บทที่ 14 ซื่อจื่อผู้งดงาม

บทที่ 14

ซื่อจื่อผู้งดงาม

หลิงอวี่จื้อวาดฝันไว้ไกลโพ้น นางอดไม่ได้ที่จะมีความสุข

วันรุ่งขึ้น นางกับหนานเยี่ยนแต่งกายด้วยชุดบุรุษ ก่อนจะลอบออกจากบ้านทางประตูหลัง จากนั้นตรงไปที่ร้านอาหารที่    จูจิ่นไปบ่อยที่สุด ว่ากันว่าจูจิ่นมักจะมาที่ร้านอาหารนี้บ่อยครั้ง นางจึงคิดเสี่ยงโชคเพื่อดูว่าคู่หมั้นของตนหน้าตาเป็นเช่นไร

หลังจากใช้จ่ายเงินออกไปเล็กน้อย นางจึงทราบจากเสี่ยวเอ้อร์ว่าจูจิ่นอยู่ที่ห้องรับรองส่วนตัวบนชั้นสอง นางหันซ้ายขวาและพบกับที่นั่งใกล้บันได เช่นนั้นนางจึงเลือกที่จะนั่งตรงนี้ เมื่อจูจิ่นลงมาจากชั้นบน นางจะสามารถมองเห็นเขาได้ชัดเจน

นางสั่งบางอย่างมาที่โต๊ะ พร้อมรินชาถ้วยหนึ่งแล้วยกจิบ ทันใดนั้นมีเสียงประจบสอพลอของเจ้าของร้านดังขึ้น "ซื่อจื่อลงมาทำไมหรือขอรับ หากท่านต้องการสิ่งใด เพียงแค่เอ่ยปากบอกพวกเราก็เพียงพอแล้ว"

หลิงอวี่จื้อเงี่ยหูฟังทันควัน ซื่อจื่อ ไม่ใช่จูจิ่นหรอกหรือ นางเร่งรีบสำรวจมอง พร้อมได้เห็นร่างในชุดเขียวกำลังเดินลงมาจากบันได

กลายเป็นความตื่นตระหนกเข้าแทนที่ หลิงอวี่จื้อสำลักน้ำชากับการเคลื่อนไหวที่สง่างามนี้ และการกระทำของนางดึงดูดความสนใจของจูจิ่น ทว่าเขาเพียงเหลือบมองเล็กน้อยและไม่คิดสนใจ

"แขกรับเชิญผู้นี้คงไม่เคยพบชายหนุ่มรูปงามเช่นซื่อจื่อ เช่นนั้นจึงตื่นตระหนก"

หลิงอวี่จื้อเผยรอยยิ้มแห้ง จูจิ่นถอนสายตาอย่างรวดเร็ว พร้อมตรงไปที่ประตูร้านอาหารโดยไม่คิดสนใจหลิงอวี่จื้อ

หลิงอวี่จื้อรู้สึกหวาดกลัว และขณะนี้นางยิ่งตื่นตระหนกยิ่ง

กล่าวตามตรง ซื่อจื่อผู้นี้งดงามยิ่ง ถูกต้องแล้ว เขางดงาม แม้ว่าใบหน้าจะเคร่งขรึมราวชายชาตรี แต่เขากลับดูเหมือนสาวงามหากสวมใส่เสื้อผ้าของสตรี แม้ชายหนุ่มผู้งดงามนี้จะมีสตรีมากมายชื่นชอบ แต่อย่างไรแล้วเขาก็ไม่ใช่อาหารจานโปรดของนาง

สามีในอนาคตของนางมีจิตใจเป็นหญิง เรื่องนี้มันอยู่เหนือจินตนาการนัก นางต้องหลบเลี่ยงคนเช่นนี้ โชคดีนักที่ได้พบเจอเขาก่อน และนางจะคิดหาวิธีไว้ตั้งแต่เนิ่น ๆ รสนิยมของ     หลิงอวี่หรงแปลกประหลาด และดูเหมือนนางจะชื่นชอบเขามากเสียด้วย

"คุณ... คุณชายเป็นอย่างไรบ้างขอรับ!"

"หนานเยี่ยน เจ้าคิดว่าซื่อจื่อผู้นี้ดูเหมือนข้าที่แต่งตัวเป็นบุรุษหรือไม่?"

"นายน้อย ซื่อจื่อสูงกว่าท่าน และบุรุษก็ไม่ได้มีส่วนสูงเพียงเท่านี้"

หลิงอวี่จื้อจดจำได้ทันทีว่าร่างนี้สูงไม่ถึงร้อยหกสิบเซนติเมตร ซึ่งหากเป็นชายที่สูงเท่านี้ พวกเขาจะถูกเรียกขานว่าคนแคระ แต่จูจิ่นก็ไม่ได้ดูสูงเท่าไหร่นัก เขาไม่อาจสูงเกินกว่าร้อยเจ็ดสิบเซนติเมตร

หลิงอวี่จื้อไอเบา ๆ "ข้าหมายถึงจิตใจที่แท้จริงของเขาน่ะ เข้าใจหรือไม่?"

"ข้าไม่ทราบ"

ขณะนั้น จูจิ่นเข้ามาด้านในอีกครั้ง ทว่ามีอีกคนเคียงข้างเขา ปรากฏว่าเขาลงมารับใครคนหนึ่ง ซึ่งคนผู้นั้นคือเซียวเยี่ยน ขณะที่ทั้งสองยืนเคียงข้างกัน จูจิ่นสูงเพียงใบหูของเซียวเยี่ยนเท่านั้น ซึ่งเขาเตี้ยกว่าเซียวเยี่ยนอย่างชัดเจน

หลิงอวี่จื้อรีบก้มศีรษะลงเพราะเกรงว่าเซียวเยี่ยนจะจดจำตนได้

เซียวเยี่ยนไม่ได้สนใจสิ่งอื่น และเดินเคียงข้างจูจิ่นไปตลอดทาง หากมองเพียงภายนอกดูเหมือนทั้งคู่จะมีสัมพันธ์อันดีต่อกัน

หลิงอวี่จื้อรู้สึกว่ามันค่อนข้างซับซ้อน ทั้งสองดูดีอย่างยิ่งเมื่อเดินเคียงข้างกัน นางนึกภาพตนที่ต้องใช้ชีวิตร่วมกับจูจิ่นไม่ ออกจริง ๆ การแต่งงานสมควรถูกยกเลิก

หลังจากที่ทั้งสองขึ้นไปด้านบน ใครบางคนที่อยู่โต๊ะข้าง ๆ กล่าวกระซิบกัน "ข้าได้ยินว่าผู้แทนพระองค์เป็นพวกตัดชายเสื้อ เช่นนี้จึงสนิทสนมกับซื่อจื่อเป็นพิเศษ"

*เป็นพวกตัดชายเสื้อ = รักร่วมเพศ

"เป็นไปไม่ได้ ผู้แทนพระองค์ยังไม่ได้แต่งงาน ซื่อจื่อเป็นหญิงในร่างชาย เมื่อปีที่แล้วซื่อจื่อยอมตกลงแต่งงานกับคุณหนูใหญ่ผู้โง่เขลา นั่นอาจเป็นเพราะเขาไม่ได้ชื่นชอบสตรี"

"คุณหนูใหญ่ของคฤหาสน์เสนาบดีกลับมาเป็นปกติแล้วไม่ใช่หรือ? แล้วซื่อจื่อยังจะแต่งงานกับนางอยู่หรือไม่?"