บทที่ 24: อัปเกรดที่พักเลเวล 4

บทที่ 24: อัปเกรดที่พักเลเวล 4

เจียงไหลค้นพบมานานแล้วว่าผลไม้เป็นของหายากมากในเกมนี้

การที่เธอมีผลไม้มากมายในกระเป๋าเป้ไม่ได้เป็นเพราะค่าโชคลาภสูงส่งเพียงอย่างเดียว แต่มันแยกไม่ออกจากการช่วยเหลือของเจ้า 'ซีเป่า' ด้วย

ตอนนี้เธออยากแลกกระจกใจจะขาด การควักส้มออกมาสักสองลูกจึงไม่ใช่เรื่องที่ต้องเสียดายอะไร

"คุณพระช่วย! นี่กะจะไม่ให้คนอื่นมีที่ยืนเลยใช่ไหม? ฉันยังอดอยากปากแห้ง แต่คนอื่นมีส้มกินแล้ว!"

"ไม่ได้กินผักกินผลไม้มาหลายวัน ปากแห้งแตกเลือดซิบๆ หมดแล้ว"

"ดูสด ดูหวาน ดูน่าอร่อยจังเลย..."

ในบรรดาผู้เล่นก็มีคนดวงดีอยู่ไม่น้อย และพวกที่ชอบส่งรูปอาหารยั่วน้ำลายลงกลุ่มก็มีเยอะ

ทุกคนเริ่มชินกับการนั่งน้ำลายสอหน้าจอโทรศัพท์กันแล้ว

ทว่า แม้จะมีคนพูดถึงเยอะ แต่กลับไม่มีใครติดต่อขอแลกเปลี่ยนจริงๆ สักที

เจียงไหลคิดดูแล้ว รูปเดียวอาจจะน้อยไป หรือเธออาจจะอวดความน่ากินได้ไม่ถึงใจ

เธอเลยซูมเข้าไปถ่ายรูปเนื้อส้มฉ่ำวาว อวบอิ่ม ใสราวกับคริสตัลอีกหลายรูป แล้วส่งลงไปในช่องแชท

"อ๊ากกกกก! เจียงไหล เธอทำเกินไปแล้วนะ!!!"

"ใครมีกระจกบ้าง? รีบๆ แลกกับยัยนั่นไปทีเถอะ หยุดทรมานพวกเราซักที"

ชาวเน็ตต่างลงความเห็นเป็นเสียงเดียวกันว่า: โหดเหี้ยมอำมหิต

แต่ถึงจะโหด ก็ได้ผลชะงัดนัก

ไม่นานก็มีคนทักแชทส่วนตัวมาขอแลกกระจกกับเธอ

"ฉันมีกระจกทั้งหมด 40 แผ่น คุณรับหมดเลยไหม?"

คนที่ทักมาขอแลกเป็นผู้หญิงชื่อ 'หลี่เสวี่ย'

หลี่เสวี่ยคือคนดวงดีตัวจริงเสียงจริง เธออัปเกรดที่พักเป็นเลเวล 2 ไปตั้งแต่หลายวันก่อนแล้ว

สิ่งที่เธอโปรดปรานที่สุดคือผลไม้ แต่ตั้งแต่หลุดเข้ามาในเกมบ้าๆ นี่ เธอไม่ได้แตะผลไม้มาเกือบอาทิตย์แล้ว

ฟ้าดินเป็นพยานว่าเธอทรมานแค่ไหน ร่างกายอ่อนเปลี้ยเพลียแรงไปหมด

เดิมทีหลี่เสวี่ยนอนอาบแดดอย่างหมดอาลัยตายอยาก ไม่ได้สนใจช่องแชทเลยสักนิด

แต่จู่ๆ 'ทัวริง' พี่สาวแสนดีที่เธอรู้จักในเกม ก็คอลมาบอกให้เธอรีบเปิดดูช่องแชท

เรื่องมันก็เป็นแบบนี้นี่แหละ

ส้มหนึ่งชิ้นแลกกระจกหนึ่งแผ่น คุ้มยิ่งกว่าคุ้ม!

หลี่เสวี่ยแทบรอไม่ไหวที่จะเทกระจกทั้ง 40 แผ่นให้เจียงไหล

"ตกลง"

เจียงไหลคิดสักพักก็ตอบตกลง

เธอรู้ดีว่ากระจกที่ต้องใช้ในการอัปเกรดก็เพื่อเอาไปทำหน้าต่างบ้าน

การอัปเกรดหรือสร้างบ้านในอนาคตอาจต้องใช้กระจกอีก ตุนไว้ก็ไม่เสียหาย

"เอ่อ... นอกจากส้มแล้ว คุณยังมีผลไม้อย่างอื่นอีกไหมคะ?

ให้น้อยหน่อยก็ได้! คือฉันชอบกินผลไม้มากจริงๆ ถ้าได้กินอย่างอื่นด้วย ฉันคงมีความสุขตายเลย!"

หลี่เสวี่ยลองถามดูอย่างกล้าๆ กลัวๆ

เพราะเธอก็รู้ว่าเจียงไหลไม่ใช่คนธรรมดา บางทีอาจจะมีของดีอย่างอื่นซ่อนอยู่ก็ได้?

"ได้สิ"

เจียงไหลจินตนาการหน้าตาของอีกฝ่ายตอนพูดคำว่า "มีความสุขตายเลย" ในเกมที่แขวนอยู่บนเส้นด้ายแบบนี้ แล้วก็เผลอยิ้มออกมาบางๆ

"ขอบคุณค่ะ! ขอบคุณจริงๆ!!"

พอหลี่เสวี่ยได้ยินว่าเจียงไหลตกลง เธอก็กระโดดโลดเต้นบนแพ แล้วรีบกดแลกเปลี่ยนกระจกทั้ง 40 แผ่นให้เจียงไหลทันที

เจียงไหลเองก็ไม่รอช้าหลังจากได้รับของ

เธอส่งส้มสองลูกที่หั่นไว้เรียบร้อยแล้วไปให้ก่อน

จากนั้นก็หยิบแอปเปิลลูกโตกับสตรอว์เบอร์รีอีก 3 ลูกออกมาจากเป้ แล้วส่งตามไป

ทางฝั่งหลี่เสวี่ยไม่คิดฝันว่าผลไม้อื่นที่เจียงไหลพูดถึงจะมีสตรอว์เบอร์รีของโปรดของเธอรวมอยู่ด้วย เธอขอบคุณเจียงไหลยกใหญ่

ต่างฝ่ายต่างมีความสุขกับการแลกเปลี่ยนครั้งนี้

"เอาล่ะ อัปเกรดก่อนดีกว่า"

จากประสบการณ์การอัปเกรดสองครั้งที่ผ่านมา การอัปเกรดไม่ได้เกี่ยวกับจำนวนครั้งในการใช้เบ็ดตกปลา

ดังนั้นเธอจึงไม่รีบร้อนใช้สิทธิ์ตกหีบสมบัติ 2 ครั้งให้หมดก่อน

เจียงไหลกดดูข้อมูลของเรือ 'ขิงน้อย'

คราวนี้ปุ่มอัปเกรดสว่างขึ้นมาแล้ว

เจียงไหลกดยืนยันการอัปเกรดโดยไม่ลังเล

แสงสีขาวที่คุ้นเคยห่อหุ้มเรือไว้อีกครั้ง คราวนี้เจียงไหลนั่งลงบนเก้าอี้หน้าบ้านอย่างรู้เม, หลับตาลง แล้วรอให้เสียงสิ้นสุดลง

การที่สร้างสิ่งก่อสร้างได้รวดเร็วขนาดนี้ ที่นี่มีเทคโนโลยีที่ล้ำหน้ากว่า หรือมีพระเจ้าที่เสกสรรปั้นแต่งทุกอย่างได้ดั่งใจกันแน่?

เจ้าระบบนี่เป็นเจ้านายหรือเป็นแค่เครื่องมือ?

ขณะหลับตาฟังเสียงการก่อสร้างอันน่าอัศจรรย์ เจียงไหลก็คิดอะไรไปเรื่อยเปื่อย

เพียงแต่สมองมันตื้อไปหมด จับต้นชนปลายไม่ถูก

ไม่รู้ว่าเวลาผ่านไปนานแค่ไหน รู้แต่ว่านานกว่าครั้งก่อนๆ จนกระทั่งเสียงเงียบลง

เจียงไหลค่อยๆ ลืมตาขึ้นมองไปรอบๆ

พื้นที่แพขยายใหญ่ขึ้น รั้วสามด้านกลายเป็นกำแพงล้อมรอบทั้งสี่ด้าน สูงขึ้น แข็งแรงขึ้น และดูประณีตขึ้นกว่าเดิม

ด้านที่เดิมไม่มีรั้ว นอกจากจะมีกำแพงกั้นแล้ว ยังมีประตูเหล็กดัดทรงโค้งสูงกว่าสองเมตรเพิ่มเข้ามา

ประตูดูมีศิลปะและดีไซน์สวยงามมาก เจียงไหลชอบมันสุดๆ

อืม ตะปูเหล็ก 1,000 ตัวนี่คุ้มค่าจริงๆ

สมบูรณ์แบบ

มองกลับไปที่กลางแพ บ้านไม้สองหลังเดิมกลายเป็นสี่หลัง

แม้พื้นที่แพจะใหญ่ขึ้น แต่พอมีย้านเพิ่มขึ้นมาอีกสองหลัง ก็เลยไม่ดูโล่งจนเกินไป

บ้านทั้งสี่หลังจัดวางเป็นตารางสี่เหลี่ยม เจียงไหลเดินสำรวจทีละหลัง

สองห้องหน้าเป็นห้องนอน ห้องหนึ่งเป็นห้องเดิมของเจียงไหล อีกห้องเป็นห้องใหม่

ทั้งสองห้องเหมือนกันเปี๊ยบ เจียงไหลเปิดประตูห้องตัวเองเข้าไปดู

นอกจากหน้าต่างบานใหญ่ที่มองเห็นประตูรั้วได้อย่างชัดเจนแล้ว ก็ไม่มีอะไรเปลี่ยนแปลง ขนาดก็เท่าเดิม

หลังจากอัปเกรดคราวที่แล้ว เจียงไหลรู้สึกว่าห้องนอนเธอกว้างขวางเกินพอแล้ว

โชคดีที่คราวนี้ไม่ได้ขยายห้องให้ใหญ่อีก

ในบรรดาสองห้องด้านหลัง ห้องที่เล็กที่สุดคือห้องน้ำ

ต่างจากเดิม คราวนี้ห้องน้ำนอกจากจะมีชักโครกแล้ว ยังมีโซนอาบน้ำแยกเปียกแห้ง และอ่างล้างหน้าเซรามิกเพิ่มเข้ามา

ที่ทำให้เจียงไหลเซอร์ไพรส์ที่สุดคือ พอเปิดก๊อกฝักบัวและอ่างล้างหน้า น้ำก็ไหลออกมาจริงๆ!!

เจียงไหลลองดมดู ไม่ใช่กลิ่นน้ำทะเล

แต่มันขุ่นกว่าน้ำจากเครื่องกรองนิดหน่อย ดื่มไม่ได้ แต่เอาไว้ใช้ล้างหน้าอาบน้ำได้สบาย

นี่หมายความว่ายังไง? หมายความว่าเจียงไหลอาบน้ำกลางทะเลได้แล้ว!

เจียงไหลไม่ได้คิดว่าตัวเองเป็นโรครักความสะอาด แต่เธอไม่ได้อาบน้ำมา 5 วันแล้ว

ที่ทนมาได้เพราะอากาศหนาว ถ้าอากาศร้อนคงนึกภาพไม่ออกว่าจะทรมานแค่ไหน

ดูเหมือนเกมนี้จะใส่ใจผู้เล่นดีเหมือนกันแฮะ

เจียงไหลอดคิดไม่ได้

แต่พอความคิดนี้แวบเข้ามา เธอก็รีบส่ายหน้าไล่มันออกไปทันที

เกือบไปแล้ว! เกือบโดนเกมนี้ล้างสมองเข้าให้แล้ว

ถ้าไม่ใช่เพราะเกมบ้านี่ดึงพวกเธอเข้ามา ป่านนี้เจียงไหลคงนอนแช่อ่างอาบน้ำสบายใจเฉิบอยู่ที่บ้านไปแล้ว จะเอามาเทียบกับที่นี่ได้ยังไง?

ห้องใหม่ห้องสุดท้ายใหญ่กว่าห้องน้ำนิดหน่อย

ยังไม่ทันผลักประตูเข้าไป เจียงไหลก็รู้แล้วว่าห้องนี้คือห้องครัว

ก็ปล่องควันที่โผล่พ้นหลังคาออกมาซะขนาดนั้น จะไม่ให้เดาถูกได้ยังไง

กลางห้องครัวมีเตาหน้าตาประหลาดตั้งอยู่ ดูออกว่าเอาไว้จุดไฟทำอาหาร แต่มันต่างจากเตาทุกแบบที่เจียงไหลเคยเห็นมา มันดูประณีตและแปลกตา

ก็ถูกแล้ว การจะจุดไฟทำอาหารบนแพไม้กลางทะเลกว้าง เตาก็ต้องออกแบบมาเป็นพิเศษอยู่แล้ว

(หมายเหตุจากผู้แปลต้นฉบับ: ราคาของกระท่อมหลี่ไห่โปในบทก่อนหน้าได้รับการแก้ไขแล้ว หากพบจุดผิดพลาดแจ้งได้ตลอดเลยนะคะ)