ตอนที่ 48 เจี่ยตงซวีคิดจะให้ฉินหวยหรูไปทำงานแทนตน

“เงิน! เงิน! เงิน! เธอรู้จักแต่จะเอาเงิน! ต้นเดือนเพิ่งให้เธอห้าเหรียญเองไม่ใช่หรือ?! ทำไมหมดเร็วขนาดนั้น?!” ว่าแล้วเจี่ยจางซื่อก็ส่งสายตาให้เจี่ยตงซวี เจี่ยตงซวีถามว่า “หรือเธอลักลอบเอาเงินในบ้านไปช่วยบ้านเดิมของเธอ?!”

ฉินหวยหรูรีบปฏิเสธทันที “เปล่านะ! ตงซวี คุณห้ามใส่ร้ายฉันนะ! บ้านเรามีคุณคนเดียวที่มีโควต้าข้าว โควต้าแค่นี้มันไม่พอสำหรับทั้งครอบครัวเลย เงินที่ให้ฉันมาในเดือนนี้ ฉันเอาไปซื้อเสบียงหมดแล้ว”

เจี่ยตงซวีครานี้ก็นึกขึ้นได้ แต่เขาไม่อาจจะต่อว่ามารดาได้ จึงระบายความโกรธใส่ฉินหวยหรูแทน “เสบียงไม่พอ ก็ไม่รู้จักหาทางหรืออย่างไร?!”

เจี่ยจางซื่อเสริมว่า “ใช่แล้ว!”

ฉินหวยหรูทำหน้าเศร้า “ฉันจะมีวิธีไหนได้อีกเล่า?!”

เจี่ยจางซื่อหันมาสบตากับเจี่ยตงซวีแล้วพูดว่า “เธอไม่ใช่มีความสัมพันธ์ดีกับบ้านเหอนั่นหรือ?! เขาว่ากันว่า ต่อให้เกิดปีอดอยากแต่พ่อครัวก็ไม่อดตาย เธอก็ไปขอจากเขาสิ!”

ฉินหวยหรูมองเจี่ยจางซื่ออย่างไม่อยากเชื่อ “คุณแม่ พูดเช่นนี้ได้อย่างไรกันคะ?!”

เจี่ยจางซื่อหัวเราะหยัน “อย่าคิดว่าฉันไม่รู้! เธอไม่ใช่หญิงสาวสำรวมอย่างที่เห็นหรอกนะ ฉันบอกเธอเลยนะ ถ้าเธอหาเสบียงกลับมาไม่ได้ ก็อย่ากลับมา บ้านเจี่ยเราไม่เลี้ยงคนที่ไม่ทำการทำงาน” ว่าจบเจี่ยจางซื่อลุกขึ้นเดินไปข้างฉินหวยหรูแล้วผลักเธอออกไป

“คุณแม่! เปิดประตูสิ! อย่างไรเสียก็ให้ปั้งเกิงกับเสี่ยวตังให้กินข้าวก่อนเถอะ!” ฉินหวยหรูเคาะประตูพลางร้องเรียกด้านใน

เจี่ยจางซื่อพูดขึ้นว่า “ถ้าสงสารลูก ก็รีบไปคิดหาวิธีหาอาหารมา”

ฉินหวยหรูเคาะอยู่ครู่หนึ่งเห็นเจี่ยจางซื่อไม่ตอบ จึงได้แต่ถอนหายใจ ลังเลอยู่ชั่วครู่มองไปทางบ้านเหออวี้จู้ อีกครู่หนึ่งมองไปยังบ้านอี้จงไห่ คิดไปคิดมาสุดท้ายเลือกที่จะไปบ้านเหออวี้จู้ก่อน

ฉินหวยหรูมาถึงหน้าบ้านเหออวี้จู้ ก็เผลอผลักประตูตามเคย แต่ประตูกลับถูกกลอนจากด้านใน ฉินหวยหรูจึงเคาะประตูด้วยความจนใจ เหออวี้จู้ เหออวี้สุ่ย และหลิวหลานสบตากัน

หลิวหลานวางตะเกียบ ลุกไปที่ประตูถามว่า “ใครน่ะ?!”

ฉินหวยหรูได้ยินเสียงหลิวหลาน ลังเลอยู่ครู่หนึ่งก่อนตอบว่า “ภรรยาอาจู้ นี่ฉันเอง ฉินหวยหรู เปิดประตูให้ฉันหน่อย ฉันมีเรื่องจะพูดกับอาจู้”

หลิวหลานตอบทันทีว่า “ฉินหวยหรู บ้านฉันกำลังนั่งกินข้าว ไม่มีเวลายุ่งกับคุณ คุณกลับไปเถอะ!”

ฉินหวยหรูได้ยินคำนี้ ใบหน้าก็เปลี่ยนสีด้วยความลำบากใจ เธอไม่ยอมแพ้ เคาะประตูอีกครั้ง หลิวหลานพูดอย่างรำคาญว่า “อย่าเคาะ! ต่อให้คุณจะเคาะจนพัง เราก็ไม่สนใจคุณ! ฟังคำฉันเถอะ ถ้าชีวิตลำบากจนอยู่ไม่ได้ ก็ไปหาคนที่สำนักงานหน้าถนน ถ้าคุณไม่อยากไป ฉันจะช่วยไปบอกที่สำนักหน้างานถนนให้เอง”

คำว่า “สำนักงานหน้าถนน” คือสิ่งที่ฉินหวยหรูกลัวที่สุด เพราะบ้านเะฮเองมีสภาพไม่ต่างกัน แค่เพราะแม่สามีไปหาเรื่องคนอื่น คนเขาก็ไปแจ้งที่สำนักงาน สามีบ้านนั้นถึงกับตกงาน ครอบครัวทั้งหมดถูกส่งกลับบ้านเดิม

ฉินหวยหรู้ว่า ที่บ้านเหออวี้จู้ไม่มีทางช่วยได้ เธอจึงเดินไปยังบ้านอี้จงไห่ แต่ยังไม่ทันถึงประตูบ้านอี้จงไห่ หลิวกุ้ยอิงก็ออกมาจากในบ้านแล้วพูดว่า “ฉินหวยหรู ตอนนี้สามีฉันไม่ได้เป็นผู้ดูแลแล้ว และก็ไม่ใช่อาจารย์ของตงซวีอีกต่อไป เรื่องของพวกเธอ ฉันช่วยไม่ได้แล้ว ไปหาที่อื่นเถอะ!”

ขณะที่เจี่ยจางซื่อที่คอยเฝ้าดูอยู่ในบ้านได้ยินคำพูดของหลิวกุ้ยอิง ก็รีบวิ่งออกมาพลางตะโกนว่า “อีแม่ไร้ลูกหลาน! บ้านอี้จงไห่มีสิทธิ์อันใดถึงไม่เป็นอาจารย์ให้ตงซวีของฉัน?!”

“โอ๊ย!” ทันใดนั้นเอง เจี่ยจางซื่อก็ร้องโอดโอยขึ้นมา โดยไม่รู้ว่าแม่ใหญ่หูหนวกมาอยู่ด้านหลังเธอตั้งแต่เมื่อไร พอเจี่ยจางซื่อด่าว่าหลิวกุ้ยอิงว่าเป็นแม่ไร้ลูกหลาน ไม้เท้าในมือของหญิงชราก็ฟาดลงบนหลังของเจี่ยจางซื่อพอดี เจี่ยจางซื่อโดนตีเข้าก็รีบได้สติแล้วดึงฉินหวยหรูมากันไว้ข้างหน้า พลางถามว่า “คุณมีสิทธิ์อะไรถึงมาทำร้ายฉัน?!”

“เพราะปากเธอมันไม่เป็นมงคล! ดูสิว่าฉันวันนี้จะไม่ตีเธอตายได้ยังไง!” หญิงชราพูดพลางยกไม้เท้าขึ้นฟาดซ้ำไปยังเจี่ยจางซื่อ

เจี่ยจางซื่อหลบวนรอบฉินหวยหรูอยู่หลายครั้ง พอหญิงชราเผลอจึงรีบวิ่งกลับบ้าน หลิวกุ้ยอิงก็เดินมาช่วยพยุงหญิงชราอีกข้างแล้วลูบหลังให้คลายอารมณ์ หญิงชราจ้องไปยังบ้านเจี่ยด้วยสายตาอาฆาต หอบหายใจแรงแล้วตะโกนว่า “เจี่ยจางซื่อ ถ้าเธอมีปัญญาก็อย่าได้ออกมาจากบ้าน เธอออกมาให้ฉันเห็นเมื่อไหร่ ฉันจะตีเธอเมื่อนั้น!”

เจี่ยตงซวีได้ยินเสียงหญิงชราก็กล่าวตำหนิมารดาว่า “แม่! แม่ไปหาเรื่องยายแก่คนนั้นทำไม?!”

เจี่ยจางซื่อตอบว่า “เรื่องนี้จะโทษฉันได้หรือ?!”

เจี่ยตงซวีพูดว่า “แม่ครับ พรุ่งนี้ให้เงินหวยหรูสักสิบเหรียญ ให้ไปซื้อเสบียงมาเพิ่ม อีกทั้งซื้อเนื้อกับกระดูกมาบ้าง ผมกับปั้งเกิงต้องบำรุง”

เจี่ยจางซื่อชั่งใจครู่หนึ่งแล้วถามว่า “สิบเหรียญนี่มันมากเกินไปหรือเปล่า?!”

เจี่ยตงซวีถอนหายใจแล้วพูดว่า “แม่ ถ้าแม่ไม่วางใจ พรุ่งนี้ก็ไปซื้อกับหวยหรูด้วยสิ”

เจี่ยจางซื่อคิดอยู่ครู่หนึ่งก่อนตอบว่า “ได้! พรุ่งนี้ฉันจะไปกับเธอ” แล้วถามต่อว่า “ตงซวี อี้จงไห่ไม่เป็นอาจารย์ให้แก แกจะทำอย่างไรดี?!”

เจี่ยตงซวีพูดว่า “บาดเจ็บกระดูกเส้นเอ็นต้องร้อยวันถึงจะหาย ผมไม่ใช่บาดเจ็บจากงาน โรงงานคงไม่ยอมให้ผมพักนานนัก ผมเลยคิดจะให้ฉินหวยหรูไปทำงานแทน ตามระเบียบตอนนี้ สภาพครอบครัวเรา ถ้าหวยหรูทำงานครบครึ่งปี จะย้ายทะเบียนบ้านมาที่นี่ได้ พอทะเบียนเธอย้ายมา เด็กสองคนก็ย้ายมาได้ด้วย ต่อไปโควต้าข้าวบ้านเราจะได้มากขึ้น”

เจี่ยจางซื่อพูดอย่างกังวลว่า “แล้วถ้าแกมอบงานให้แก่เธอ เธอกลับขายงานแล้วหนีไปกับคนอื่นเล่า?!”

เจี่ยตงซวีพูดว่า “ตอนทำเรื่องงาน ผมจะเขียนให้ชัดเจน และต่อไปทุกเดือนถึงวันเงินเดือน ผมจะไปที่โรงงานไปรับแทนเธอ อีกอย่างผมไม่ได้คิดจะให้เธอทำงานนานนัก พอผมหายดีก็เอางานกลับมาก็สิ้นเรื่อง”

เจี่ยจางซื่อคิดอยู่ครู่หนึ่งแล้วพยักหน้า “ในเมื่อแกคิดไว้แล้ว ก็ทำตามที่ว่าเถอะ เดี๋ยวฉันไปเรียกหวยหรูกลับมา แกบอกเธอด้วยตัวเอง” ว่าแล้วเจี่ยจางซื่อก็เดินไปที่ประตู แง้มประตูออกเล็กน้อย พอเห็นว่าหญิงชราหูหนวกไม่อยู่ในลาน ก็รีบเปิดประตูแล้วตะโกนว่า “ยังไม่รีบกลับมาอีกหรือ?!”

ฉินหวยหรูพอเห็นเจี่ยจางซื่อเรียกให้กลับบ้าน เธอไม่กล้าชักช้า รีบกลับเข้าบ้านทันที หลังจากฉินหวยหรูเข้ามา เจี่ยจางซื่อปิดประตูแล้วพูดว่า “ตงซวี บอกเธอเถอะ!”

เจี่ยตงซวีจ้องฉินหวยหรูตาไม่กะพริบ ฉินหวยหรูโดนมองจนขนลุกซู่ หลังจากผ่านไปสามสี่นาที เจี่ยตงซวีจึงพูดขึ้นว่า “ฉินหวยหรู เธอก็เห็นบาดแผลที่ฉันเป็นอยู่ดี หากไม่ถึงร้อยวันย่อมไม่หาย ฉันก็ไม่ใช่บาดเจ็บจากงาน โรงงานคงไม่ให้ฉันพักตลอดไป วิธีเดียวตอนนี้คือต้องให้เธอทำงานแทนฉัน”

ฉินหวยหรูถามว่า “เรื่องนี้โรงงานจะยอมรับหรือ?!”

เจี่ยตงซวีพูดว่า “ไม่น่ามีปัญหา พรุ่งนี้เธอพาฉันไปโรงงาน เราจะไปทำเรื่องให้เรียบร้อย แต่ฉันขอพูดตรงนี้ก่อน ฉันให้เธอทำงานแทนฉัน ฉันก็เอากลับมาได้เช่นกัน ถึงวันเงินเดือนฉันจะไปเอาที่โรงงานเอง เรื่องเงินเดือนเธอไม่ต้องกังวล และเมื่อเธอทำงานครบครึ่งปี ก็ไปย้ายทะเบียนบ้านมา คราวนี้อย่ามัวชักช้าอีก”

พอฉินหวยหรูได้ยินว่าทะเบียนบ้านสามารถย้ายมาได้ ดวงตาก็สว่างวาบขึ้นทันที ทว่าที่เจี่ยตงซวีไม่คาดคิดก็คือ พอวันรุ่งขึ้นไปที่โรงงานจัดการเรื่องการส่งต่องาน กลับไม่ราบรื่นอย่างที่คิด จนเกือบทำให้งานแทบจะหลุดมือไปด้วยซ้ำ

……………