บทที่ 20 พ่อครัวกงเต็กสั่งทำพิเศษ

บทที่ 20 พ่อครัวกงเต็กสั่งทำพิเศษ

เช้าตรู่วันรุ่งขึ้น เย่ซิงรีบบึ่งไปที่ร้านจำหน่ายอุปกรณ์พิธีกรรม เธอตระเวนดูถึงสามร้านกว่าจะตัดสินใจทุ่มเงินก้อนโตว่าจ้างช่างฝีมือทำหุ่นกระดาษ เพื่อให้เนรมิต 'พ่อครัวอาหารเสฉวน' ขึ้นมาหนึ่งตัวสำหรับเซี่ยอิง

ช่างทำหุ่นกระดาษเหลาไม้ไผ่ไปพลาง ชวนเย่ซิงที่นั่งรออยู่ข้างๆ คุยไปพลาง "ลุงทำกงเต็กมาตั้งหลายปี เพิ่งเคยเจอคำขอแบบหนูนี่แหละ ปกติเขาเผาสาวงามไม่ก็นายแบบหล่อๆ กันทั้งนั้น แต่นี่จะเผาพ่อครัว ฟังดูเหลือเชื่อจริงๆ!"

เย่ซิงโบกมือปฏิเสธพัลวัน "โธ่ลุง ก็เพื่อนหนูน่ะสิคะ มาเข้าฝันกวนใจหนูตั้งสามรอบแล้ว บ่นอยู่นั่นแหละว่าอาหารข้างล่างไม่อร่อย อยากได้พ่อครัวฝีมือดีไปทำให้กิน ถ้าขืนหนูไม่รีบส่งไปให้ คืนนี้ต้องตามมาเข้าฝันอีกแน่ๆ"

ช่างทำหุ่นกระดาษหัวเราะร่า มือไม้ขยับคล่องแคล่วขึ้นกว่าเดิม "ไม่ต้องห่วง เดี๋ยวลุงจัดพ่อครัวหล่อเฟี้ยวที่สุดในร้านให้เลย!"

เย่ซิงพยักหน้าพอใจ ก่อนจะเอ่ยถาม "ลุงมีเมนูอาหารไหมคะ? หนูจะเผาเมนูไปให้ด้วย เขาจะได้สั่งอาหารง่ายๆ"

"จะเอาเมนูไปทำไม?" ช่างทำหุ่นกระดาษชี้ทางสว่างให้ "หนูเดินออกจากร้านลุง เลี้ยวซ้ายไปสามร้อยเมตร จะเจอร้านหนังสือ เข้าไปซื้อตำราอาหารให้เขาเลยไม่ดีกว่าเหรอ? พอพ่อครัวลงไปถึง เขาจะได้เปิดตำราฝึกทำเมนูใหม่ๆ ที่ทำไม่เป็นได้ด้วยไง ฮ่าๆ!"

ดวงตาของเย่ซิงเป็นประกายวาววับ "จริงด้วยค่ะลุง ลุงพูดมีเหตุผล!"

เธอรีบตรงดิ่งไปที่ร้านหนังสือ กวาดซื้อตำราอาหารมาหลายเล่ม ครอบคลุมทั้งแปดตระกูลอาหารจีนชื่อดัง แล้วขนทั้งหมดใส่รถเข็นคันเล็กที่เธอซื้อมาใช้ตอนเช็งเม้งคราวก่อน

เมื่อกลับมาถึงร้าน เห็นว่าช่างยังทำโครงร่างไม่เสร็จ เธอจึงหันไปสั่งเครื่องใช้ไฟฟ้าในบ้านตามที่เซี่ยอิงต้องการ

เครื่องซักผ้ากระดาษ, ไมโครเวฟ, หุ่นยนต์ดูดฝุ่น, ตู้เย็น, ทีวีสี, เครื่องทำน้ำอุ่น ไปจนถึงไดร์เป่าผม ถูกจัดเตรียมไว้ให้เขาอย่างครบครัน ปิดท้ายด้วยการเหมาแบงก์กงเต็กและทองแท่งกระดาษอีกกองโต

เจ้าของร้านเห็นเธอทุ่มทุนไม่อั้นขนาดนี้ ก็อดไม่ได้ที่จะเอ่ยชม "มิตรภาพของพวกหนูนี่ยิ่งใหญ่จริงๆ!"

ซื้อของเยอะขนาดนี้ต้องใช้เงินไม่ใช่น้อยๆ ลำพังลูกหลานกตัญญูทุ่มเงินไหว้บรรพบุรุษก็เห็นได้ทั่วไป แต่เพื่อนที่ทุ่มเทให้เพื่อนขนาดนี้หาได้ยากยิ่ง

เย่ซิงหัวเราะแห้งๆ พยายามกลบเกลื่อนความรู้สึกผิดในใจ เพื่อนสนิทอะไรกันล่ะ? เธอแค่อยากบริการลูกค้าให้ประทับใจเพื่อกอบโกยเงินต่างหาก!

เมื่อช่างทำหุ่นพ่อครัวอาหารเสฉวนเสร็จเรียบร้อย เย่ซิงเข้าไปสำรวจผลงานก็พบว่าหุ่นกระดาษตัวนี้สวมชุดเชฟสีแดงขลิบทองดูมงคล คาดผ้ากันเปื้อนสีขาวสะอาดตา สวมหมวกทรงสูง มือขวาถือตะหลิว รูปร่างท้วมสมบูรณ์ ใบหน้ายิ้มแย้มดูใจดีมีเมตตา เห็นแล้วชวนให้รู้สึกเจริญอาหาร

ชัดเจนว่าเงินคือพระเจ้า ช่างตั้งใจวาดลวดลายให้อย่างสุดฝีมือจริงๆ

เย่ซิงยกนิ้วโป้งให้ "เยี่ยมยอดไปเลยค่ะ!"

แค่เห็นหน้าพ่อครัว ก็รู้แล้วว่ารสมือต้องเด็ดดวงแน่นอน

ช่างทำหุ่นเห็นลูกค้าพอใจก็ยิ้มแก้มปริ "นี่เป็นครั้งแรกเลยนะที่ลุงทำพ่อครัว ถ้าหนูชอบก็ดีแล้ว ลุงขอถ่ายรูปเก็บไว้หน่อยนะ เผื่อลูกค้าคนอื่นสนใจอยากได้บ้าง"

เย่ซิงไม่มีปัญหาอยู่แล้ว เพราะเธอแค่เสนอคอนเซปต์ ส่วนหน้าตาและรายละเอียดเป็นฝีมือการสร้างสรรค์ของช่างล้วนๆ เธอไม่ได้จดลิขสิทธิ์ไว้สักหน่อย

เพื่อให้พ่อครัวทำงานได้สะดวกทันทีที่ไปถึง เธอจึงขอให้ช่างทำชุดอุปกรณ์ครัว เตาแก๊ส หม้อ ไห จาน ชามแถมไปให้อีกชุดใหญ่

กว่าข้าวของกองโตทั้งหมดนี้จะเสร็จสมบูรณ์ ฟ้าก็เริ่มมืดแล้ว

เย่ซิงเรียกเหมารถกระบะรับจ้างเพื่อขนของทั้งหมด คนขับรถกระบะเห็นว่าเธอกำลังจะไปสุสานในเวลาพลบค่ำแบบนี้ ก็เริ่มรู้สึกหวั่นใจ "คุณหนู จะไปที่นั่นตอนนี้มันไม่ดึกไปหน่อยเหรอครับ?"

ไม่ใช่ว่าเขาขี้ขลาดตาขาว แต่เขาเป็นคนขี้ระแวงต่างหาก ข้าวของเยอะแยะขนาดนี้ ไปถึงก็ต้องช่วยขนลงอีก ถึงงานแบกหามจะได้เงินก็จริง แต่การแบกของกงเต็กไปสุสานตอนกลางคืน มันคนละเรื่องกับการย้ายบ้านทั่วไปนะ

ฟ้าใกล้มืดแล้ว สุสานเวลานี้คงแทบไม่มีคน แถมภูเขาเถาหลิงก็ตั้งอยู่ห่างไกล ถ้าเกิดเรื่องอะไรขึ้นมาจะทำยังไง?

เย่ซิงเห็นท่าทางอิดออดของคนขับจึงเอ่ยปลอบใจ "พี่ส่งฉันแค่ตรงทางแยกก็พอค่ะ ช่วยขนของลงตรงนั้นแล้วกลับได้เลย ไม่ต้องช่วยแบกเข้าไปหรอก สุสานที่นั่นมีคนเฝ้าตลอดยี่สิบสี่ชั่วโมง ปลอดภัยหายห่วงค่ะ"

พูดจบ เธอก็ยัดเงินทิปเพิ่มให้เขาอีกห้าสิบหยวนเป็นค่าทำขวัญ

คนขับรถถูกโน้มน้าวด้วยเงินทันที เขารับเงินห้าสิบหยวนมาเก็บใส่กระเป๋า แล้วรีบบอกให้เธอขึ้นรถด้วยน้ำเสียงกระตือรือร้น

เมื่อรถกระบะมาถึงจุดหมาย ด้วยฤทธิ์ของ 'ยาเสริมกำลัง' เย่ซิงจึงไม่ต้องพึ่งแรงคนขับ เธอขนของลงจากรถอย่างรวดเร็วแล้วจ่ายเงินค่าจ้าง

เธอยืนอยู่ตีนเขา แบกหุ่นพ่อครัวกระดาษไว้บนหลัง มือซ้ายลากรถเข็นคันเล็กที่เต็มไปด้วยตำราอาหารและกระดาษเงินกระดาษทอง มือขวาหิ้วถุงเครื่องใช้ไฟฟ้ากระดาษพะรุงพะรัง แล้วเดินลิ่วขึ้นเขาอย่างกระฉับกระเฉง

คนขับรถกระบะก้มลงจุดบุหรี่สูบ พอเงยหน้าขึ้นมาอีกทีก็เห็นเธอแบกถุงใบใหญ่เดินตัวปลิวขึ้นไปตามทางเดินเขาไวปานลิงลม

เขาอดอุทานไม่ได้ "แม่หนูคนนี้แรงเยอะชะมัด!"

เพียงแต่ภาพที่เธอแบกหุ่นกระดาษขึ้นหลังในเวลากลางคืนแบบนี้ ดูแล้วชวนขนหัวลุกพิลึก

ใบหน้าของหุ่นกระดาษซีดเผือด ดวงตากลวงโบ๋ แม้มองจากระยะไกลยังเห็นแสงสะท้อนวาววับน่าสยดสยองบนใบหน้าขาวซีดนั้น

คนขับรถสะดุ้งโหยง ตัวสั่นยะเยือก รีบสูบบุหรี่เข้าปอดเฮือกใหญ่สองที พอความกลัวเริ่มจางหาย ก็รีบขยี้บุหรี่ทิ้งแล้วเหยียบคันเร่งบึ่งรถหนีไปทันที

เย่ซิงหอบแฮกๆ เดินมาถึงกลางเขาอย่างคุ้นเคยจนพบหลุมศพของเซี่ยอิง

เธอทักแชตหาเซี่ยอิงทางหน้าต่างข้อความในโทรศัพท์ก่อน เมื่อรู้ว่าเขาสแตนด์บายรอรับของอยู่ เธอจึงเริ่มขีดวงกลมและก่อกองไฟ เตรียมส่งพ่อครัวไปให้เขา

น้อยคนนักที่จะมาเผากระดาษไหว้เจ้าดึกดื่นป่านนี้ แสงไฟจากการเผาของเย่ซิงจึงดึงดูดความสนใจของ 'ปู่หลิว' คนเฝ้าสุสานประจำสำนักงานบริหารจัดการ

ปู่หลิวกำลังนั่งกินมื้อค่ำ จิบเหล้าแกล้มกับข้าวพลางไถดูคลิปวิดีโอสั้นอย่างสบายอารมณ์ จู่ๆ หางตาก็เหลือบไปเห็นแสงไฟวูบวาบด้านนอก คิดว่าคงมีใครดับไฟไม่สนิทจนไฟลามไหม้ภูเขา จึงรีบคว้าถังดับเพลิงวิ่งออกมาดู แต่กลับพบหญิงสาวคนหนึ่งกำลังเผาหุ่นกระดาษขนาดเท่าคนจริงอยู่ที่หน้าป้ายหลุมศพ

หุ่นกระดาษถูกเผาไปแล้วครึ่งตัว ส่วนที่เหลืออีกครึ่งสวมหมวกทรงสูงสีขาว ถือตะหลิว ดูทรงแล้วเหมือนพ่อครัวไม่มีผิด

พ่อครัว?

ปู่หลิวตกใจแทบสิ้นสติ "แม่หนู! ดึกดื่นป่านนี้มาเผาอะไรตรงนี้?!"

เย่ซิงไม่ทันระวังตัวว่ามีคนอยู่ข้างหลัง จึงสะดุ้งสุดตัวกับเสียงทัก หุ่นกระดาษในมือหลุดร่วงลงกองไฟและถูกเปลวเพลิงกลืนกินจนหมดสิ้นอย่างรวดเร็ว

แสงไฟส่องให้เห็นชุดทำงานที่มีแถบสะท้อนแสงของสำนักงานสุสานบนตัวปู่หลิว หัวใจที่เต้นระรัวของเธอจึงค่อยสงบลง เธอส่งยิ้มแห้งๆ พลางอธิบาย "คุณปู่คะ หนูมาเผาหุ่นกระดาษให้เพื่อนน่ะค่ะ"

ปู่หลิวเดินเข้ามาใกล้ ชะโงกหน้ามองเข้าไปในกองไฟด้วยความสงสัย "ลุงรู้ว่าเป็นหุ่นกระดาษ แต่ถามว่าเป็นรูปอะไร ทำไมหน้าตาประหลาดไม่เหมือนที่ชาวบ้านเขาเผากัน?"

เย่ซิง: "นี่คือพ่อครัวอาหารเสฉวนค่ะ"

ปู่หลิว: "???"

คุณพระช่วย เป็นพ่อครัวจริงๆ ด้วยแฮะ

แกเบิกตากว้าง "แล้วหนูจะเผาพ่อครัวไปทำไมกัน?"