บทที่ 44 รอชมการแสดงเด็ด

บทที่ 44

รอชมการแสดงเด็ด

จะว่าไปแล้วจุดแดงพรหมจรรย์ก็มหัศจรรย์ไม่น้อย นางอยากจะเห็นว่าเมื่อเสียบริสุทธิ์แล้วจุดแดงพรหมจรรย์จะหายไปทันทีหรือไม่

หลูเยี่ยนกับคนอื่นเฝ้าระวังอยู่นอกห้อง หนานเยี่ยน อยากจะบุกเข้าไปแต่ฉูเซี่ยขวางพวกนางเอาไว้ ทั้งยังลากไปคุยด้วยกระทั่งพวกนางไม่มีอะไรจะพูดกัน

“คุณหนูทั้งสองอยู่ในห้องกันนานเกินไปแล้ว ทั้งยังไม่มีความเคลื่อนไหวใด ๆ เลย ข้าเข้าไปดูด้านในดีกว่า!”

หนานเยี่ยนเอ่ยขณะตั้งท่าจะเข้าไป ฉูเซี่ยรู้สึกไม่ต่างกันนัก ผ่านไปนานขนาดนี้ควรจัดการเสร็จสิ้นได้แล้ว น่าแปลกใจที่ไม่มีความเคลื่อนไหวด้านใน

หนานเยี่ยนเคาะประตูและเรียกจากด้านนอก ประตูห้องพลันเปิดออก หลิงอวี่จื้อยืนอยู่หน้าประตูในเสื้อผ้าเรียบร้อย ฉูเซี่ยนึกแปลกใจเมื่อไม่เห็นหลิงอวี่หรง แต่ไม่ทันได้พูดหลิงอวี่จื้อก็ กล่าวขึ้น “ฉูเซี่ย วันนี้น้องสามคงทำงานหนักเกินไป นางเลยผล็อยหลับไประหว่างพูดคุยกัน เจ้าจะปล่อยให้นางนอนที่นี่กับข้าหรือว่าพานางกลับไป?”

ฉูเซี่ยพรวดพราดเข้าไปและเห็นเจ้านายนอนแน่นิ่งอยู่บนเตียง นางตกใจและรีบเขย่าตัวหลิงอวี่หรง “คุณหนู เป็นอะไรไปเจ้าคะ?”

นางมั่นใจว่าตนไม่ได้ใส่ยาผิดถ้วย หลิงอวี่หรงจะกลายเป็นคนที่สลบได้อย่างไร? เกิดอะไรขึ้นกันแน่

“ฉูเซี่ย ไม่ต้องเป็นห่วงไป น้องสามคงเพลียและหลับไป อย่าไปรบกวนนางเลย”

“เช่นนั้นข้าน้อยขอพาคุณหนูสามกลับก่อนเจ้าค่ะ” ฉูเซี่ยฝืนยิ้มทั้งที่ยังไม่เข้าใจว่าเกิดอะไรขึ้น

“เอาสิ ดึกมากแล้ว หลูเยี่ยน เจ้าไปช่วยฉูเซี่ยส่งน้องสามกลับ”

“เจ้าค่ะ คุณหนู”

ลำพังฉูเซี่ยคนเดียวไม่อาจพยุงหลิงอวี่หรงที่หมดสติอยู่ได้ นางจึงไม่ได้ปฏิเสธ ทั้งสองช่วยประคองหลิงอวี่หรงที่นอนอยู่บนเตียงออกจากห้องไปด้วยกัน

ทันทีที่พวกเขาจากไป หลิงอวี่จื้อรีบให้คนนำอ่างน้ำมาล้างมือ ก่อนสั่งให้หนานเยี่ยนเปลี่ยนผ้าปูเตียงผืนใหม่

หนานเยี่ยนสังเกตเห็นรอยเลือดบนผ้าระหว่างที่เปลี่ยนผ้าปูเตียง นางชี้ไปที่รอยเลือดด้วยความตกใจ “คุณหนู ท่านได้รับบาดเจ็บหรือ? เมื่อครู่คุณหนูสามทำร้ายท่านหรือเจ้าคะ?”

หลิงอวี่จื้อล้างมืออยู่หลายครั้งก่อนซับแห้งด้วยผ้าเช็ดหน้า “ไม่ใช่เลือดของข้า แต่เป็นของหลิงอวี่หรงต่างหาก”

“คุณหนูสามบาดเจ็บหรือเจ้าคะ?” หนานเยี่ยนย้อนนึกถึงสภาพของหลิงอวี่หรง นางดูไม่เหมือนคนบาดเจ็บ และรอยเลือดบนผ้าปูก็แปลกมากทีเดียว

หลิงอวี่จื้อกวักมือเรียกให้สาวใช้ขยับเข้าใกล้ หนานเยี่ยนก้าวไปหานางอย่างสงสัย ก่อนแทบหลุดเสียงร้องออกมาเมื่อเจ้านายกระซิบบางอย่างข้างหูตนเอง และรีบปิดปากตนเอง “คุณหนู เรื่องนี้...”

“โชคดีที่ข้ารู้ทัน ไม่อย่างนั้นเลือดนี้คงเป็นของข้าไปแล้ว โจมตีเมื่อเหล็กยังร้อน หนานเยี่ยน ไปกันเถอะ ไปหาท่านแม่ที่เรือนปี้เซวี่ยกัน เราแค่ต้องรอชมการแสดงเด็ดเท่านั้น”

หนานเยี่ยนไม่คาดคิดว่าอดีตคุณหนูสติเลอะเลือนจะกลายมาเป็นคนฉลาดหลักแหลมอย่างกะทันหัน ว่ากันตามจริงแล้วนางไม่คุ้นชินนัก หากแต่เมื่อเห็นหลิงอวี่จื้อสั่งสอนบทเรียนให้หลิงอวี่หรง นางก็สะใจมากทีเดียว

เมื่อก่อนหลิงอวี่หรงลอบกลั่นแกล้งหลิงอวี่จื้อหลายครั้ง ทว่าหลิงอวี่จื้อโง่เขลาและไม่รู้ความแต่อย่างใด จึงเป็นการเปล่าประโยชน์ที่พวกนางจะทักท้วงสิ่งใด ถึงอย่างไรหลิงอวี่จื้อก็ยังตามหลิงอวี่หรงต้อย ๆ อยู่ดี

ทั้งสองมาที่เรือนปี้เซวี่ย ยามนี้นางฉูเตรียมเข้านอนแล้ว เมื่อเห็นหลิงอวี่จื้อรีบมาหาเอาป่านนี้นางก็พลันนึกไม่พอใจเล็กน้อย “อวี่จื้อ ไม่รู้กฎเกณฑ์หรืออย่างไร กี่โมงกี่ยามแล้ว กลับไม่อยู่ในห้องตนเอง วิ่งวุ่นไปทั่วทำไมกัน”