บทที่ 41 รอจนกว่าเจ้าพบคนที่ชอบจึงจะล้มเลิกการแต่งงาน

บทที่ 41

รอจนกว่าเจ้าพบคนที่ชอบจึงจะล้มเลิกการแต่งงาน

พวกเขาทั้งหกไม่กล้าปฏิเสธ รีบควักเงินออกมาและไม่สนใจดื่มต่ออีก ก่อนลนลานหนีไปเพราะกลัวจูจิ่นจะเล่นงานตนเองซ้ำ

จูจิ่นดึงตัวหลิงอวี่จื้อขึ้นไปที่ห้องส่วนตัวชั้นบน ขณะที่หญิงสาวยิ้มไม่หุบ เมื่อเห็นเช่นนั้นจู่จิ่นจึงนิ่วหน้า “เกิดเรื่องแบบนี้ขึ้นเจ้ายังยิ้มออกมาได้อีก ไม่รู้สึกอับอายบ้างหรือ?”

“ทำไมข้าจะยิ้มไม่ได้ ข้าถูกผู้อื่นใส่ร้าย หากผู้อื่นจะนินทาข้าเองก็ควบคุมไม่ได้ ข้ารู้ตัวดี ท่านซื่อจื่อเองก็พลอยเสื่อมเสียไปด้วยที่ต้องมาถูกเย้ยหยันว่าถูกสวมหมวกเขียว”

หลิงอวี่จื้อพับตั๋วเงินก่อนบรรจงเก็บลงในแขนเสื้อ

“ชื่อเสียงของข้าไม่ได้มาเสื่อมเสียเพราะเจ้าหรอก” เมื่อนึกได้ถึงเหตุการณ์ในวันนั้น จูจิ่นก็รู้สึกแย่ไม่น้อย “วันนั้นเจ้ากับพี่ชายทำอะไรข้า?”

หลิงอวี่จื้อวางมือบนบ่าจูจิ่น “ว่าที่สามี ข้าตรวจดูบาดแผลให้ท่านจะเป็นอะไรไปเล่า ถึงอย่างไรท่านกับข้าก็กำลังจะแต่งงานกันแล้ว ให้ข้าดูสักครั้งไม่เป็นไรหรอก”

จูจิ่นหน้าเหยเก นางไม่เคยเห็นสตรีแบบหลิงอวี่จื้อมาก่อน หรือเป็นเพราะสติไม่ดีมามากกว่าสิบปี หลังจากหายดีถึงได้ดูต่างจากคนทั่วไป

“ท่านซื่อจื่อ ข้าไม่สนใจว่าท่านจะมีแผนอะไรในอนาคต ไม่ว่าท่านจะแสร้งเป็นชายชั่วชีวิตหรือครึ่งชีวิต ข้าก็ไม่คิดอยู่เคียงข้างท่าน ภายภาคหน้าข้าต้องแต่งงานกับผู้ชายปกติ ดังนั้นท่านถือโอกาสใช้ข้ออ้างนี้ล้มเลิกการแต่งงานเถิด ไม่ต้องห่วง ข้าจะเก็บความลับของท่านเอาไว้ให้มิด หากท่านไม่รังเกียจ ต่อไปเราสามารถเป็นพี่น้องที่ดีต่อกันได้”

จูจิ่นปัดมือนางออกก่อนนั่งลง “ซื่อจื่อไม่ได้ผิดหวังในตัวเจ้า จะล้มเลิกการแต่งงานง่าย ๆ ได้อย่างไร คุณหนูใหญ่ต้องการแต่งงานกับใครหรือ?”

“ข้า...”

ตอนนี้หลิงอวี่จื้อจะรู้ว่าตนต้องการแต่งงานกับใครได้อย่างไร

“ในเมื่อคุณหนูใหญ่ยังไม่มีคนที่ชอบ เช่นนั้นเรามาตกลงกันแบบนี้ รอจนกว่าเจ้าพบคนที่ชอบจึงจะล้มเลิกการแต่งงาน คุณหนูใหญ่ หากเจ้ากล้าพูดจาเหลวไหล ข้าจะทำให้เจ้าหายไปจากเมืองหลวงอย่างไร้ร่องรอย”

ในฐานะซื่อจื่อแห่งคฤหาสน์ฉางผิวโหว ทั้งยังสนิทสนมกับเซียวเยี่ยน เขาย่อมสามารถทำให้นางหายไปได้ หลิงอวี่จื้อไม่พอใจเมื่อถูกจูจิ่นข่มขู่ หากแต่ไม่อาจไม่ยอมร่วมมือได้ แทนที่จะปล่อยให้คฤหาสน์อัครเสนาบดีคลุมถุงชนนางตามอำเภอใจ สู้รอจนกว่านางจะพบคนที่ชอบและล้มเลิกการแต่งงานเสียยังดีกว่า

หลังจากได้รู้ตัวตนของจูจิ่น นางก็เบาใจขึ้นมาก

“ก็ได้ ตกลงตามนี้”

หลิงอวี่จื้อครุ่นคิดครู่หนึ่งก่อนตอบตกลงในท้ายที่สุด เนื่องจากไม่มีทางเลือก สิ่งใดที่ไม่ยอมก็ต้องยอม

อำนาจของจูจิ่นเหนือกว่านางมาก จึงทำได้เพียงยอมรับข้อเสนอของอีกฝ่าย ไม่เช่นนั้นคงเสียมากกว่าได้

จูจิ่นเอื้อมมือไปแตะใบหน้าหลิงอวี่จื้อ “เยี่ยมมาก ไม่ต้องเป็นกังวลไป ซื่อจื่อผู้นี้จะอยู่ข้างเจ้า ไม่มีทางรังเกียจเจ้าเพราะข่าวลือพวกนี้”

“อย่างนั้นข้าก็ขอบคุณท่านเหลือเกิน”

หลิงอวี่จื้อมองเวลาและกลับถึงจวนอัครเสนาบดีก่อนค่ำ หลังจากเปลี่ยนเสื้อผ้าเสร็จ หลูเยี่ยนก็เข้ามารายงาน “คุณหนูสามมาเจ้าค่ะ”

“นางมาทำอะไรที่นี่?”

หลิงอวี่หรงก้าวเข้ามาพร้อมกับฉูเซี่ยในขณะหลิงอวี่จื้อกำลังหวีผม นางวางหวีในมือลง “นานทีมีแขกเช่นนี้ ข้าคิดว่าน้องสามจะไม่อยากเห็นข้าไปตลอดชีวิตเสียอีก ทำไมเล่า หรือที่นั่นไม่มีข้าวกิน ถึงได้ถ่อมากินมื้อเย็นกับข้า”

หลิงอวี่หรงไม่ตอบโต้หลิงอวี่จื้อเหมือนอย่างเคย กลับเอ่ยด้วยสีหน้าสำนึกผิด “เมื่อก่อนข้ายังเด็กแต่ตอนนี้รู้ความแล้ว พี่หญิงใหญ่พูดถูก ท่านซื่อจื่อไม่ชอบข้าเพราะข้าไร้ความสามารถเอง ไม่ได้เกี่ยวข้องอะไรกับพี่หญิงใหญ่เลย คราวนี้ข้ามาที่นี่ก็เพื่อขอคืนดีด้วย”