บทที่ 5 คุณสมบัติพิเศษที่ซ่อนเร้น เสน่ห์ล้นทะลัก รางวัลสุดยอด!

บทที่ 5 คุณสมบัติพิเศษที่ซ่อนเร้น เสน่ห์ล้นทะลัก รางวัลสุดยอด!

“เปิด!”

หลิวห่าวแทบอดใจรอไม่ไหว ขณะเสียงนั้นดังขึ้นอีกครั้งในห้วงสำนึก

“ขอแสดงความยินดี ท่านได้รับแต้มค่าสถานะสิบแต้ม”

“ขอแสดงความยินดี ท่านได้รับระบบมอบทักษะลักษณะพิเศษเพียงหนึ่งเดียว ตาทิพย์มองเห็นยอดคน (สามารถพัฒนาได้): มีโอกาสตรวจสอบคุณสมบัติและทักษะของผู้อื่น”

หมายเหตุ: หากพัฒนาเต็มขั้น เจ้าสามารถมองทะลุถึงกางเกงในของคนอื่นได้เลย

โอ้โห คำอธิบายช่างไร้ยางอายยิ่งนัก แต่ข้ากลับชอบ!

ทันใดนั้น ราวกับมีแสงขาวสว่างวาบไหลเข้าสู่ดวงตาของหลิวห่าว อบอุ่นและชวนให้รู้สึกสบายอย่างบอกไม่ถูก เขาพึมพำในใจ “แสดงสถานะของข้า”

“หลิวห่าว—พลังรบ 62, สติปัญญา 68, การเมือง 56, ความเป็นผู้นำ 60, เสน่ห์ 90. ทักษะพิเศษ: ตาทิพย์มองเห็นยอดคน”

แย่มาก!

แย่กว่านี้ยังมีอีกหรือไม่?

ในฐานะคนที่เคยเล่นเกมตระกูลสามก๊กมาก่อน หลิวห่าวย่อมเข้าใจดีว่าค่าพวกนี้หมายความว่าอย่างไร

“ค่าคุณสมบัติห่วยแตกขนาดนี้ หรือว่านอกจากหน้าตาดี ข้าจะไม่มีข้อดีอื่นเลยรึ?”

ข้าไม่ยอม!

หลิวห่าวผิดหวังอย่างยิ่ง รีบโวยวายต่อระบบ

“ค่าคุณสมบัติเหล่านี้เป็นของเจ้าตามจริง ข้าจะไปโทษใครได้?” ระบบตอบด้วยเสียงเย็นชา

“โปรดพยายามปฏิบัติภารกิจของระบบนี้เพื่อยกระดับตนเอง”

“ช่างเถิด ข้าไม่ต่อปากกับเจ้าแล้ว”

หลิวห่าวครุ่นคิดอยู่ในใจ ตอนนี้เขามีแต้มค่าสถานะอยู่ในมือสิบแต้ม อีกทั้งยังมีระบบเช่นนี้ร่วมทาง ในอนาคตย่อมได้รับแต้มค่าสถานะอีกมากมาย เส้นทางแห่งความเป็นไปได้ไม่มีที่สิ้นสุด

อนาคตน่าตื่นตาตื่นใจยิ่งนัก

เมื่อคิดจะทดลองใช้ทักษะตาทิพย์มองเห็นยอดคน หลิวห่าวก็รีบลุกขึ้นนั่งแล้วร้องเรียก “เฉาโป๋ เข้ามานี่หน่อย”

“ข้าน้อยมาแล้วขอรับ”

เฉาเจิ้งชุนละมือจากสิ่งที่ทำอยู่ ยกม่านเข้ามาในรถ พบหลิวห่าวจ้องเขาเขม็งจนตกใจ รีบน้อมถามอย่างระมัดระวัง “นายท่าน, บนใบหน้าของข้าน้อยมีอะไรเปื้อนหรือขอรับ?”

ไม่น่าใช่ นี่ข้าเพิ่งล้างหน้าก่อนมารับนายท่านแท้ ๆ เฉาเจิ้งชุนคิดไม่ตก

“ติ๊ง—ค่าคุณสมบัติของท่านและเป้าหมายแตกต่างกันมากเกินไป อ่านข้อมูลไม่สำเร็จ...”

“ติ๊ง—ท่านยังไม่ละความพยายาม อ่านข้อมูลสำเร็จ”

หลังเสียงแจ้งเตือนความล้มเหลวดังขึ้นหลายครั้ง ในที่สุดหลิวห่าวก็ได้รับเสียงแจ้งเตือนว่าอ่านสำเร็จ เมื่อมองเฉาเจิ้งชุนอีกครั้ง ตัวเลขหลายชุดก็ปรากฏในห้วงสำนึก

“เฉาเจิ้งชุน—พลังรบ 88, สติปัญญา 68, การเมือง 75, ความเป็นผู้นำ 41.

ทักษะพิเศษ: สุนัขล่าเหยี่ยว ภักดีต่อสกุลของท่านมาตั้งแต่เยาว์วัย หากดำรงตำแหน่งผู้ดูแลใหญ่ในจวนเจ้าบ้าน พลังรบสูงสุดจะเพิ่มขึ้นอีก 2 แต้ม”

ยอดเยี่ยมยิ่งนัก เจ้าระบบของข้า!

ดวงตาของหลิวห่าวเป็นประกาย

สุภาษิตว่าไว้ รู้เขารู้เรา รบร้อยครั้งย่อมไร้พ่าย ทักษะนี้ช่างล้ำค่าโดยแท้!

ด้วยทักษะที่เพิ่มพลังรบอีก 2 แต้ม ทำให้เห็นได้ชัดว่าเฉาเจิ้งชุนมีพลังรบสูงถึง 90 แต้ม สมควรนับเป็นยอดฝีมือระดับหนึ่ง

หลิวห่าวยินดีนัก ตบบ่าของเฉาโป๋แล้วกล่าวว่า “เฉาโป๋ เจ้าเหน็ดเหนื่อยมากแล้ว”

“มีโอกาสรับใช้นายท่านคือเกียรติสูงสุดของข้าน้อย ขออนุญาตออกไปรับใช้ภายนอก”

เฉาเจิ้งชุนซาบซึ้งใจยิ่งนัก แล้วจึงผละออกไป

ลองดูเตียนเว่ยบ้าง

“ติ๊ง—ค่าคุณสมบัติของท่านและเป้าหมายแตกต่างกันมากเกินไป อ่านข้อมูลไม่สำเร็จ...”

......

หลิวห่าวจ้องจนตาแทบล้า ก็ยังไม่สำเร็จ โกรธจนต้องต่อว่าระบบ “ทักษะข้าคงเป็นของปลอมกระมัง ถึงดูเตียนเว่ยไม่ได้เลย”

“เมื่อค่าคุณสมบัติของทั้งสองแตกต่างกันเกินไป อาจเกิดความล้มเหลว โปรดเพิ่มค่าคุณสมบัติของท่าน” ระบบยังคงตอบด้วยน้ำเสียงเย็นชา

“ก็ได้”

หลิวห่าวจำต้องถามต่อ “พลังรบกับสติปัญญาข้าเข้าใจดี แล้วความเป็นผู้นำกับการเมืองนั้น มีประโยชน์อย่างไร?”

“ความเป็นผู้นำกำหนดจำนวนทหารที่นำทัพและประสิทธิภาพการรบ การเมืองสะท้อนด้านกิจการภายใน ส่วนรายละเอียดโปรดท่านค้นคว้าด้วยตนเอง”

คำตอบไร้ความรับผิดชอบของระบบทำให้หลิวห่าวต้องครุ่นคิดหนัก

“แต่เหตุใดเฉาเจิ้งชุนมีเพียงสี่คุณสมบัติ ข้ากลับมีห้าคุณสมบัติ แถมยังมีเสน่ห์เพิ่มมาอีกหนึ่ง?”

จู่ๆ หลิวห่าวก็คิดขึ้นมาได้

ระบบเงียบไปครู่หนึ่งก่อนตอบว่า “เสน่ห์เป็นคุณสมบัติซ่อนเร้น นอกจากเจ้ากับสตรีงาม คนอื่นไม่มีคุณสมบัตินี้ เป็นค่าที่สะท้อนความประทับใจที่ผู้อื่นมีต่อเจ้า ส่วนประโยชน์โดยละเอียดโปรดค้นหาเอง”

คุณสมบัติซ่อนเร้นหรือ?

ดวงตาหลิวห่าวเป็นประกายทันที

ดูท่าทั้งห้าคุณสมบัตินี้ล้วนสำคัญทั้งสิ้น ส่วนแต้มค่าสถานะอันมีค่าทั้งสิบแต้มนี้ เขายังไม่แน่ใจว่าจะจัดสรรอย่างไรดี

แต่ในที่สุดหลิวห่าวก็ตัดสินใจได้

ในยุคเข็ญสงคราม หากพลังรบต่ำย่อมอยู่ไม่รอด สติปัญญาต่ำก็ถูกเหล่าผู้กล้าหักเหลี่ยมได้ง่าย ส่วนความเป็นผู้นำหากสูงถึงระดับฮั่นซิ่นเทพทัพ(ฮั่นซิ่น)ย่อมไร้เทียมทาน ส่วนเสน่ห์กับการเมืองสำคัญรองลงมา ไว้เติมทีหลังได้

เมื่อตัดสินใจได้ หลิวห่าวจึงกล่าวขึ้น “สิบแต้มนี้ ข้าขอเพิ่มไปที่พลังรบแปดแต้ม สติปัญญาสองแต้ม”

เช่นนี้ พลังรบก็จะสูงขึ้นเป็น 70 แต้ม สติปัญญาก็แตะ 70 แต้ม สำหรับผู้ที่เพิ่งเริ่มต้นเช่นหลิวห่าว นับว่าดีไม่น้อย

สองคุณสมบัติเข้าถึง 70 แต้ม ในยุคสามก๊กที่เหล่าขุนพลและนักปราชญ์เจิดจรัส ก็พอจะนับเป็นยอดคนชั้นสองหรือสามอย่างน้อยก็รักษาชีวิตได้

“โปรดทราบ แต้มค่าสถานะที่ได้รับในครั้งนี้เป็นแบบสุ่ม หากต้องการจัดสรรแต้มค่าสถานะได้เอง กรุณาทำภารกิจให้สำเร็จ”

หลิวห่าวงงเป็นไก่ตาแตก

แผนการอันสมบูรณ์ถูกสาดน้ำเย็นจนใจเย็นเฉียบ

“บัดซบ นี่มันเหมือนแต้มฟรีในเกมออนไลน์ยุคหลัง บังคับใช้แบบนี้ ของฟรีไม่มีอยู่จริง!”

เขาสบถในใจหลายประโยค เจ้าระบบสวรรค์แกล้งยังไม่พอ ยังเล่นมุกสุ่มแต้มอีก จึงประท้วงว่า “ขอจัดสรรแต้มเองเถอะ!”

แต่ระบบยังคงไร้เยื่อใย “สิบแต้มนี้ต้องสุ่มเท่านั้น ท่านจะเริ่มใช้แต้มเลยหรือไม่?”

“เอาเถอะ ใช้ก็ใช้ ดีกว่าไม่ได้อะไร!”

เมื่อประท้วงไม่เป็นผล หลิวห่าวจึงจำต้องกัดฟันทน ยอมรับแต่โดยดี

ผ่านไปครู่หนึ่ง เสียงเย็นของระบบก็ดังขึ้นในหัวอีกครั้ง

“ติ๊ง—แต้มค่าสถานะทั้งหมดบันทึกเรียบร้อย หลิวห่าว—พลังรบ 62, สติปัญญา 68, การเมือง 56, ความเป็นผู้นำ 60, เสน่ห์ 100. ทักษะพิเศษ: ตาทิพย์มองเห็นยอดคน”

“เฮ้ย! ระบบ เจ้าเล่นตลกอะไรกัน แต้มทั้งสิบไปลงเสน่ห์หมดเลย!”

“ข้าไม่ใช่บุรุษรูปงามไร้ฝีมือ ก็ไม่ได้คิดจะเป็นชายงามขายรัก จะให้เสน่ห์สูงลิ่วไปทำไมกัน!”

เมื่อเห็นแต้มค่าสถานะของตน หลิวห่าวก็รู้สึกปวดใจจนแทบร้องไห้

ถ้าถือว่าร้อยแต้มคือขีดสุด สิบแต้มแต้มค่าสถานะก็ไม่น้อยเลย

แต่กลับถูกสุ่มไปลงเสน่ห์หมดซึ่งไร้ประโยชน์สำหรับเขา ความคับแค้นใจในอกมิอาจบรรยายได้

ขณะที่เขากำลังเศร้าสลด เสียงเย็นของระบบก็ดังขึ้นอีกครั้งข้างหู

“ติ๊งด่อง ขอแสดงความยินดี เสน่ห์ของท่านทะลุขีดร้อย เกินกว่ามนุษย์ มีผลพิเศษ ได้รับรางวัลพิเศษ!”