ยอดยุทธคลิกเดียว!! ตอนที่ 696 ไปหรืออยู่ (ฟรี)

เรื่องทุกอย่างจบลงแต่ทุกคนยังไม่สามารถลดความตึงเครียดลงได้

หลังจากการประชุมนี้สิ้นสุดจ้าวปกครองสูงสุดหลายคนได้รับการเชิญจากหยานเซิง และซู่เสี่ยวไป่เองก็ได้รับเชิญในกรณีพิเศษด้วย

จ้าวปกครองหลายคนรู้สึกไม่พอใจอย่างมาก และจ้องมองหยางเซิงด้วยแววตาขุ่นเคือง แม้ว่าจะไม่พูดอะไรออกมาเลย แต่ความคิดของพวกเขามันก็สื่อออกมาทางสีหน้าและแววตาหมดแล้ว

หยางเซิงได้แต่ถอนหายใจ และพูดอย่างกลุ้มใจ

“ข้าเข้าใจว่าทุกท่านนั้นไม่พอใจกับการตัดสินใจยอมจำนนแบบนี้ ข้าเองก็ไม่ยินดีกับมัน แต่ข้าจะเลือกอะไรได้”

“พวกท่านอาจจะไม่รู้ และไม่เข้าใจอำนาจของผู้มาส่งสารในครั้งนี้ เขามาจากจักรวรรดิระดับตำนานซึ่งเบื้องหลังของพวกเขามีตัวตนที่น่ากลัวยิ่งกว่านี้อยู่อีกมากมาย”

“และข้าเชื่อว่าทุกคนเองก็คงเคยได้ยินเรื่องเล่าของตัวตนเหล่านี้มาบ้างแล้ว และรู้จักไม่มากก็น้อย”

ทุกคำพูดของเซิงหยางนั้นทำให้จ้าวปกครองทุกคนตื่นตระหนก

“เรื่องมันถึงได้กลายเป็นแบบนี้ได้ จักรวรรดิระดับตำนานลงมือแล้วจริงๆ”

“แต่มันไม่สมเหตุสมผลเลยที่จักรวรรดิระดับนั้นจะลงมายุ่งกับพวกเรา พวกเขาแข็งแกร่งจนไม่ต้องเห็นหัวพวกเราก็ได้”

“ถ้าเป็นข้า ข้าคงไม่สนใจมดแมลงที่อยู่ใต้เท้าให้เสียเวลาหรอก”

ทุกคนต่างพูดออกมาด้วยความรู้สึกขุ่นเคืองและโกรธแค้นอย่างมาก เพราะนี้เป็นสิ่งเดียวที่พวกเขาทำได้

ซู่เสี่ยวไป่อยู่ๆ ก็ถามขึ้นกลางงานทันที

“พวกเขาทรงพลังขนาดนั้นเลยงั้นหรอ”

หยางเซิงพยักหน้า

“ไม่ใช่แค่ทรงพลัง เจ้าต้องรู้ว่าในกลุ่มของจักรวรรดิระดับสูงทั้งหมดเคยถูกปกครองภายในอำนาจเดียว และเขาเป็นเขตแดนตำนานที่ทรงพลังที่สุด ภายใต้อำนาจของคนผู้เดียว เขามีจักรวรรดิและดินแดนใต้การปกครองถึง 864 แห่ง”

“ในเขตแดนภัยพิบัติพวกเราอาจจะเป็นใหญ่ แต่ต่อหน้าเขตแดนตำนานพวกเราก็แค่มดตัวเล็กๆ ที่รวมตัวกันเท่านั้น”

เมื่อได้ยินคำพูดนี้หลายคนก็เริ่มอ้าปากค้างด้วยความตกใจ

ด้วยทุกอย่างที่จ้าวภัยพิบัติได้ผ่านมาในจักรวรรดิระดับสูง ไม่ว่าจะเก่งกาจขนาดไหนต่อหน้าเขตแดนตำนานมันก็แค่ฝุ่นผง

ก่อนที่เขาจะได้ลองสัมผัสกับเขตแดนปฐมตำนานจริงๆ ซู่เสี่ยวไป่ก็เชื่อว่าเขตแดนนี้ต่างจากเขตแดนภัยพิบัติอย่างไม่ต้องสงสัย แต่ก็ยังไม่มั่นใจว่าจะต่างกันขนาดนี้

อย่างไรก็ตามเซิงหยางถึงจะเป็นปฐมตำนาน แต่ก็เป็นรองหรือไม่ต่างจากลูกน้องของจักรวรรดิระดับตำนานและยังมีลูกน้องระดับเขาอีกจำนวนมาก และช่องว่างระหว่างจ้าวภัยพิบัติกับตำนานนั้นไม่ต้องพูดถึง แค่นี้ก็เห็นแล้วว่ากองกำลังของอีกฝ่ายแข็งแกร่งขนาดไหน

หยางเซิงกล่าวด้วยสีหน้าจริงจัง

“ตอนนี้ทุกท่านโปรดเข้าใจด้วยว่า ทำไมข้าถึงยอมจำนน สถานที่แห่งนี้ครั้งหนึ่งเคยเป็นของจักรวรรดิระดับตำนานชื่อว่าไทฟู หลังจากจ้าวปกครองไทฟูได้เสียชีวิตจากทัณฑ์ของปฐมตำนาน ก็ไม่มีใครขึ้นมาแทนตำแหน่งนี้ และดินแดนทั้งหมดก็ได้ถูกส่งต่อมาให้ข้า และยังแบ่งออกเป็นส่วนๆ มากมายเต็มไปหมด และกลายเป็นพื้นที่เก่าแก่ถึงวันนี้”

“มันก็คงถึงเวลาที่ผู้ปกครองตัวจริงจะมาทวงคืนของของเขาแล้ว เราไม่มีสิทธิ์และเหตุผลอะไรที่จะไปต่อต้านพวกเขา สิ่งเดียวที่ทำได้แค่เชื่อฟังแต่โดยดี”

บนใบหน้าของหยางเซิงนั้นทั้งโกรธแค้นและเจ็บแค้นไปในเวลาเดียวกัน เห็นได้ชัดเลยว่าเขาเองก็ไม่ยินยอมที่จะถอย แต่สุดท้ายแล้วหากไม่ถอยจะมีผู้คนล้มตายอีกจำนวนมาก ทั้งตระกูลของเขาเอง และอีกหลายชีวิตในจักรวรรดิ ถึงจะร้องขอความเมตตาจากตัวตนระดับตำนานก็ไม่สนใจอยู่แล้ว

ซู่เสี่ยวไป่กับเองก็มีสีหน้าที่เคร่งเครียดไม่แพ้กัน หลังจากที่ได้ยินทุกอย่าง เขาแทบไม่อยากจะเชื่อในสิ่งที่ได้ยิน

เขายังได้รู้อีกว่ายังมียักษ์ใหญ่ที่ทรงอำนาจอีก 7 คน ที่เป็นใหญ่ในจักรวรรดิระดับตำนาน

พวกเขาปกครองดินแดนของตัวเอง และเป็นใหญ่ทรงอำนาจเกินกว่าที่ใครจะจินตนาการได้

ซู่เสี่ยวไป่นั้นพึ่งรู้ตัวว่าสิ่งที่ตัวเองสร้างขึ้นมามันเทียบได้กับเม็ดทรายสำหรับจักรวรรดิระดับตำนานพวกนี้

หากไม่ทำตามที่ผู้ส่งสารบอก จักรวรรดิระดับสูงคงไม่ต่างจากหมูหมาที่จะฆ่าทิ้งให้หมดเมื่อไหร่ก็ได้

หยางเซิงยังพูดปลอบใจทุกคนต่อ

“แต่ไม่ต้องกังวลไป แม้เราจะสูญสิ้นดินแดน เรายังคงมีความหวังอยู่ นั้นคือเข้าร่วมกับข้า และบุกโจมตีจักรวรรดิอื่น ข้าสัญญาว่าจะแบ่งปันดินแดนเหล่านั้นให้กับทุกคน”

การตัดสินใจของปฐมตำนานนั้นทำให้จ้าวภัยพิบัติหลายคนเริ่มเห็นความหวัง เพราะหากต้องเผชิญหน้ากับจักรวรรดิระดับตำนานพวกเขาแทบไม่มีหวังเลย

“ข้าเอาด้วย!”

“ข้าด้วย ท่านหยางเซิงข้าจะทำตามที่ท่านบอก และภักดีต่อท่าน!”

จ้าวปกครองทุกคนเริ่มจับกลุ่มกันและก่อตั้งเป็นกองกำลังใหม่ และคาดหวังกับสิ่งที่หยางเซิงจะมอบให้

ยังมีอีกหลายจักรวรรดิที่ไม่ได้อยู่ภายใต้การทวงคืนของผู้ส่งสาร เพราะงั้นตราบใดที่ยึดมาได้มากพอก็คงเพียงพอกับทุกคน

หยางเซิงมองไปยังซู่เสี่ยวไป่และถามขึ้น

“ท่านจ้าวหนึ่งปฐพี ท่านเองก็มิใช่ดินแดนเล็กๆ ท่านไม่คิดถึงภาระหน้าที่ที่ท่านต้องรับผิดชอบและดูแลเหล่าประชากรของท่าน ในฐานะจ้าวปกครองเลยงั้นหรอ ผลกระทบที่ท่านจะได้รับนั้นใหญ่หลวงเกินกว่าที่ท่านจะรับไหว”

ซู่เสี่ยวไป่ครุ่นคิดอยู่พักหนึ่งก่อนที่จะส่ายหัว

“ข้าไม่ขอยุ่งเกี่ยวด้วย ที่นั้นคือบ้านของข้า ถ้าจะให้ข้าเลือกระหว่างไปกับอยู่ ข้าขอเลือกอย่างหลัง!”

“ผู้ส่งสารนั้นกล่าวเอาไว้แล้วว่าจะกลับมาทวงทุกอย่างภายในร้อยปี ใครจะไปรู้ว่าในระยะเวลาร้อยปีนั้นจะเกิดอะไรขึ้นบ้าง”

เขามีระบบอยู่ ภายในหนึ่งร้อยปีมันก็เพียงพอแล้วที่เขาจะทำอะไรได้หลายอย่าง

แม้ว่าเขตแดนตำนานจะอยู่ไกลมากๆ แต่ตราบใดที่มีความสามารถของระบบอยู่ ในเวลาหนึ่งร้อยปี ซู่เสี่ยวไป่มั่นใจว่าเขาสามารถเอาชนะผู้ส่งสารคนนั้นได้ และเขาจะกลับมายิ่งใหญ่อีกครั้งหลังจากการต่อสู้

แทนที่จะอพยพหนีไปยังจักรวรรดิอื่น การอยู่และเตรียมพร้อมในอาณาจักรของตัวเองเป็นเรื่องที่ดีกว่า

เมื่อคำพูดเหล่านี้ได้ยินถึงทุกคน ทำให้จ้าวภัยพิบัติหลายคนอยู่ในความเงียบทันที

สิ่งที่ซู่เสี่ยวไป่พูดนั้นคือความตั้งใจของทุกคน และไม่อยากจะละทิ้งมันไป

ใครบ้างอยากจะไปดิ้นรนหาที่อยู่ใหม่ หากไม่หมดความหวัง ใครมันจะยอมทิ้งบ้านเกิดเมืองนอนของตัวเองไปแบบนี้

ซู่เสี่ยวไป่พูดขึ้น

“ข้าหวังว่าทุกคนจะเข้าร่วมกับข้า และอยู่ที่นี่เพื่อต่อสู้กับพวกมัน”

ทุกคนมองหน้ากันด้วยสายตาตกตะลึง แม้ว่าพวกเขาจะไม่เห็นด้วย แต่นี้ก็คือความจริงที่พวกเขาอยากจะทำ หลายคนเริ่มคิดว่าซู่เสี่ยวไป่นั้นบ้าไปแล้ว ดังนั้นพวกเขาจึงตัดสินใจละทิ้งเส้นทางที่ซู่เสี่ยวไป่เลือกทันที