บทที่ 13 สมองของเจ้ายังดีอยู่หรือไม่?

บทที่ 13

สมองของเจ้ายังดีอยู่หรือไม่?

นางพยายามระงับความโกรธในใจก่อนจะนั่งลงและพยายามฝืนยิ้ม "พี่หญิงใหญ่ ท่านคิดว่าหากหายดีแล้วจะสามารถแต่งงานกับซื่อจื่อจูได้หรือ! ท่านโง่เขลามาหลายปี ไม่เคยเข้าใจสิ่งใด หารู้อะไรไม่ เกรงจะไม่ทราบแม้สักอย่าง ว่าตัวท่านมีหรือจะเทียบกับซื่อจื่อจูได้"

ในที่สุดหลิงอวี่จื้อก็ตระหนักถึงความจริงว่าทำไม         หลิงอวี่หรงต้องการกำจัดนางนัก กลับกลายเป็นเพราะเรื่องผู้ชาย มีโอกาสถึงแปดในสิบที่นางกำลังตกหลุมรักซื่อจื่อจู

แต่นางคิดอยากจะยั่วโมโหหลิงอวี่หรงสักหน่อย จึงกล่าวด้วยรอยยิ้ม "น้องหญิง เจ้ากล่าวเรื่องใดกัน เมื่อก่อนข้าเป็นเพียงคนโง่เขลา หากซื่อจื่อจูไม่ชื่นชอบ เขาจะก้าวข้ามประตูเพื่อขอแต่งงานได้อย่างไร ตอนนี้ข้าหายดีแล้ว เขาควรจะมีความสุขด้วยซ้ำ เขาจะคิดว่าข้าไม่รู้ประสาได้อย่างไรเล่า

น้องหญิงคงจะห่วงใยข้านัก หากเจ้าชื่นชอบซื่อจื่อจู ข้าจะพูดคุยกับเขาขอให้เจ้าเป็นอนุภรรยา มารดาของเจ้าเป็นนางสนม เป็นเรื่องดีที่เจ้าคงจะได้รับมรดกนี้ในฐานะบุตรสาวเช่นกัน"

"แต่ท่านมีความสัมพันธ์กับชายอื่น ท่านคิดว่าซื่อจื่อจูยังต้องการท่านอยู่งั้นหรือ?" หลิงอวี่หรงกล่าวอย่างเย็นชา "ข้าอยากเตือนท่าน ท่านคิดว่าซื่อจื่อจูไม่ทราบหรือว่าท่านทำสิ่งใดลงไป? จงกลายเป็นคนโง่เขลาไปตลอดชีวิตเสียเถิด อย่าแม้แต่จะคิดฝันถึงการแต่งงานเพื่อทำลายชีวิตผู้อื่นเลย"

"แต่หากข้ายินดีที่จะทำ แล้วเจ้าจะเกี่ยวอะไร?"

"งั้นคอยดูเถิดว่าท่านจะเย่อหยิ่งได้สักกี่วัน"

หลังจากทิ้งคำพูดเหล่านั้นไว้เบื้องหลัง หลิงอวี่หรงออกไปอย่างโกรธเคือง

หลิงอวี่จื้อทำหน้ามุ่ย สมองของนางผิดปกติหรือไม่!

"คุณหนู คุณหนูสามลอบทำสิ่งใดงั้นหรือเจ้าคะ?"

"ข้าไม่คิดยอมแพ้เพียงเท่านี้ เจ้าคิดว่าสมองของนางยังดีอยู่หรือไม่? นางชื่นชอบซื่อจื่อจูที่หมั้นหมายกับข้า ทั้งยังมีความสามารถในการบอกกล่าวให้ซื่อจื่อจูยุติการแต่งงานที่กำลังจะเกิดขึ้น และหันไปแต่งงานกับนางแทน ข้าไม่อาจกระทำสิ่งใดมากไปกว่านี้ได้ ผู้ใดจะทราบว่าซื่อจื่อจูผู้นั้นเป็นคนเช่นไร สตรีนางนั้นอาจจะมองไม่เห็น เพียงแค่แส้คงไม่อาจสั่งสอนนางได้ ข้าชักรู้สึกสนุกแล้ว"

หลังจากหลิงอวี่จื้อกล่าวจบ นางเรียกสาวใช้ทั้งสองเข้ามาใกล้ก่อนจะกล่าวกระซิบ "เหตุใดพรุ่งนี้เราจึงไม่ลอบออกจากบ้านเพื่อดูว่าซื่อจื่อจูหน้าตาเป็นเช่นไร และเขาเป็นใครมาจากไหน หากเขาไม่ถูกใจข้า เช่นนั้นข้าก็จะหาวิธีหลบเลี่ยง แล้วตอนนี้ก็มีคนพร้อมรับช่วงต่อจากข้าแล้ว"

"คุณหนู สิ่งนี้ไม่อาจทำได้!"

หลูเยี่ยนต้องการหยุดความคิดของหลิงอวี่จื้อ

ทว่าหนานเยี่ยนกลับเห็นดีเห็นงามด้วย นางพยักหน้าพร้อมกล่าวตอบ "คุณหนู สาวใช้ผู้นี้จะไปกับท่านเองเจ้าค่ะ"

"หนานเยี่ยน เจ้าอย่าสร้างปัญหา"

หลูเยี่ยนรู้สึกปวดหัวไม่น้อย ปรากฏว่าคุณหนูของนางกลายเป็นคนเช่นนี้เมื่อกลับเป็นปกติ นางรู้สึกไม่คุ้นชินเอาเสียเลย คุณหนูเคยเป็นใบ้และโง่เขลา แต่ตอนนี้กลับแตกต่างไปโดยสิ้นเชิง

"ตกลงตามนี้ ข้าจะไปกับหนานเยี่ยน หลูเยี่ยนเจ้าอยู่ที่บ้านเพื่อคอยรับหน้า หนานเยี่ยนเจ้าออกไปสืบว่าซื่อจื่อจูชอบไปสถานที่แบบใด?"

"รับทราบแล้ว คุณหนูวางใจเถิด นี่คือเรื่องที่ข้าชำนาญยิ่ง"

ทั้งนายหญิงและสาวใช้ต่างเข้าขากันอย่างพร้อมเพรียง

"หลูเยี่ยน อย่าได้นิ่งเฉย รีบปรุงบัวหิมะพันปีให้ข้า"

หลิงอวี่จื้อเอนกายลงบนเก้าอี้ นางยกขาสองข้างขึ้นขณะรอให้หลูเยี่ยนปรุงบัวหิมะพันปีด้วยความสบายใจ

หลังจากรับประทานบัวหิมะพันปีแล้ว สิ่งต่อไปคือการค้นหาแมลงจิ่วเซียง สำหรับเรื่องนี้แล้วจำเป็นอย่างยิ่งที่จะให้ผู้มีอำนาจเข้าช่วยเหลือ ไม่ต้องสงสัยเลย ผู้แทนพระองค์คือทางเลือกที่ดีที่สุด แต่จะทำอย่างไร นางจะร้องขออย่างไรเซียวเยี่ยนจึงจะยอมช่วยเหลือ?

นี่คือปัญหาใหญ่ และเซียวเยี่ยนไม่ใช่คนที่จะมอบความเมตตาให้กับผู้อื่นโดยไร้เหตุผล

อีกทางหนึ่ง ยังมีไทเฮามู่หรงอยู่ หากสามารถใกล้ชิดกับนางได้คงจะไม่มีปัญหาในการตามหาแมลงจิ่วเซียง เช่นนี้นางคงจะต้องหาโอกาสเพื่อเข้าไปในพระราชวัง ตราบใดที่สิวบนใบหน้าของไทเฮามู่หรงหายขาด นางจะจัดยาเพิ่มความงามเพิ่มเติมให้อีกในอนาคต และเมื่อถึงเวลานั้น... ฮี่ฮี่