บทที่ 12 ซื้อหม้อมาทำอาหาร แมวกินเนื้อส่วนฉันกินผัก

ผู้เล่น: เขต 8181 - ผู้เล่นหมายเลข 0997 - เย่เฉียน

ความสามารถพิเศษ: ควบคุมธาตุน้ำ

ทักษะ: การสังเคราะห์ (ระดับ 1 / สายสนับสนุน)

พลังต่อสู้: 5 (+6 / โบนัสจากความสามารถพิเศษ)

แต้มเอาชีวิตรอด: 742.9

อุปกรณ์: ชุดผ้าลินินไร้คุณสมบัติ (ชุดป้องกันสำหรับมือใหม่)

กระเป๋าเป้หลัก: เห็ดป่าทั่วไป (8.2 ชั่ง), พืชไม่ระบุชนิด x 1, อีเต้อ (61%), เคียวเหล็กด้ามไม้ (2%), นกตัวเล็กตายแล้ว, น้ำดื่ม (1 ชั่ง) x 6

ทรัพย์สิน: เพิงหญ้าคุณภาพต่ำ, ลานบ้านขนาด 182.7 ตารางเมตรที่ล้อมรั้วแล้ว, บ่อน้ำอย่างง่าย, ที่ดินบุกเบิก 30 ตารางเมตร / เพาะปลูกแล้ว 30 ตารางเมตร

เย่เฉียนนั่งพักอยู่ในเพิงหญ้า มองดูแต้มเอาชีวิตรอดกว่าเจ็ดร้อยแต้มในมือ พลางครุ่นคิดว่าจะเอาไปทำอะไรดี

แต้มเอาชีวิตรอด ถ้ามีแต่เก็บไม่ใช้ก็คงน่าเบื่อ ต้องมีการหมุนเวียนทั้งรับและจ่ายถึงจะมีแรงจูงใจ

"เมี๊ยว~"

เจ้าแมวลายสลิดตัวน้อยนอนอยู่ในรังหญ้าใกล้ๆ มันบิดขี้เกียจ พลิกตัว แล้วพยายามใช้ขาหน้ายันพื้นเพื่อลุกขึ้นยืน แต่แค่ออกแรงนิดเดียวก็ล้มแปะลงไปเหมือนเดิม

"นอนไปเถอะ เดี๋ยวฉันจะลองหาดูว่ามีหม้อขายไหม ถ้าซื้อได้จะต้มเนื้อให้แกกิน กินของดีๆ จะได้หายไวๆ ไม่ต้องนอนซมตลอดเวลา..."

เย่เฉียนลูบหัวเจ้าเหมียวน้อย มองดูขาของมันที่ขดงอด้วยความเจ็บปวด แล้วก็นึกออกว่าจะใช้เงินไปกับอะไร

ในร้านค้ามีน้ำมัน เกลือ ซีอิ๊ว น้ำส้มสายชู รวมไปถึงพวกเส้นหมี่และผักดองสำเร็จรูปขาย แต่กลับไม่มีหม้อ

โชคดีที่แม้ร้านค้าจะไม่มี แต่ในร้านฝากขายและโรงประมูลกลับมีของสิ่งนี้

【 หม้อเหล็กอย่างง่าย: เครื่องครัว, คุณภาพสีเขียว, ความทนทาน 100%; ราคาฝากขาย: 200 แต้มเอาชีวิตรอด 】

เขาคลิกเข้าไปดูรายละเอียดของหม้อใบนี้ มันคือแผ่นเหล็กหนาๆ ที่ถูกทุบจนเป็นแอ่งก้นลึกแค่นั้นเอง

การซื้อหม้อแบบง่ายๆ นี้ในราคา 200 แต้มเอาชีวิตรอดถือว่าไม่ถูกเลย

แต่ราคาแผ่นเหล็กหนาที่ถูกที่สุดในตอนนี้ก็ปาเข้าไป 200 แต้มแล้วเหมือนกัน ดังนั้นจึงไม่จำเป็นต้องลังเล

เมื่อมองดูเจ้าตัวเล็กที่ยังคงขดตัวอยู่ในรังหญ้า เย่เฉียนลังเลอยู่ครู่หนึ่ง แล้วตัดสินใจกดซื้อทันที

"แผ่นเหล็กนี่หนาจริงๆ..."

หลังจากซื้อหม้อเหล็กมาแล้ว เขาลองชั่งน้ำหนักในมือดู น่าจะหนักสัก 10 ชั่งได้

นี่มันแผ่นเกราะเหล็กชัดๆ ยังจะเรียกว่าแผ่นเหล็กธรรมดาได้อีกเหรอ?

แต่เอาเถอะ ซื้อหม้อมาแล้ว ก็ต้องดำเนินการขั้นตอนต่อไป

"ขุดหลุม ก่อก้อนหิน แล้วก็ต้องเอาหม้อไปล้างก่อน..."

เย่เฉียนหาพื้นที่ว่างที่กว้างหน่อยในลานบ้าน ขุดหลุมลงไปเล็กน้อย แล้วหาก้อนหินที่เหมาะสมมาวางซ้อนกันเพื่อตั้งหม้อให้มั่นคง

หลังจากเตรียมทุกอย่างเสร็จ เขาก็ยกหม้อไปที่บ่อน้ำ ตักน้ำขึ้นมาล้างทำความสะอาดหม้อเหล็กอย่างพิถีพิถัน

ขั้นตอนสุดท้ายคือฟืนไฟ

คำว่า "ปั่นไม้จุดไฟ" ที่เคยเรียนมาในตอนนั้น เขาไม่เคยคิดเลยว่าชีวิตนี้จะมีโอกาสได้ใช้จริง... กิ่งไม้ ฟืน และใบหญ้าแห้งติดไฟง่าย... ของพวกนี้มีไม่ขาด ต่อให้มันจะไม่แห้งสนิท แต่เย่เฉียนก็สามารถดึงความชื้นออกจากสิ่งของพวกนี้ได้

แต่การลงมือปฏิบัติจริงก็ยังกินเวลาไปกว่าสิบนาที จนกระทั่งฝ่ามือของเขาเริ่มถลอกปอกเปิก ในที่สุดเขาก็จุดไฟติดจนได้

"เมี๊ยว!"

พอเจ้าลายสลิดเห็นเปลวไฟ แม้จะอยู่ห่างออกไปกว่าสองเมตร แต่มันก็ยังตกใจสะดุ้งโหยง

"ไม่เป็นไร ไม่เป็นไร เดี๋ยวก็ได้กินเนื้อแล้ว อดใจรออีกนิดนะ ฉันต้องเตรียมของก่อน..."

เย่เฉียนนำใบหญ้าที่จุดติดไฟแล้วใส่เข้าไปในเตาที่เตรียมไว้ จากนั้นก็ใส่กิ่งไม้แห้งที่ถูกดึงความชื้นออกแล้วตามลงไป เมื่อมั่นใจว่าไฟติดดีแล้ว เขาจึงเดินกลับมาลูบตัวเจ้าแมวน้อย ปลอบโยนให้มันหายกลัว

หลังจากปลอบเจ้าตัวเล็กแล้ว เย่เฉียนก็หยิบซากนกตายออกมา ตรวจสอบดูความผิดปกติอื่นๆ ก่อนจะลงมือถอนขนและควักเครื่องใน

เดิมทีมันก็เป็นนกตัวเล็กอยู่แล้ว พอเหลือแต่โครงกระดูกกับเนื้อ มันก็ยิ่งดูเล็กลงไปอีก

แต่เจ้าลายสลิดเองก็ตัวไม่ใหญ่ ถ้าเอาไปตุ๋นก็น่าจะพอกินอิ่มท้อง

หม้อเหล็กเริ่มร้อนแล้ว เขาเทน้ำดื่มลงไปหนึ่งขวด ฉีกเนื้อนกที่ถลกหนังแล้วเป็นชิ้นๆ ใส่ลงไปตุ๋น

นอกจากทำอาหารให้แมวแล้ว เย่เฉียนก็วางแผนจะทำเมนูผักกินเองด้วย

ระหว่างรอเนื้อในหม้อตุ๋นให้เปื่อย เขามานั่งข้างๆ หยิบเห็ดฟางที่เก็บมาได้ก่อนหน้านี้ออกมา

หลังจากปัดเศษดินและล้างทำความสะอาด เขาก็ใช้มีดหินหั่นเห็ดเป็นชิ้นๆ

ขั้นตอนนี้ค่อนข้างกินเวลา กว่าจะจัดการเห็ดฟางหนึ่งชั่งเสร็จ ท้องฟ้าก็มืดสนิทเสียแล้ว

ทว่าเนื้อในหม้อยังต้องตุ๋นต่ออีกหน่อย พอไม่มีฝาปิด เนื้อก็เลยเปื่อยช้า

"เมี๊ยว~ เมี๊ยว~"

เจ้าลายสลิดได้กลิ่นหอมของเนื้อตุ๋นก็ชะโงกหน้าออกมาจากรัง

เดี๋ยวก็มองไปทางต้นตอของกลิ่น เดี๋ยวก็มองมาที่เย่เฉียนซึ่งกำลังนั่งฟั่นเชือกหญ้าอยู่ใกล้ๆ

"รออีกหน่อย ใจร้อนไปก็เท่านั้น ถ้าเนื้อไม่เปื่อย ฟันของแกตอนนี้เคี้ยวไม่ไหวหรอก..."

เย่เฉียนลูบหัวเจ้าแมวน้อย บอกให้มันอยู่นิ่งๆ

ตอนที่เขาเจอเจ้าแมวน้อย มันบาดเจ็บสาหัสขนาดนั้น และที่นี่ก็ไม่มีของดีอะไรให้กิน แต่มันก็ยังรอดมาได้ด้วยการกินหมั่นโถวแช่น้ำเปล่า

แต่เจ้าตัวเล็กยังเด็กนัก ถ้าฟันของมันฉีกเนื้อได้ เขาคงไม่ต้องลำบากตุ๋นให้เปื่อยก่อนป้อนหรอก

พอมองดูน้ำในหม้อที่เหลือไม่มาก เย่เฉียนก็เทน้ำเพิ่มลงไปอีกขวด

เขารอแล้วรอเล่า พลางดูช่องแชทที่มีคนเพิ่มขึ้นเป็นหมื่นสองพันกว่าคน มือก็ฟั่นเชือกหญ้าไปเรื่อยๆ จนกระทั่งมั่นใจว่าเนื้อเปื่อยยุ่ยพอที่จะใช้ตะเกียบเขี่ยให้แยกจากกันได้ เขาจึงใช้ตะเกียบที่ทำจากกิ่งไม้คีบเนื้อออกมาวางพักไว้บนมีดหินให้เย็นลง

ระหว่างรอเนื้อเย็น เย่เฉียนเติมน้ำลงในหม้ออีกเล็กน้อย ใส่ผักกาดดองฝอยลงไปสองซอง พอน้ำเดือดก็ใส่เห็ดฟางที่หั่นไว้ลงไป

นี่คือมื้อเย็นของเขา

【 แกงจืดผักกาดดองใส่เห็ดฟาง: อาหาร, คุณภาพสีเขียว, ความต้านทาน +5%, ความเร็วในการฟื้นฟู +10%, ผลลัพธ์คงอยู่ 10 นาที 】

【 ความสำเร็จ · การทำอาหาร 1: คุณได้ทำอาหารคุณภาพสีเขียว, แต้มเอาชีวิตรอด +100 】

รางวัลความสำเร็จจะได้รับตราบเท่าที่ผ่านเกณฑ์ที่กำหนด

แม้แกงจืดหม้อเล็กๆ นี้จะดูเรียบง่ายสุดๆ แต่มันก็นับว่าเป็นความสำเร็จ

ทว่าเนื้อตุ๋นก่อนหน้านี้กลับไม่ถูกนับรวม เย่เฉียนไม่แน่ใจว่าเป็นเพราะปริมาณน้อยเกินไป หรือเพราะไม่ได้ใส่เกลือ... น่าจะเป็นเพราะปริมาณน้อยเกินไปมากกว่า เพราะอาหารบางอย่างก็ไม่จำเป็นต้องใส่เกลือปรุงรสเสมอไป

"เสร็จแล้ว กินเนื้อก่อนนะ แล้วค่อยลองชิมอันนี้ดู..."

เย่เฉียนบี้เนื้อที่เย็นแล้วให้เละ ใส่ลงในชามข้าวแมวที่ทำจากใบไม้ แล้วยกไปให้เจ้าลายสลิดกินก่อน

เดิมทีเขาตั้งใจจะให้เจ้าลายสลิดกินแค่เนื้อ แต่ในเมื่ออาหารที่เพิ่งทำเสร็จมีผลช่วยเพิ่มความเร็วในการฟื้นฟู เขาจึงต้องลองแบ่งให้มันกินดูบ้าง

ต่อให้ผลลัพธ์จะอยู่แค่สิบนาที แต่ถ้ามันมีประโยชน์จริง ก็มองข้ามไม่ได้

"เมี๊ยว... มะงั่มๆ..."

เจ้าแมวน้อยก้มลงดมเนื้อบด จมูกเล็กๆ ของมันขยับไปมา มันเงยหน้ามองเย่เฉียนอีกครั้ง ก่อนจะก้มลงลองชิมอย่างกล้าๆ กลัวๆ

คำแรกยังระแวดระวัง คำที่สองเริ่มกล้าขึ้น และพอถึงคำที่สาม มันก็สวาปามคำโตอย่างเอร็ดอร่อย

จนกระทั่งเหลือเพียงเศษเนื้อเล็กน้อย เจ้าลายสลิดก็ชะลอความเร็วลงและเลียเก็บเศษที่เหลือจนเกลี้ยง

"ใช้ได้ ทีนี้ลองกินอันนี้ดู กินเยอะไม่ได้นะ แค่ลองชิมสักชิ้นก็พอ"

เย่เฉียนไม่มีชาม เขาจึงยกหม้อมาทั้งใบแล้วเริ่มกินกับหมั่นโถว

เมื่อเห็นเจ้าแมวน้อยกินหมดแล้ว เขาจึงคีบเห็ดฟางชิ้นหนึ่งที่ตักแยกไว้จนเย็นสนิท บี้ให้เละ แล้ววางลงในชามแมว