ตอนที่ 11: การเตรียมตัวเพื่อหาวงแหวนวิญญาณที่สาม

อนิจจา สัตว์วิญญาณอายุเพียงแปดพันปีจะสามารถต้านทานปราณกระบี่ของราชทินนามพรหมยุทธ์ได้อย่างไร?

ภาพเหตุการณ์อันน่าตกตะลึงปรากฏขึ้น ปราณกระบี่ที่บางเฉียบราวกับปีกจั๊กจั่นตัดผ่านกิ่งก้านและใบของต้นหลิวสามชีวิตขาดกระจุย

เมื่อเห็นดังนั้น พรหมยุทธ์กระบี่รวมปราณกระบี่อันน่าสะพรึงกลัวไว้ที่ปลายนิ้ว ก่อนจะดีดนิ้วเบาๆ

ปราณกระบี่ที่มีอานุภาพรุนแรงพอจะคุกคามวิญญาณพรหมยุทธ์ได้พุ่งออกไปอย่างเงียบเชียบ

แม้ว่าต้นหลิวสามชีวิตจะดิ้นรนต่อสู้สุดกำลัง แต่จุดจบของมันก็ได้ถูกกำหนดไว้แล้ว

ปราณกระบี่ของเฉินซินตัดผ่านลำต้นของต้นหลิวสามชีวิตได้อย่างง่ายดายประดุจตัดเต้าหู้

"ตูม!"

ต้นหลิวสามชีวิตล้มครืนลงกับพื้นดั่งไม้ผุ ฝุ่นควันตลบอบอวล ของเหลวสีเขียวเข้มที่แผ่พลังชีวิตอันน่าตื่นตะลึงไหลเจิงนองออกมาจากลำต้น

"เอาล่ะ เสี่ยวเฉิน รีบไปจัดการขั้นสุดท้ายเถอะ!"

เมื่อเห็นว่าต้นหลิวสามชีวิตใกล้จะสิ้นใจ พรหมยุทธ์กระบี่ก็เก็บวิญญาณยุทธ์กระบี่เจ็ดสังหารและหันมาบอกเป่ยเฉินด้วยสีหน้าจริงจัง

แม้ว่าต้นหลิวสามชีวิตจะเจียนอยู่เจียนไปจากการโจมตีของเขา แต่สัตว์วิญญาณประเภทนี้มีพลังชีวิตที่น่าทึ่ง ลมหายใจเฮือกสุดท้ายของมันจึงยื้ออยู่ได้อีกพักหนึ่ง

จำเป็นต้องรีบสังหารให้เด็ดขาด มิเช่นนั้นวงแหวนวิญญาณนี้อาจสูญสลายไปเสียเปล่า

เป่ยเฉินวิ่งเหยาะๆ เข้าไปหาต้นหลิวสามชีวิต มองดูตอไม้ขนาดมหึมาและใบหลิวที่เริ่มเหี่ยวเฉา

หลังจากค้นหาอยู่ครู่หนึ่ง ในที่สุดเป่ยเฉินก็พบรากแก้วของต้นหลิวสามชีวิต

เขาหยิบกริชเล่มเดิมออกมา กำด้ามแน่นด้วยสองมือ แล้วแทงสวนเข้าไปที่ลำต้นของมัน

ฉึก!

ทันใดนั้น พลังชีวิตอันหอมหวานเย้ายวนใจก็ฟุ้งกระจายไปทั่วอากาศ นี่คือการระเบิดพลังชีวิตครั้งสุดท้ายของต้นหลิวสามชีวิต

วินาทีถัดมา เป่ยเฉินนั่งขัดสมาธิ สายตาจับจ้องไปที่วงแหวนวิญญาณสีม่วงอายุแปดพันปีที่ค่อยๆ ก่อตัวขึ้นเบื้องหน้า

"วิ้ง วิ้ง วิ้ง!"

เมื่อวงแหวนวิญญาณก่อตัวสมบูรณ์ เป่ยเฉินรวบสองนิ้วเข้าหากัน พลังวิญญาณสายแล้วสายเล่าไหลเวียนรอบกาย

เขาเรียกวิญญาณยุทธ์พฤกษาดึกดำบรรพ์แห่งชีวิตออกมาทันที พร้อมกับวงแหวนวิญญาณสามพันปีที่สวมทับอยู่ แสงสีม่วงเจิดจ้าห่อหุ้มร่างของเป่ยเฉินไว้ทั้งตัว

"ฟึ่บ!"

สายลมแผ่วเบาพัดผ่าน วงแหวนวิญญาณของต้นหลิวสามชีวิตถูกดูดเข้ามาสวมทับบนวิญญาณยุทธ์พฤกษาดึกดำบรรพ์แห่งชีวิตอย่างมั่นคง

ฉับพลัน พลังวิญญาณอันบ้าคลั่งภายในร่างก็พุ่งเข้ากระแทกอวัยวะภายในของเป่ยเฉิน เขาข่มความเจ็บปวดในร่างกายและท่องคำสั่งในใจอย่างเงียบเชียบ

"ระบบ ช่วยลดทอนความเจ็บปวดจากการดูดซับวงแหวนวิญญาณแบบถาวรให้หน่อยได้ไหม ข้าจะได้ไม่ต้องมาคอยลดทอนซ้ำๆ อีก!"

ไม่ต้องสงสัยเลยว่าผลลัพธ์ของการลดทอนครั้งนี้คงเหมือนกับครั้งก่อนหน้าเป๊ะๆ

เป่ยเฉินคิดว่าหากเขาลดทอนความเจ็บปวดจากการดูดซับวงแหวนวิญญาณให้เป็นแบบถาวรไปเลย เขาจะได้ไม่ต้องเสียสิทธิ์ในการลดทอนไปเปล่าๆ ทุกครั้ง

แบบนี้สมบูรณ์แบบที่สุด!

[ย่อมได้!]

ระบบตอบกลับ

[โฮสต์ใช้สิทธิ์การลดทอนหนึ่งครั้ง เริ่มทำการลดทอน...]

[ลดทอนความเจ็บปวดจากการดูดซับวงแหวนวิญญาณแบบถาวร → ไร้ความเจ็บปวด]

[การลดทอนเสร็จสิ้น!]

เสียงหวานใสของระบบดังก้องในหัวของเป่ยเฉิน

เป็นไปตามคาด

"เฮ้อ!"

เป่ยเฉินไม่แปลกใจเลยที่ได้รับผลลัพธ์เช่นนี้!

ความเจ็บปวดแสนสาหัสที่ยากจะทานทนมลายหายไปในพริบตา แทนที่ด้วยพลังชีวิตอันเข้มข้นมหาศาลที่ไหลเวียนผ่านแขนขาและกระดูกทั่วร่างอย่างต่อเนื่อง

"แปลกจริง!"

"หรือจะเป็นเพราะผลของพฤกษาดึกดำบรรพ์แห่งชีวิตจริงๆ?"

พรหมยุทธ์กระบี่ที่เฝ้าระวังภัยอยู่ตลอดเวลาเห็นสภาพปัจจุบันของเป่ยเฉิน ซึ่งเหมือนกับตอนดูดซับวงแหวนวิญญาณวงแรกไม่มีผิดเพี้ยน

เขารู้สึกโล่งใจขึ้นมาทันที แต่ความสงสัยในใจกลับไม่อาจสลัดทิ้งไปได้

ดูเหมือนว่าวงแหวนวิญญาณวงที่สามของเป่ยเฉินก็น่าจะสามารถรองรับระดับหมื่นปีขึ้นไปได้ แต่พรหมยุทธ์กระบี่ไม่มั่นใจว่าการทำเช่นนั้นจะเป็นสิ่งที่ถูกต้องหรือไม่

มีความแตกต่างเชิงคุณภาพอย่างมากระหว่างวงแหวนวิญญาณระดับหมื่นปีกับระดับพันปี

หลังจากสัตว์วิญญาณหมื่นปีตาย วงแหวนวิญญาณของมันจะยังคงหลงเหลือความโกรธแค้น ความไม่ยินยอม จิตสังหาร และอารมณ์ด้านลบอื่นๆ จากตอนที่มันยังมีชีวิตอยู่

สิ่งเหล่านี้จะปะทุขึ้นในวินาทีที่วิญญาณจารย์เริ่มดูดซับวงแหวนวิญญาณ พร้อมกับแรงกระแทกทางจิตวิญญาณที่ยากจะต้านทาน เขาไม่รู้ว่าเป่ยเฉินจะรับมือไหวหรือไม่

ช่างเถอะ!

จะดูดซับหรือไม่ ถึงตอนนั้นก็ขึ้นอยู่กับการตัดสินใจของเสี่ยวเฉินเอง

เฉกเช่นครั้งก่อน เป่ยเฉินดูดซับวงแหวนวิญญาณอายุแปดพันปีนี้โดยปราศจากความเจ็บปวดใดๆ

ปัง!

พลังวิญญาณอันรุนแรงภายในร่างของเป่ยเฉินระเบิดออกไปรอบทิศทาง จากนั้นเขาก็ลืมตาที่เปล่งประกายขึ้น รับรู้ถึงข้อมูลของทักษะวิญญาณที่สองในห้วงความคิด ใบหน้าของเขาเต็มไปด้วยความปิติยินดีอย่างบ้าคลั่ง

อานุภาพของทักษะวิญญาณนี้ช่างเหนือความคาดหมายจริงๆ

เป่ยเฉินรีบดูดซับพลังชีวิตที่กระจัดกระจายอยู่รอบๆ เพื่อหลีกเลี่ยงการดึงดูดสายตาละโมบของสัตว์วิญญาณที่แข็งแกร่งตัวอื่น

กร๊อบ!

ผ่านไปครู่ใหญ่ หลังจากเป่ยเฉินกลืนกินพลังชีวิตจนหมดสิ้น เขาก็ลุกขึ้นยืนฉับพลันและยืดเส้นยืดสาย บิดขี้เกียจจนกระดูกลั่น

"เสี่ยวเฉิน เป็นอย่างไรบ้าง? ทักษะวิญญาณที่สองของเจ้าได้รับความสามารถไหนของต้นหลิวสามชีวิตมา?"

พรหมยุทธ์กระบี่สังเกตเห็นว่าสภาพร่างกายของเป่ยเฉินดีเยี่ยมอย่างไม่เคยเป็นมาก่อน และระดับพลังวิญญาณก็เพิ่มขึ้นอย่างรวดเร็ว เขาจึงเอ่ยถามถึงทักษะวิญญาณที่สองด้วยความกระตือรือร้น

แน่นอนว่าในใจลึกๆ พรหมยุทธ์กระบี่หวังเป็นอย่างยิ่งว่าทักษะวิญญาณที่สองของเป่ยเฉินจะได้รับความสามารถทั้งสองอย่างของต้นหลิวสามชีวิต

"ท่านปู่กระบี่ ทักษะวิญญาณที่สองของข้าครอบคลุมทั้ง 'การรักษาชีวิต' และ 'การช่วงชิงชีวิต' ซึ่งเป็นคุณสมบัติที่ตรงข้ามกันอย่างสิ้นเชิงครับ"

"นอกจากนี้ ทักษะวิญญาณที่สองของข้ายังเทียบเท่ากับทักษะสายโจมตี ข้าสามารถทำให้ใบไม้แห่งชีวิตแฝงพลังตัดเฉือนที่รุนแรง บาดแผลที่เกิดขึ้นจะไม่สามารถรักษาได้ในระยะเวลาสั้นๆ และจะคอยช่วงชิงพลังชีวิตของคู่ต่อสู้ไปเรื่อยๆ จนกว่าคู่ต่อสู้จะตาย"

"ส่วนผลลัพธ์ที่สองก็คือพลังการรักษา ซึ่งแข็งแกร่งกว่าทักษะวิญญาณแรกถึงสองสามเท่าครับ"

เป่ยเฉินกล่าวกับพรหมยุทธ์กระบี่ด้วยน้ำเสียงตื่นเต้นดีใจ

"อะไรนะ!"

"เหลือเชื่อเกินไปแล้ว!"

"เจ้าได้รับทักษะวิญญาณที่ทรงพลังที่สุดสองอย่างของต้นหลิวสามชีวิตมาพร้อมกันเลยรึ พูดตามตรงนะ ปู่ชักจะอิจฉาโชคของเจ้าแล้วสิ"

พรหมยุทธ์กระบี่กล่าวกับเป่ยเฉินด้วยน้ำเสียงที่แฝงความน้อยใจเล็กน้อย เขาไม่คาดคิดเลยว่าโชคของเป่ยเฉินจะท้าทายสวรรค์ได้ขนาดนี้

ทักษะวิญญาณเดียวกลับครอบครองคุณสมบัติที่ตรงข้ามกันอย่างสิ้นเชิง ทักษะสายช่วยเหลือและทักษะสายโจมตีรวมอยู่ในหนึ่งเดียว นี่เป็นครั้งแรกจริงๆ ที่เขาได้เห็นวงแหวนวิญญาณที่แปลกประหลาดเช่นนี้

ทักษะวิญญาณที่สองของเป่ยเฉินสามารถใช้ลวงศัตรูได้เลยทีเดียว

ใครจะไปคิดว่าทักษะวิญญาณเดียวของวิญญาณจารย์จะมีความสามารถสองอย่างที่ขัดแย้งกันได้?

เฮ้อ!

มีเพียงตัวประหลาดอย่างเป่ยเฉินเท่านั้นที่เป็นข้อยกเว้น

ทักษะวิญญาณที่สองของเป่ยเฉินเริ่มแสดงแนวโน้มของการเป็นสายโจมตีออกมาแล้ว

วิญญาณยุทธ์สายช่วยเหลือระดับเทพเจ้า แต่กลับให้กำเนิดทักษะวิญญาณสายโจมตี เรื่องนี้น่าตกตะลึงจริงๆ

ในระดับหนึ่ง เป่ยเฉินสามารถพัฒนาไปได้ทั้งสายโจมตีและสายช่วยเหลืออย่างเต็มรูปแบบ

พฤกษาดึกดำบรรพ์แห่งชีวิตครอบครองเขตแดนแห่งชีวิต แม้จะใช้เพียงทักษะวิญญาณที่หนึ่งและสองในการรักษา เขาก็สามารถเป็นวิญญาณจารย์สายช่วยเหลือระดับแนวหน้าได้สบายๆ

ความสามารถในการรักษาของเขาสามารถเทียบเคียงได้กับวิญญาณจารย์สายรักษาอันดับต้นๆ ของทวีป

วงแหวนวิญญาณที่เหลือจึงสามารถเลือกหาวงแหวนสายโจมตีมาเสริมได้

อย่างไรก็ตาม พรหมยุทธ์กระบี่ก็รู้สึกลำบากใจที่จะเข้าไปแทรกแซงเส้นทางการเติบโตในอนาคตของเป่ยเฉิน ท้ายที่สุดแล้วจะเลือกเดินทางไหน ก็ยังต้องขึ้นอยู่กับความต้องการของเป่ยเฉินเอง

ยิ่งไปกว่านั้น ยังมีความไม่แน่นอนอีกมากเกี่ยวกับทักษะวิญญาณที่จะกำเนิดขึ้นหลังจากการดูดซับวงแหวน

ดังนั้น ทักษะวิญญาณสุดท้ายที่จะได้รับจึงขึ้นอยู่กับดวงล้วนๆ แน่นอนว่าพรหมยุทธ์กระบี่หวังในใจลึกๆ ว่าเป่ยเฉินจะสามารถพัฒนาได้อย่างรอบด้าน

หากเขามีทักษะวิญญาณโจมตีที่ทรงพลัง มันจะเป็นเกราะป้องกันชั้นดีและช่วยให้เขาไม่ต้องคอยพึ่งพาการคุ้มกันจากผู้อื่นตลอดเวลา