บทที่ 23: วิกฤตคลี่คลาย

บทที่ 23: วิกฤตคลี่คลาย

คืนนั้น เจียงไหลทำตามแผนที่วางไว้ เธอนั่งทำงานจนถึงตีสอง สร้างกระท่อมหลังสุดท้ายเสร็จถึงได้ยอมเข้านอน

เพื่อความปลอดภัย เตาอั้งโล่ที่จุดมานานถูกเก็บเข้าเป้ชั่วคราว

เจียงไหลไม่ได้ถอดเสื้อขนเป็ดหรือรองเท้าผ้าฝ้ายออก เธอนอนทั้งชุดนั้นเลย แถมยังเอาเสื้อคลุมทหารมาห่มทับอีกชั้น

จนกระทั่งวินาทีที่ปิดตาลงเข้าสู่ห้วงนิทรา เจียงไหลยังคงสัมผัสได้ถึงความบ้าคลั่งของพายุหิมะด้านนอก

แต่นั่นก็ไม่ใช่เรื่องของเธออีกต่อไป

——————

วันที่หกของเกมเอาชีวิตรอดกลางทะเล ช่วงเช้า อากาศแจ่มใส

เจียงไหลตื่นขึ้นมาเองตามธรรมชาติอีกครั้ง เธอเป็นพวกนอนเยอะอยู่แล้ว

ในช่วงเวลาที่ยากลำบากแบบนี้ เมื่อความอยากอาหารและความสุขอื่น ๆ ไม่อาจเติมเต็มได้ เจียงไหลจึงไม่อาจพรากความสุขสุดท้ายในการนอนของตัวเองไปได้

พอตื่นขึ้นมา เจียงไหลไม่ได้ยินเสียงลมพัดโหมกระหน่ำเหมือนเคย

เมื่อผลักประตูออกไป แสงแดดสาดส่องลงมากระทบตัว นำพาไออุ่นจางๆ มาให้

เจียงไหลยื่นมือออกไปสัมผัสอุณหภูมิอย่างแปลกใจ

ทำไมวันนี้ถึงรู้สึกอุ่นกว่าเมื่อวานตอนกลางวันเสียอีก?

ไหนบอกว่าภัยหนาวจะมาเจ็ดวันไม่ใช่เหรอ? นี่เพิ่งวันที่หก อากาศกลับมาอุ่นแล้ว?

หรือว่านี่จะเป็นความสงบก่อนพายุระลอกใหญ่จะมา?

คิดไปก็ปวดหัว เจียงไหลเลยวางเบ็ดตกปลา แล้วกลับเข้าห้องไปกินบิสกิตกับน้ำพลางเปิดหน้าต่างระบบ

แต่ทันทีที่เปิดหน้าเพจ ประกาศขนาดใหญ่ก็เด้งขึ้นมา

【ประกาศจากระบบ: เนื่องจากจำนวนผู้เล่นที่รอดชีวิตในเซิร์ฟเวอร์เหลือไม่ถึงครึ่งในช่วงวิกฤตภัยหนาวนี้ ภัยหนาวจึงจะสิ้นสุดลงก่อนกำหนด

รางวัลการประเมินผลจะถูกแจกจ่ายล่วงหน้าในเวลา 20:00 น. คืนนี้ ขอให้ผู้เล่นทุกคนออนไลน์เพื่อรอรับรางวัล】

โอ้โห! เซอร์ไพรส์แต่เช้าเลยแฮะ

เห็นประกาศนี้ เจียงไหลดีใจจริงๆ

แม้เธอจะไม่ได้ลำบากเพราะความหนาวมากนัก แต่ปฏิเสธไม่ได้ว่าอากาศแบบนี้ทำให้คุณภาพชีวิตของเธอลดลงไปเยอะ

แน่นอนว่าประกาศนี้คือข่าวดีที่สุดสำหรับคนที่รอดชีวิตมาได้เมื่อคืน และยังไม่รู้ว่าจะผ่านคืนนี้ไปได้อย่างไร

เจียงไหลกดเข้าไปดูในช่องแชท บรรยากาศข้างในคึกคักราวกับวันตรุษจีน

ทุกคนไปหาอีโมจิประทัดมาจากไหนไม่รู้ จุดฉลองกันจนหน้าจอเต็มไปด้วยสีแดงแห่งความสุข

เจียงไหลได้รับอิทธิพลจากบรรยากาศนี้ จนมุมปากเผลอยกยิ้มขึ้นมาอย่างช่วยไม่ได้

แต่พอเหลือบไปเห็นจำนวนผู้รอดชีวิตใน 'เขต 68' ที่มุมขวาบน รอยยิ้มของเธอก็เจื่อนลงเล็กน้อย

เขต 68 เหลือคนอยู่แค่ 5,628 คน

เมื่อคืนคืนเดียวมีคนหายไปกว่าสองพันคน มากกว่าสี่วันที่ผ่านมาทบกันเสียอีก

มิน่าล่ะระบบถึงต้องหยุดวิกฤตนี้ ขืนปล่อยไว้แบบนี้ แค่วันนี้กับพรุ่งนี้ มนุษยชาติคงสูญพันธุ์แน่

แต่ประกาศบอกว่าคนทั้งเซิร์ฟเวอร์เหลือไม่ถึงครึ่ง

ทว่าในเขต 68 ของพวกเขายังเหลือเกินครึ่ง แม้จะดูน่าอนาถ แต่ก็ถือว่าดีกว่าเขตอื่นที่ล้มตายกันเป็นเบือ ซึ่งก็น่าเศร้าใจจริงๆ

แน่นอนว่าเรื่องนี้เจียงไหลมีส่วนช่วยอย่างมากในการจัดหาแหล่งไฟ

เพราะท่ามกลางความชื้นกลางทะเลแบบนี้ ขืนมานั่งปั่นไม้จุดไฟ คงได้แข็งตายเป็นไอติมแท่งก่อนจะได้เห็นประกายไฟแน่

ระบบเคยบอกว่าคนบนโลกจะทยอยเข้ามาในเกม

ตอนนี้ผู้เล่นตายไปเยอะขนาดนี้ตั้งแต่เปิดเซิร์ฟ คนที่เหลือบนโลกจะต้องเข้ามาเร็วขึ้นไหมนะ?

เจียงไหลลองถามระบบ

แต่ระบบบอกแค่ให้รอประกาศคืนนี้ ไม่ยอมบอกอะไรเพิ่ม

หรือว่าประกาศคืนนี้จะมีจุดเปลี่ยนอะไรใหม่ๆ?

เจียงไหลทำได้แค่จำเรื่องนี้ไว้ในใจ

ในช่องแชท ทุกคนอารมณ์ดีกันถ้วนหน้า ผ่านวิกฤตมาด้วยกันหลายวัน หลายคนเริ่มสนิทกันมากขึ้น

เหมือนเจียงไหล ฉีจิ่งหาง และฉางฟา ที่กลายเป็นเพื่อนออนไลน์คุยถูกคอ

พวกเขาลืมความเจ็บปวดเมื่อคืนไปหมดสิ้น ต่างพากันคาดเดาถึงของรางวัลที่จะได้คืนนี้อย่างตื่นเต้น

เพราะประกาศบอกให้ทุกคนรอตอนสองทุ่ม แสดงว่าน่าจะได้รางวัลกันทุกคน

คนที่รอดชีวิตคือผู้ชนะในวิกฤตครั้งนี้

"ฉันว่านะ ใครพอมีกำลังควรรีบใช้อัปเกรดที่พักหรือเพิ่มคะแนนประเมินเถอะ เขาบอกมีการประเมินเป็นระยะ คืนนี้อาจจะเป็นรอบแรกก็ได้"

ในกลุ่มผู้เล่นก็มีคนฉลาดอยู่ไม่น้อย

"ใครไม่อยากทำบ้างล่ะ" อีกคนตอบ "แต่รอดมาได้เมื่อคืนก็บุญแล้ว ตอนนี้กระเป๋าแห้งกว่าหน้าอีก"

"ใช่ๆ แค่รอดก็ดีถมไปแล้ว จะเอาอะไรอีก"

เห็นได้ชัดว่าตอนนี้ผู้เล่นต่างรู้สึกพอใจกับการรอดตายมาได้

ทว่าคำพูดนั้นเตือนสติเจียงไหล ก่อนถึงคืนนี้ เธอต้องเพิ่มคะแนนประเมินของตัวเองให้ได้

ตกหีบสมบัติ

เพิ่มคะแนน

รวบรวมทรัพยากรที่ได้เมื่อคืน

รอฟังประกาศตอนสองทุ่ม

วันนี้เจียงไหลมีเรื่องต้องทำเยอะทีเดียว

อุณหภูมิด้านนอกสูงขึ้นอย่างรวดเร็ว ไม่นานเจียงไหลก็รู้สึกว่าแดดเริ่มแรงขึ้น

เพราะหมกตัวอยู่ในห้องมาหลายวัน เธอไม่ได้สูดอากาศบริสุทธิ์มานานแล้ว

เจียงไหลลากเก้าอี้ออกมานั่งอาบแดดบนแพ

เธอเปิดเป้คำนวณทรัพยากรที่ได้มา

ตั้งแต่เมื่อวานจนถึงตีสอง เจียงไหลสร้างกระท่อมไปทั้งหมด 68 หลัง

แต่ละหลังได้กำไร ไม้ 5 ท่อน กับ ตะปูเหล็ก 5 ตัว

68 หลัง ก็เท่ากับ ไม้ 340 ท่อน และ ตะปูเหล็ก 340 ตัว

รวมกับเตาอั้งโล่สองอันที่ขายได้ และของเดิมที่มี...

ตอนนี้เธอมีไม้ 2,015 ท่อน และตะปูเหล็ก 1,004 ตัว

เจียงไหลตื่นเต้นมาก เธอรวบรวมไม้กับตะปูเหล็กได้ครบสำหรับอัปเกรดแล้ว!

ขาดก็แต่ 'กระจก' 20 แผ่น ซึ่งเธอยังไม่รู้ว่าจะไปหาจากไหน

เจียงไหลค้นเป้อีกรอบ

ภัยหนาวจบแล้ว ของกันหนาวคงราคาตกแน่

ใบอนุญาตขึ้นเกาะกับกล่องเหล็กปริศนาก็ขายไม่ได้

ไม้กับตะปูเธอก็ไม่มีเหลือเฟือพอจะเอามาแลก

ส่วนแร่เงินเธอตัดใจขายไม่ลงจริงๆ

คำนวณดูแล้ว สิ่งเดียวที่พอจะเอามาแลกได้ก็คือ 'อาหาร'

เจียงไหลต้องอัปเกรดบ้านเป็นเลเวล 4 ให้ทันก่อนสองทุ่มคืนนี้ ดังนั้นกระจกจึงสำคัญมากสำหรับเธอ

แต่สำหรับคนอื่นที่ยังไม่อัปเกรด หรือเพิ่งขึ้นเลเวล 2 กระจกอาจยังไม่จำเป็น

คิดอยู่ครู่หนึ่ง เจียงไหลหยิบส้มออกมาสองผล ใช้มีดทำครัวบรรจงหั่นส้มแต่ละผลออกเป็นสิบชิ้น

เธอเล็งนาฬิกาข้อมือไปที่ส้มบนโต๊ะแล้วสั่งถ่ายรูปในใจ

ไม่นาน รูปส้มสดฉ่ำสีเหลืองทองน่ากินก็ถูกส่งลงในช่องแชท

ปกติเจียงไหลไม่ชอบอวด แต่วันนี้เป็นข้อยกเว้น เธอต้องการกระจกจริงๆ

กลัวว่าลงขายในตลาดแล้วคนจะไม่เห็น เลยโพสต์ลงช่องแชทโดยตรงเลย

【ส้มสดๆ อุดมด้วยวิตามินซี ทั้งอร่อยและมีประโยชน์

ผู้เล่นที่มีกระจกทักแชทส่วนตัวมาเลย ส้มหนึ่งชิ้นแลกกระจกหนึ่งแผ่น

มีจำนวนจำกัด มาก่อนได้ก่อน】