใหม่แห่งท็อตแนม ฮ็อตสเปอร์... ชายหนุ่มรูปงามชาวเอเชียคนนี้...ที่แท้ก็คือเจ้าของใหม่ของสเปอร์ส!

อัตราการเต้นของหัวใจแบลนช์เร่งขึ้นชั่วขณะ แต่ก็สงบลงอย่างรวดเร็ว

แม้บาร์แห่งนี้จะไม่ใหญ่นัก แต่ด้วยความที่อยู่ใกล้สนามซ้อมของสเปอร์สมาก แถมชื่อบาร์ยังดึงดูดใจ เหล่านักเตะท็อตแนม ฮ็อตสเปอร์จึงมักแวะเวียนมาดื่มที่นี่เป็นครั้งคราว

แม้แต่แพลตต์ อดีตหัวหน้าผู้ฝึกสอนของสเปอร์สก็เคยมาที่นี่ บนผนังยังมีรูปถ่ายคู่ของแบลนช์กับเขาติดอยู่เลย

ชายหนุ่มมองไปรอบ ๆ แล้วเดินตรงมาที่เคาน์เตอร์บาร์

“รับอะไรดีคะ?” แบลนช์เอ่ยถาม

ชายหนุ่มมองตู้เหล้าด้านหลังแบลนช์แล้วตอบว่า

“ขอเบียร์แก้วหนึ่ง แล้วก็ของกินหน่อยครับ”

ขณะพูด เขาหันไปมองอาร์ชีที่นั่งอยู่ไม่ไกล

“รับเป็นเบลเยียมไวท์เบียร์ไหมคะ? เดี๋ยวฉันจัดคู่กับแซนด์วิชฟิชฟิงเกอร์ให้” แบลนช์แนะนำ

“ฟังดูเข้าท่า” ชายหนุ่มตอบรับ แล้วเดินตรงไปหาที่นั่ง

แบลนช์หยิบแก้วสะอาดขึ้นมา รินเบียร์อย่างคล่องแคล่วแล้วส่งให้ชายหนุ่ม พลางยิ้มหวาน

“รอสักครู่นะคะ คุณหลิน แซนด์วิชต้องใช้เวลาหน่อย เชิญดื่มไวน์รอไปพลาง ๆ ก่อนค่ะ”

หลินเฟิงชะงักเล็กน้อย เขารับแก้วมาแล้วเอ่ยถามด้วยความประหลาดใจ

“คุณรู้จักผมด้วยเหรอ?”

แบลนช์ชี้ไปที่โทรทัศน์บนผนังแล้วยิ้ม

“ฉันเพิ่งเห็นคุณในทีวีน่ะค่ะ”

หลินเฟิงยิ้มและพยักหน้า สกาย สปอร์ตส์กำลังออกข่าวเรื่องชาวจีนเทคโอเวอร์สเปอร์ส และภาพของเขาก็คงฉายผ่านหน้าจอเป็นระยะ

หลินเฟิงไม่พูดอะไรอีก เขายกแก้วบนโต๊ะขึ้นกระดกอึกใหญ่

รสชาติสดชื่นมาก ไร้ซึ่งความขมปร่าของเบียร์ และชุ่มคอเป็นอย่างยิ่ง

ทันใดนั้น เสียงคำรามกักขฬะก็ดังมาจากด้านหลัง

“เห้ย! ไอ้หนูจากประเทศมังกร รีบไสหัวไปจากลอนดอนพร้อมกับเงินเน่า ๆ ของแกซะ! ท็อตแนม ฮ็อตสเปอร์ไม่ต้องการเงินสกปรกนั่น... ท็อตแนม ฮ็อตสเปอร์ต้องการการปฏิวัติ!”

หลินเฟิงจ้องมองอีกฝ่ายแล้วหัวเราะในลำคอ

“เพื่อนเอ๋ย นายพูดถูก... ท็อตแนม ฮ็อตสเปอร์ต้องการการปฏิวัติ และนั่นคือเป้าหมายที่ผมมาที่นี่!”