ตอนที่ 13: ความก้าวหน้าอีกครั้ง

เฟิงหยางหันไปมอง

เมิ่ง อีหรานมีท่าทีเขินอายเล็กน้อย

เขาแสร้งทำเป็นครุ่นคิด

สำหรับเฟิงหยางแล้ว การที่มีคนมาขอฝากตัวเป็นศิษย์ด้วยตัวเอง ย่อมเป็นสิ่งที่เขาปรารถนาอย่างยิ่ง

ยิ่งไปกว่านั้น นี่คือหลานสาวของอสรพิษมังกร ผู้มีทักษะผสานวิญญาณยุทธ์ที่สามารถต่อกรกับราชทินนามพรหมยุทธ์ได้

"ในเมื่อท่านดยุกมังกรเอ่ยปาก ข้าก็ต้องให้เกียรติท่าน ข้าจะรับหลานสาวของท่านเป็นศิษย์ก็แล้วกัน" เฟิงหยางกล่าวด้วยน้ำเสียงเรียบเฉย ราวกับไม่ได้ใส่ใจนัก

คำพูดนี้ทำให้เมิ่ง สู่รู้สึกสบายใจอย่างยิ่ง

ไม่มีความกระอักกระอ่วนใจแม้แต่น้อย

ช่างเป็นศิลปะการพูดที่ยอดเยี่ยมจริงๆ

"ฮ่าฮ่าฮ่า" เขาอดไม่ได้ที่จะหัวเราะลั่นออกมา "ดี ดีมาก! เมิ่ง อีหราน ยังไม่รีบกราบอาจารย์อีกหรือ?"

เมิ่ง อีหรานแสดงสีหน้าประหลาดใจ นางไม่คาดคิดเลยว่าชื่อเสียงของท่านปู่กับท่านย่าจะได้ผลดีขนาดนี้?

ทันใดนั้น นางก็คุกเข่าลงต่อหน้าเฟิงหยาง

"ศิษย์เมิ่ง อีหราน คารวะท่านอาจารย์"

[ติ๊ง—!]

[ภารกิจติดตัวเสร็จสมบูรณ์]

[รับศิษย์: เมิ่ง อีหราน]

[ค่าพรสวรรค์: 150]

[มอบรางวัลระดับสุดยอด—]

[กระดูกวิญญาณส่วนนอกอายุหมื่นปี]

[เขตแดนเปลวเพลิงสีครามแข็งแกร่งยิ่งขึ้น!]

[ความแข็งแกร่งของแก่นพลังวิญญาณเพิ่มขึ้น!]

[ยินดีด้วย โฮสต์ได้รับการเลื่อนระดับ]

[ระดับ 55 → ระดับ 61]

[ยินดีด้วย โฮสต์ได้รับการยกระดับวงแหวนวิญญาณ]

[ทักษะวิญญาณที่ 1: เทพมังกร] [อายุวงแหวนวิญญาณ: 3,600 ปี → 7,200 ปี] [รวบรวมเปลวเพลิงสีครามในมือ วาดเป็นรูปครึ่งวงกลม ดูเท่ระเบิด]

[ทักษะวิญญาณที่ 2: แปดดรุณี] [อายุวงแหวนวิญญาณ: 6,000 ปี → 12,000 ปี] [ภายใต้กรงเล็บทั้งแปด เปลวเพลิงสีครามปะทุขึ้น เสื้อผ้าฉีกขาด เผยให้เห็นแผงอก ศัตรูถูกตรึงกลางอากาศ ลอยขึ้นแล้วระเบิดออก]

[ทักษะวิญญาณที่ 3: แปดจอกสุรา] [อายุวงแหวนวิญญาณ: 12,000 ปี → 24,000 ปี] [รวบรวมเปลวเพลิงสีครามแล้วซัดออกไป เส้นทางที่ผ่านจะทำให้แผ่นดินสั่นสะเทือน เป้าหมายถูกสตั้น 5 วินาที]

[ทักษะวิญญาณที่ 4: เพลิงกรรมกวาดล้างปฐพี] [อายุวงแหวนวิญญาณ: 24,000 ปี → 48,000 ปี] [ร่างกายปกคลุมด้วยเปลวเพลิงสีคราม พุ่งทะยานออกไปฉับพลัน]

[ทักษะวิญญาณที่ 5: กำแพงเพลิงสีคราม] [อายุวงแหวนวิญญาณ: 36,000 ปี → 72,000 ปี] [สร้างกำแพงที่ทำจากเปลวเพลิงสีคราม ปิดกั้นพื้นที่ แบ่งแยกสนามรบ คงอยู่ 72 วินาที]

[เรียนรู้ทักษะวิญญาณที่ 6: ทรงกลดเพลิงคราม] [อายุวงแหวนวิญญาณ: 84,000 ปี] [ร่างกายห่อหุ้มด้วยทรงกลดเพลิงสีคราม เหยียบย่างกลางอากาศ ความเร็วในการบิน: 84 กิโลเมตร/ชั่วโมง]

สุดยอดไปเลย!

แม้ค่าพรสวรรค์ของเมิ่ง อีหรานจะอยู่ที่ 150 ซึ่งน้อยกว่านิ่ง หรงหรงและจู จู๋ชิงหลายสิบคะแนน

แต่รางวัลที่ได้ก็ยังอยู่ในระดับสุดยอด

ดูเหมือนว่าค่าพรสวรรค์ที่เกินร้อยจะถูกจัดอยู่ในเกณฑ์เดียวกัน

การได้รับกระดูกวิญญาณส่วนนอกไม่เพียงแต่ช่วยเพิ่มพลังวิญญาณ แต่ยังช่วยเสริมความแข็งแกร่ง ความคล่องตัว ปฏิกิริยาตอบสนอง และด้านอื่นๆ อีกด้วย

สมกับที่เป็นชิ้นส่วนที่ดีที่สุดในบรรดากระดูกวิญญาณทั้งหมดจริงๆ

แถมเขายังเลื่อนระดับขึ้นถึง 6 ระดับ กลายเป็นจักรพรรดิวิญญาณแล้ว!

การก้าวกระโดดจากระดับ 43 มาถึงระดับ 61 ในเวลาสั้นๆ เช่นนี้ หากใครรู้เข้าคงตกตะลึงจนพูดไม่ออก

และทักษะวิญญาณที่ 6 ที่เขาเรียนรู้นั้น ก็ช่วยสร้างความอุ่นใจให้กับเฟิงหยางได้อย่างมาก

ต้องรู้ก่อนว่า...

ในเนื้อเรื่องต้นฉบับ ทักษะวิญญาณที่ 3 ของออสการ์ที่ช่วยให้บินด้วยความเร็วเท่าอสรพิษหงอนไก่หางหงส์พันปีเป็นเวลาหนึ่งนาทีนั้น บินได้ระยะทาง 2,000 เมตร

ใน 10 นาที คือ 20,000 เมตร

ใน 60 นาที คือ 120,000 เมตร ซึ่งแปลงเป็นความเร็วได้ 120 กิโลเมตรต่อชั่วโมง

ความเร็วระดับนี้เพียงพอที่จะหนีวิญญาณจารย์และสัตว์วิญญาณส่วนใหญ่ได้แล้ว

แล้ว 84 กิโลเมตรต่อชั่วโมงนี่มันระดับไหนกัน?

[ติ๊ง!]

[ค้นพบการจำลองทักษะฮีโร่รูนที่เหมาะสมที่สุดสำหรับเมิ่ง อีหราน—]

[จ้าวจิน (Xin Zhao)]

[จันทร์เสี้ยวคุ้มกัน (Crescent Guard) เลเวล 1]

[ปลดปล่อยพลังปัจจุบัน 150% กวาดอาวุธรอบตัวหนึ่งครั้ง กระแทกศัตรูทั้งหมดถอยไป]

"ศิษย์รัก ลุกขึ้นเถอะ"

ครั้งนี้

เฟิงหยางไม่ได้มอบรูนให้นางทันที

มันจะดูไร้ค่าเกินไป

ตอนนี้เขามีศิษย์สองคนอย่างนิ่ง หรงหรงและจู จู๋ชิงคอยเชิดหน้าชูตาให้แล้ว

แน่นอนว่าเขาไม่จำเป็นต้องทำเหมือนเมื่อก่อน

เขาต้องเก็บดอกเบี้ยสักหน่อยก่อน

เมิ่ง อีหรานลุกขึ้นยืน

"ให้ข้าแนะนำศิษย์พี่ทั้งสองของเจ้า นี่คือศิษย์พี่ใหญ่จู จู๋ชิง และนี่คือศิษย์พี่รองนิ่ง หรงหรง" เฟิงหยางแนะนำ

"สวัสดีค่ะ ศิษย์พี่ทั้งสอง"

เมิ่ง อีหรานกล่าวทักทาย

"สวัสดี"

เด็กสาวทั้งสองดูจะมีท่าทีเฉยเมย

จู จู๋ชิงนั้นเป็นคนเย็นชาโดยธรรมชาติ ส่วนนิ่ง หรงหรงนั้นออกจะหยิ่งยโสอยู่บ้าง

แน่นอนว่ามีความเป็นไปได้ที่นางอาจจะไม่พอใจ

การที่เฟิงหยางรับศิษย์เพิ่ม หมายความว่าเขาต้องแบ่งเวลาไปดูแลคนอื่นอีกคน

สำหรับนิ่ง หรงหรงที่เป็นลูกรักเพียงคนเดียวของที่บ้าน การต้องเผชิญกับสถานการณ์เช่นนี้ย่อมทำให้เกิดความคิดที่ยากจะยอมรับได้บ้าง

"ท่านอาจารย์ ลำดับศิษย์พี่ศิษย์น้องนี่ตัดสินกันยังไงคะ?" เมิ่ง อีหรานถาม

"ตามลำดับการกราบอาจารย์" เฟิงหยางตอบ

"เอ๊ะ? เอาตามอายุไม่ได้เหรอคะ? ข้าน่าจะแก่กว่าพวกนางสักสองสามปีนะ" เมิ่ง อีหรานกล่าว

"เมิ่ง อีหราน เจ้าเพิ่งจะเป็นศิษย์ อย่าเสียมารยาท" เมิ่ง สู่ดุหลานสาว

"หึหึ" เฟิงหยางหัวเราะเบาๆ "ไม่เป็นไร การแข่งขันนำมาซึ่งความก้าวหน้า หากมีโอกาสในอนาคต ข้าอาจจะจัดการประลองศิษย์ ใครแข็งแกร่งที่สุดก็ได้เป็นศิษย์พี่ใหญ่"

"เย้!"

เมิ่ง อีหรานตอบรับอย่างดีใจ

หารู้ไม่ว่า ในบรรดาสาวน้อยอัจฉริยะเหล่านี้ พรสวรรค์ของนางนั้นไม่ได้โดดเด่นอะไรเลย

"อืม แล้วท่านดยุกมังกรวางแผนจะทำอะไรต่อหรือครับ?" เฟิงหยางหันไปมองเมิ่ง สู่

เมิ่ง สู่ลูบเคราสีขาวของเขา

"ตอนนี้เมิ่ง อีหรานอยู่ที่ระดับ 29 ขั้นสูงสุด และอาจทะลวงสู่ระดับ 30 ได้ทุกเมื่อ นี่เป็นเหตุผลที่พวกเราพักอยู่ที่เมืองสั่วทัว เราวางแผนจะมุ่งหน้าสู่ป่าซิงโต้วทันทีที่นางถึงระดับ 30 เพื่อล่าวงแหวนวิญญาณ"

"อย่างนี้นี่เอง ดีเลยครับ เดี๋ยวท่านดยุกมังกรบอกที่พักของท่านให้ข้าทราบ แล้วพรุ่งนี้ข้าจะไปทดสอบเมิ่ง อีหราน เพื่อให้คำแนะนำที่เหมาะสม" เฟิงหยางกล่าว

ดวงตาของเมิ่ง สู่และเฉา เทียนเซียงเป็นประกาย

ช่างเป็นอาจารย์ที่ดีจริงๆ ช่างใส่ใจหลานสาวของพวกเขาเหลือเกิน

"เมิ่ง อีหราน รีบขอบคุณท่านอาจารย์เร็วเข้า"

"ขอบคุณค่ะ ท่านอาจารย์" เมิ่ง อีหรานรีบประสานมือคารวะ

"ไม่ต้องเกรงใจ"

"งั้น พ่อหนุ่ม..." เมิ่ง สู่เอ่ยขึ้น

"ท่านดยุกมังกร ไม่ต้องเกรงใจหรอกครับ ข้าเป็นผู้น้อย เรียกข้าว่าเฟิงหยางเถอะ" เฟิงหยางกล่าวพร้อมรอยยิ้ม

ไร้ซึ่งความถือตัว เขาพอใจในตัวเฟิงหยางมาก

เมิ่ง สู่เปลี่ยนคำเรียกขานอย่างมีความสุข

"ดี ดี ดี น้องชายเฟิงหยาง วันนี้เรามาดื่มกันให้เต็มที่เถอะ"

ดวงจันทร์ส่องสว่างท่ามกลางหมู่ดาวที่กระจัดกระจาย

โรงเรียนสื่อไหลเค่อ

มองดูรูนใหมในมือ

[ยูมิ (Yuumi)]

[เหมียวพิทักษ์ (You and Me!)]

[ผสานร่างเข้ากับหอแก้วเจ็ดสมบัติและเกาะติดเพื่อนร่วมทีม ไม่สามารถถูกล็อกเป้าหมายได้จนกว่าเพื่อนร่วมทีมจะตายหรือขัดขืน]

นิ่ง หรงหรงประหลาดใจ

"ท่านอาจารย์สุดยอดจริงๆ ทักษะวิญญาณใหม่ที่เขาคิดค้นให้ข้านี่ยากจัง"

"..."

จู จู๋ชิงที่กำลังศึกษารูนใหม่ของตนเองไม่ได้ตอบ

"จู จู๋ชิง ทักษะรูนของเจ้าคืออะไร?"

นิ่ง หรงหรงชะโงกหน้าเข้าไปดู

[ไคซา (Kai'Sa)]

[นักล่าไร้เงา (Supercharge)]

[ลดตัวตนในสนามรบ สร้างความประหลาดใจให้คู่ต่อสู้]

"คุณพระช่วย! คำอธิบายทักษะนี่มันโรคจิตชัดๆ นี่มันทักษะเทพสำหรับสายโจมตีความเร็วเลยนะ แถมยังเป็นฝันร้ายของสายซัพพอร์ตอีก ลดตัวตนงั้นเหรอ ไม่ใช่ว่าสายโจมตีความเร็วจะโผล่มาข้างตัวได้โดยไม่รู้ตัวเลยหรือไง?" นิ่ง หรงหรงอุทาน

"ใช่" จู จู๋ชิงถอนหายใจออกมาในที่สุด "ใครจะไปจินตนาการได้ว่าท่านอาจารย์ของเราเป็นอัจฉริยะขนาดไหน"

"..."

นิ่ง หรงหรงนั่งเท้าคางริมหน้าต่าง มองออกไปทางประตูใหญ่

"พูดถึงท่านอาจารย์ ป่านนี้ยังไม่กลับมาเลย เขาคงไม่ค้างคืนข้างนอกหรอกนะ?"

"ยังไม่กลับมาอีกเหรอ?"

จู จู๋ชิงที่มักจะเย็นชากับทุกสิ่ง การถามคำถามนี้ในเวลานี้แสดงให้เห็นว่านางเป็นห่วงเฟิงหยางมากเพียงใด