บทที่ 42 เล่นไปตามน้ำ

บทที่ 42

เล่นไปตามน้ำ

“น้องสาวข้าตาสว่างแล้ว เด็กยังสามารถสั่งสอนได้ ในเมื่อเจ้าพูดเช่นนั้น เป็นธรรมดาที่ข้าจะไม่ถือโทษอีก น้องสามยังไม่ได้กินอะไรมานี่! อยู่กินด้วยกันก่อนเถิด”

หลิงอวี่หรงไม่คิดเกรงใจเช่นกัน นางพยักหน้าตอบตกลง “ดีนัก เราไม่ได้ร่วมโต๊ะกันมานาน มานั่งคุยกันดี ๆ เถิด”

หลิงอวี่หรงเปลี่ยนไปเป็นคนละคน น้ำเสียงนางอ่อนหวาน ทั้งยังพูดคุยกับหลิงอวี่จื้ออย่างยิ้มแย้ม ในขณะที่  หลิงอวี่จื้อก็ช่างเจรจาและหัวเราะไปกับอีกฝ่ายเช่นกัน ดูผิวเผินแล้วพวกนางเหมือนคู่พี่น้องที่สนิทสนมกัน บรรยากาศดูกลมเกลียวมากทีเดียว

หนานเยี่ยนกับหลูเยี่ยนสบตากัน เกิดอะไรขึ้นกับคุณหนูของพวกนางกัน? นางถึงได้ซาบซึ้งใจกับหลิงอวี่หรงเร็วถึงเพียงนี้

หลังจบมื้อเย็น หลิงอวี่หรงเสนอตัวสอนหลิงอวี่จื้อปักผ้า และนางก็ตอบตกลง ถึงอย่างไรนางก็ถนัดเรื่องการแสดงที่สุด หากอีกฝ่ายต้องการแสร้งเล่นละครตบตา นางก็จะเล่นตามน้ำไปด้วยแล้วกัน

ทั้งสองนั่งอยู่ในห้อง หลิงอวี่หรงถือสะดึงและสอนวิธีการปักผ้าให้พี่สาวอย่างอ่อนโยน หลิงอวี่จื้อตั้งใจจ้องมองตามและเอ่ยถามไม่หยุด ทำเอาคนสอนเริ่มรำคาญกับคำถามของนางเล็กน้อย หากแต่ก็อดกลั้นความหงุดหงิดเอาไว้ ก่อนสอนให้  หลิงอวี่จื้อซ้ำแล้วซ้ำอีก

ฉูเซี่ยที่ยืนอยู่ด้านหลังพวกนางเห็นปักฝ้ากันนานแล้ว นางพลันก้าวเข้ามาพร้อมชาสองถ้วย “คุณหนูทั้งสอง พักดื่มชาสักหน่อยเถิดเจ้าค่ะ”

ทั้งสองรับถ้วยชามาจากสาวใช้ ในขณะที่หลิงอวี่หรงก้มหน้าจิบชา หลิงอวี่จื้อก็ขยิบตาให้หนานเยี่ยน ก่อนเลื่อนสายตาไปยังฉูเซี่ย

ทีแรกหนานเยี่ยนไม่เข้าใจเจตนาของเจ้านาย ทว่าอยู่ ๆ หลิงอวี่จื้อก็ร้องอุทานขึ้น “อุ๊ย แย่แล้ว ต่างหูของข้าร่วงหายไป เป็นของที่ท่านย่ามอบให้มาด้วย กลับมาหายไปเสียได้ น้องสาม ดูเหมือนมันจะหล่นอยู่แถวเท้าเจ้า ช่วยข้าหาหน่อยเถิด”

หนานเยี่ยนมีไหวพริบ นางเข้าใจความหมายของ  หลิงอวี่จื้อทันที ก่อนรีบดันตัวเซี่ยไปหาต่างหูด้วยกัน โดยบังสายตาของฉูเซี่ยเอาไว้

ระหว่างที่หลิงอวี่หรงกำลังก้มมองหา หลิงอวี่จื้อรีบเทชาในมือลงบนเก้าอี้นวม ภายในห้องแสงมืดสลัว เก้าอี้นวมยังบุด้วยฟองน้ำหนาสีเข้ม เมื่อนางเทชาลงไปจึงไม่สามารถมองเห็นได้

“ได้ดื่มชาแล้วสบายท้องดีนัก” หลิงอวี่จื้อยื่นถ้วยชาให้  หลูเยี่ยน ก่อนก้มตามลงไปหาต่างหูและพบอยู่ใต้เก้าอี้นวมในท้ายที่สุด นางยกยิ้มออกมาด้วยความดีใจ “ในที่สุดก็หาเจอ”

“ทำไมต่างหูของพี่หญิงใหญ่ถึงได้มาหล่นอยู่ข้างใต้ได้กัน?”

“ใครจะไปรู้เล่า บางทีข้าอาจไม่ได้สวมให้แน่น            หนานเยี่ยน ต่อไปห้ามเลินเล่อแบบนี้อีก หากต่างหูนี้หายไปข้าจะอธิบายกับท่านย่าอย่างไร”

หลิงอวี่จื้อแสร้งตำหนิหนานเยี่ยน สาวใช้ลนลานกล่าวรับอย่างสำนึกผิดเมื่อได้ยินคำเจ้านาย “คราวหน้าข้าน้อยจะระมัดระวังให้ดีเจ้าค่ะ”

ความจริงแล้วหลิงอวี่จื้อแอบถอดต่างหูนี้ออกตั้งแต่ตอนที่เรียนปักฝ้า นางเอาแต่ถามเซ้าซี้หลิงอวี่หรงซึ่งดูเงอะงะมากทีเดียว หลิงอวี่หรงนึกรำคาญเพราะเรื่องนี้เล็กน้อย ทำให้ไม่ได้สังเกตการกระทำของหลิงอวี่จื้อ

นางโล่งใจขึ้นมาทันทีเมื่อเห็นถ้วยชาที่ว่างเปล่าของพี่สาว ก่อนเอ่ยขึ้น “พวกเจ้าทั้งหมดออกไปข้างนอก! ข้ามีเรื่องส่วนตัวจะคุยกับพี่ใหญ่ตามลำพัง”

หลูเยี่ยนกับหนานเยี่ยนไม่ขยับ โดยรอคำสั่งจาก หลิงอวี่จื้อ เมื่อผู้เป็นนายพยักหน้าให้จึงล่าถอยออกไป หลังจากนั้นฉูเซี่ยก็ปิดประตูและตามทั้งสองออกจากห้องไป

“น้องสามจะกระซิบบอกอะไรข้า ลึกลับขนาดนั้นเชียวหรือ?”

หลิงอวี่จื้อทำทีเป็นใคร่รู้ ก่อนจงใจกุมศีรษะตนเอง “อ๊ะ ทำไมข้าถึงได้เวียนหัวแบบนี้ คืนนี้ข้าไม่ได้ดื่มเสียหน่อย”