บทที่ 7 นี่คงนับว่าเป็นพลังธาตุน้ำสินะ

เสียงแจ้งเตือนคำขอเป็นเพื่อนดังขึ้น

เย่เฉียนที่กำลังดำดิ่งอยู่ในห้วงความทรงจำสะดุ้งตื่นเพราะเสียงนั้น

เพราะกลัวว่าจะเผลอหลับเพลิน เขาจึงจงใจปรับระดับเสียงแจ้งเตือนให้ดังขึ้นกว่าปกติเล็กน้อย

“สรุปว่า... ทำได้จริงๆ สินะ...”

เย่เฉียนก้มมองหยดน้ำที่ไหลรินจากปลายนิ้ว ความรู้สึกในใจสับสนปนเป

แม้เขาจะฝึกมวยชุดนั้นมาตลอด แต่มันก็เหมือนกับการออกกำลังกายทั่วไปที่พอทำจนชินแล้วก็แค่ทำให้ร่างกายแข็งแรง ไม่ใช่วิทยายุทธล้ำลึกอะไร

แต่ตอนนี้ เพิงหญ้าเหนือหัวหนาทึบขนาดนั้น น้ำฝนไหลไปตามทางระบายอย่างดี ไม่มีร่องรอยการรั่วซึมเข้ามาข้างใน

ทว่าเมื่อกี้ กลับมีหยดน้ำขนาดเท่าเมล็ดถั่วเหลืองกลั่นตัวขึ้นกลางฝ่ามือของเขา และเจ้าหยดน้ำนี้ยังลอยตัวอยู่กลางอากาศได้อีกด้วย... ที่สำคัญที่สุดคือ เขาสามารถควบคุมเจ้าหยดน้ำจิ๋วนี้ได้ แม้จะเป็นแค่การขยับไปมาเล็กน้อย แต่เขาก็เป็นคนควบคุมมันเอง!

เขาแค่ไม่แน่ใจว่า พลังนี้ตื่นขึ้นเพราะเขามีมันอยู่แล้วแต่เดิม หรือเพราะโลกใบนี้เปลี่ยนไป หรืออาจเป็นเพราะฝนที่ตกหนักอยู่ข้างนอกกันแน่...

“เพื่อน?”

ความตื่นเต้นยังคงพลุ่งพล่าน แต่เย่เฉียนรีบปรับอารมณ์ให้สงบลงอย่างรวดเร็ว

เมื่อกี้เหมือนจะมีเสียงแจ้งเตือนว่ามีคนส่งคำขอเป็นเพื่อนมา

【ผู้เล่น {8181-เพื่อน 0032-ฉินเจี้ยน} ขอเพิ่มคุณเป็นเพื่อน】

เขาเปิดดูแจ้งเตือนคำขอเป็นเพื่อน

ถ้าจำไม่ผิด คนคนนี้เคยเสนอให้ทุกคนออกมาคุยกันตอนที่เขาเพิ่งเปิดได้ตำราทักษะ... แต่ตอนนั้นเขายุ่งอยู่กับการตรวจสอบข้อมูลส่วนตัวเลยไม่ได้สนใจจะคุยกับใคร

เสียงแจ้งเตือนคำขอเป็นเพื่อนดังขึ้นอีก

และอีกครั้ง

และอีกครั้ง

ในขณะที่เย่เฉียนกำลังเดาเหตุผลที่อีกฝ่ายแอดมา เสียงแจ้งเตือนก็เด้งรัวๆ ติดต่อกันอีกสามครั้ง

คนคนนี้ใจร้อนชะมัด!

【คุณยอมรับคำขอเป็นเพื่อนจาก {8181-เพื่อน 0032-ฉินเจี้ยน} แล้ว ตอนนี้พวกคุณสามารถส่งข้อความส่วนตัวหากันได้】

ถึงจะไม่แน่ใจ แต่เย่เฉียนก็อยากรู้เหมือนกันว่าทำไมหมอนี่ถึงพยายามแอดเขาขนาดนี้

หลังจากกดยอมรับ หน้าต่างแชทส่วนตัวก็เด้งข้อความขึ้นมารัวๆ

【เพื่อน · เพื่อน 0032-ฉินเจี้ยน: เย่เฉียน เย่เฉียน ในที่สุดนายก็รับแอดฉันสักที】

【เพื่อน · เพื่อน 0032-ฉินเจี้ยน: พี่ชายเย่ ทางฝั่งนายฝนตกหนักไหม?】

【เพื่อน · เพื่อน 0032-ฉินเจี้ยน: พี่เย่ อย่าเงียบสิ ฉันไม่ได้มาร้ายนะ แค่ทางพวกเราค้นพบอะไรบางอย่างเลยอยากมาหารือกับนาย】

【เพื่อน · เพื่อน 0032-ฉินเจี้ยน: พี่เย่ ทำไมนายไม่ตอบฉันล่ะ?】

【เพื่อน · เพื่อน 0032-ฉินเจี้ยน: งั้นฉันพูดตรงๆ เลยนะ จะพยายามรวบรัดที่สุด ตอนนี้เรายืนยันแล้วว่าเขต 8181 ของเราเป็นแผนที่ขนาดใหญ่ที่เชื่อมต่อกัน พวกเราวางแผนจะรวบรวมข้อมูลแล้วออกไปค้นหาผู้เล่นรอบๆ นายมาร่วมด้วยสิ เป็นหนึ่งในพันคนแรกที่เข้ามาในเขตนี้ ฝีมือพี่เย่ต้องไม่ธรรมดาแน่ๆ】

หลังจากส่งข้อความมาเป็นชุด อีกฝ่ายก็เงียบไปชั่วคราว คงเว้นจังหวะให้เย่เฉียนได้คิดและตั้งตัว

เขตขนาดใหญ่ที่เป็นแผนที่เชื่อมต่อกันเป็นเรื่องปกติ เย่เฉียนเชื่อมาตั้งแต่ต้นแล้วว่าผู้เล่นกระจายตัวกันอยู่ในตำแหน่งต่างๆ บนพื้นที่เดียวกัน

แต่... รวบรวมข้อมูลและออกค้นหาผู้เล่นรอบๆ งั้นเหรอ?

【0997-เย่เฉียน: ค้นหาเจอแล้วยังไงต่อ? อยู่ด้วยกัน? ผลประโยชน์แบ่งกันยังไง? ใครจัดสรรแรงงาน แล้วใครเป็นคนสั่ง? ใครจะได้ส่วนแบ่งดีๆ? ใครต้องทำงานให้คนอื่น? จะใช้อะไรแบ่งระดับชั้น? ถ้าไม่มีระดับชั้น แล้วใครต้องฟังใคร?】

เย่เฉียนพิมพ์ตอบกลับไปเป็นชุดคำถาม

รู้ดีว่าอีกฝ่ายคงตอบไม่ได้ทันที เขาจึงปิดหน้าต่างแชทส่วนตัว และถือโอกาสปิดเสียงแจ้งเตือนคำขอเป็นเพื่อนไปด้วยเลย

โดยไม่เก็บคำพูดของคนคนนั้นมาใส่ใจ เย่เฉียนจ้องมองฝ่ามือของตัวเองอีกครั้ง อาศัยความชื้นในอากาศที่มีอยู่อย่างเหลือเฟือ ลองควบคุมธาตุน้ำดูอีกรอบ

ถ้าจะตั้งชื่อและจัดประเภทให้ความสามารถนี้ มันก็คงเหมือนกับพลังพิเศษที่เขาเคยอ่านเจอในนิยาย

หยดน้ำในมือค่อยๆ กลั่นตัวขึ้น แล้วหยุดลงเมื่อมีขนาดเท่าเมล็ดถั่วเหลือง

ไม่ใช่ว่าทำให้ใหญ่กว่านี้ไม่ได้ แต่เย่เฉียนพบว่าถ้าขยายขนาดไปมากกว่านี้ เขาอาจจะคุมมันไม่อยู่

ดังนั้น เขาจำเป็นต้องฝึกการควบคุมให้คล่องก่อน พอมือแม่นแล้วค่อยไปเพิ่มคุณภาพและปริมาณทีหลัง...

เสียงแจ้งเตือนข้อความส่วนตัวจากเพื่อน 0032 ดังขึ้น

กว่าครึ่งชั่วโมงผ่านไป พลังจิตของเย่เฉียนเริ่มอ่อนล้าจากการกลั่นหยดน้ำและควบคุมการเคลื่อนที่ซ้ำไปซ้ำมา

ในตอนนั้นเอง เขาก็ได้รับข้อความจากคนเดิมอีกครั้ง

【เพื่อน · เพื่อน 0032-ฉินเจี้ยน: เมื่อกี้ฉันโลกสวยไปหน่อย พี่เย่ทำเป็นลืมๆ ที่ฉันพูดไปซะเถอะนะ】

ฉินเจี้ยนผู้กระตือรือร้น ไม่รู้ว่าไปเจออะไรมาในช่วงเวลาสั้นๆ นี้ ถึงได้ส่งข้อความแบบนี้มาหาเย่เฉียน

เย่เฉียนไม่ได้เก็บมาคิดให้รกสมองและไม่คิดจะตอบกลับ เขาปิดหน้าต่างแชททิ้งทันที

เมื่อมั่นใจแล้วว่าตัวเองมีความสามารถในการควบคุมหยดน้ำ เขาจึงเอื้อมมือไปหยิบกางเกงในที่ตากไว้ใกล้ๆ มาสะบัด ความชื้นบนผ้าถูกดึงออกอย่างรวดเร็ว ทำให้ผ้าแห้งพร้อมใส่ในพริบตา

“บรรยากาศแบบนี้ ใส่เสื้อผ้านอนสบายกว่าเยอะ!”

พอมีพลังพิเศษ เย่เฉียนก็เริ่มใช้ชีวิตตามใจตัวเองมากขึ้น เขาหยิบเสื้อผ้าฝ้ายที่เก็บไว้ออกมาสวม แล้วใส่รองเท้าผ้าใบ พอล้มตัวลงนอน ก็ไม่ต้องกังวลว่าขอบใบไม้จะทิ่มแทงผิวหนังอีกต่อไป

เย่เฉียนยังไม่รู้ว่าพลังนี้ใช้โจมตีได้มากน้อยแค่ไหน แต่ในแง่ของการใช้ชีวิตประจำวัน บอกเลยว่าเยี่ยมยอด!

“เมี๊ยว~”

เจ้าแมวน้อยหลับไปแล้ว แต่เสียงกุกกักตอนเย่เฉียนแต่งตัวทำให้มันตื่น มันพลิกตัวมาจ้องมองเขา

“นอนเถอะ ไว้รออากาศดีๆ ฉันคงต้องเริ่มคิดเรื่องสร้างบ้านหลังใหญ่จริงๆ จังๆ แล้วล่ะ...”

เย่เฉียนมองเพิงหญ้าที่ต้องนอนขดตัวอย่างอึดอัด แล้วเอื้อมมือไปลูบหัวเจ้าแมวน้อย ครั้งนี้เขาตั้งใจจะนอนจริงๆ แล้ว

การควบคุมธาตุน้ำมันน่าตื่นเต้นก็จริง แต่การสูญเสียพลังจิตนี่เล่นเอาเพลียจนแทบทนไม่ไหว...

สายฝนยังคงเทกระหน่ำ เย่เฉียนนอนขดตัวหลับสนิทอยู่ในเพิงหญ้า

เจ้าสามสีตัวน้อยจ้องมองอยู่ครู่หนึ่ง ก่อนจะวางหัวลงบนใบหญ้าแล้วหลับตามไป

ในขณะที่เย่เฉียนหลับใหล ช่องแชทของเขต 8181 กลับคึกคักยิ่งกว่าเมื่อวาน

บางคนบอกว่าเห็นรอยเท้าหมาป่ากลางสายฝน บางคนบอกว่าแม่น้ำทะลักมาถึงหน้าประตูบ้าน และบางคนก็รายงานว่าเห็นภัยพิบัติอย่างดินถล่ม...