บทที่ 6 ข้าไม่ได้โกหก เกมนี้มันมีเรื่องไม่ชอบมาพากล!

[ท่านถูกโจมตีโดยศัตรูที่ไม่สามารถระบุตัวตนได้และเสียชีวิต!]

[ท่านถูกโจมตีโดยศัตรูที่ไม่สามารถระบุตัวตนได้และเสียชีวิต!]

ไม่นานนัก นักบวชและจอมเวทของกิลด์ดาบทรราชก็ทยอยล้มตายลงอย่างปริศนาทีละคน

“พี่หอกเงิน พวกน้องๆ บอกว่ามีคนล่องหนลอบกัดพวกเรา!”

ทรราชหอกเงินน้อยได้รับข้อความแจ้งเตือนจากลูกน้อง

“บัดซบ! ต้องเป็นไอ้เวรที่ขโมยบอสข้าไปแน่ๆ!”

ทรราชหอกเงินน้อยกัดฟันกรอดด้วยความเคียดแค้น

ทว่าเขาหารู้ไม่ว่า โจวหมิงผู้เป็นต้นเหตุได้มายืนอยู่ด้านหลังเขาเรียบร้อยแล้ว

‘ขโมย!’

ก่อนจะลงมือสังหาร หากสกิลขโมยไม่ได้ติดคูลดาวน์ โจวหมิงย่อมต้องลองเสี่ยงดวงดู น่าเสียดายที่โอกาสสำเร็จนั้นต่ำเตี้ยเรี่ยดิน

แต่ทว่าคราวนี้ เสียงแจ้งเตือนที่แสนไพเราะกลับดังขึ้น

[ขโมยสำเร็จ ได้รับความชำนาญสกิล: 20!]

[ท่านได้รับ ‘เสื้อคลุมหนังเสือดาว’ x 1!]

“ฮ่าฮ่า สมน้ำหน้า ปากดีนัก!”

โจวหมิงรู้สึกสะใจเป็นบ้าเมื่อได้ยินเสียงแจ้งเตือนความสำเร็จ

ในชั่วพริบตานั้น ทรราชหอกเงินน้อยที่กำลังติดพันอยู่กับการต่อสู้ก็รู้สึกเย็นวาบที่ท่อนบน!

“เฮ้ย? เสื้อลายเสือดาวสุดเซ็กซี่ของข้าหายไปไหน? โดนขโมยงั้นรึ?”

เขาตะลึงงัน ความรู้สึกขยะแขยงอย่างที่สุดพุ่งพล่านขึ้นมาในอก จนแทบจะพ่นไฟออกมา:

“ไอ้ชาติชั่ว! อย่าให้รู้นะว่าเป็นใคร พ่อจะขุดโคตรเหง้าศักราชออกมาด่าให้หมด!”

อีกด้านหนึ่ง เหล่าผู้เล่นอิสระที่กำลังรุมกินโต๊ะทรราชหอกเงินน้อยต่างพากันงุนงง

“ไอ้หมอนี่มันบ้าไปแล้วเหรอ?”

“ไม่รู้สิ สงสัยโดนยัจนของขึ้น?”

พวกเขาเห็นเพียงแค่ว่า อยู่ดีๆ ทรราชหอกเงินน้อยก็ถอดชุดเกราะท่อนบนออกกลางวงต่อสู้ เผยให้เห็นท่าทีหมดอาลัยตายอยาก พวกเขาจึงฉวยโอกาสระดมโจมตีหนักข้อยิ่งขึ้น

เนื่องจากการปั่นป่วนของโจวหมิง ทำให้จอมเวทและนักบวชของกิลด์ดาบทรราชล้มตายเป็นใบไม้ร่วง ส่งผลให้สถานการณ์ฝั่งกิลด์เริ่มเพลี่ยงพล้ำ

เวลานี้ ทรราชหอกเงินน้อยถูกความโกรธครอบงำจนขาดสติ การเคลื่อนไหวสะเปะสะปะ พลังชีวิตลดฮวบลงอย่างรวดเร็วจนเข้าขั้นวิกฤต

“ตายซะ!”

มีดสั้นสีดำทมิฬปรากฏขึ้นอย่างเงียบเชียบ เสียบทะลุเข้าที่หัวใจด้านหลังของทรราชหอกเงินน้อย

โจวหมิงฉวยโอกาสลงมือ สังหารในทีเดียว!

“ภารกิจเสร็จสิ้น ถอนตัว!”

เขาไม่สนใจความวุ่นวายรอบข้างอีกต่อไป แล้วรีบถอยฉากออกมา... “ดูเหมือนข้าจะมองโลกในแง่ดีเกินไปหน่อย ข้าควรกลับไปฝึกสกิลต่อ ถ้ากระตุ้นให้เกิดการกลายพันธุ์สักหนึ่งหรือสองอย่างได้คงดีที่สุด ไม่อย่างนั้นประสิทธิภาพก็ยังไม่น่าพอใจเท่าไหร่”

ภายในป่าเมเปิล โจวหมิงเผยร่างออกมา พลางเดินครุ่นคิด

ดูจากอัตราการเพิ่มขึ้นของค่าความชำนาญสกิลขโมยแล้ว คงใช้เวลาไม่นานนัก

เพราะตอนนี้เลเวลของเขาเพิ่มขึ้นแล้ว และอัตราความสำเร็จในการขโมยจากกระต่ายเด้งดึ๋งก็ยังค่อนข้างสูง หากสำเร็จแต่ละครั้งจะได้ค่าความชำนาญถึง 20 แต้ม

ต้องรู้ก่อนว่า การอัปเกรดสกิลขโมยเลเวล 6 ใช้ค่าความชำนาญเพียง 600 แต้มเท่านั้น!

เมื่อตัดสินใจได้แล้ว โจวหมิงก็มุ่งหน้าออกจากป่าเมเปิล

ในขณะเดียวกัน เขาก็เปิดกระเป๋าเพื่อตรวจสอบอุปกรณ์ที่ขโมยมาจากทรราชหอกเงินน้อย

[เสื้อคลุมหนังเสือดาว] ระดับ: เหล็กดำ คุณสมบัติ: พลังชีวิต +100 เลเวลที่ต้องการ: LV3

เสื้อคลุมป้องกันที่ยอดเยี่ยมทีเดียว!

โจวหมิงสวมใส่มันทันที

ตอนนี้ต่อให้เขายืนเฉยๆ เจ้ากระต่ายเด้งดึ๋งก็ทำอะไรเขาไม่ได้แล้ว ทำให้การฝึกสกิลยิ่งเพลิดเพลินขึ้นไปอีก!

เวลานี้ เริ่มมีผู้เล่นหลั่งไหลเข้ามาในป่ามากขึ้นเรื่อยๆ

พื้นที่รอบนอกของป่าเมเปิลส่วนใหญ่เป็นมอนสเตอร์เลเวล 5 ผู้เล่นที่เลเวลถึง 3 แล้วเริ่มจับกลุ่มกันมาล่าได้

การล่ามอนสเตอร์เลเวลสูงกว่า แม้จะยากหน่อย แต่ก็คุ้มค่ากว่าการล่ามอนสเตอร์เลเวลเดียวกัน เพราะส่วนต่างของเลเวลจะช่วยเพิ่มอัตราการดรอปไอเทม

ดังนั้น ผู้เล่นจึงจับกลุ่มกันมาเก็บเลเวลที่นี่อย่างต่อเนื่อง

โจวหมิงไม่สนใจผู้เล่นที่เดินสวนมา เขาเดินเลี่ยงไปอย่างเงียบเชียบ

“พวกเจ้ามันไม่ได้เรื่องจริงๆ ไร้ประโยชน์ชะมัด แค่มอนสเตอร์ระดับอีลิตตัวเดียวยังฆ่าไม่ได้อีก!”

“คุณหนูเพลงดาบดอกไม้ไฟครับ พวกเราใกล้จะฆ่ามันได้แล้ว!”

“การโจมตีครั้งสุดท้ายต้องเป็นของฉัน!”

ขณะที่โจวหมิงกำลังจะเดินพ้นเขตป่าเมเปิล เขาก็เห็นปาร์ตี้หนึ่งกำลังรุมโจมตีมอนสเตอร์ระดับอีลิตอยู่

ปาร์ตี้นี้มีสมาชิกสิบคน มีองค์ประกอบอาชีพครบครัน

มอนสเตอร์ระดับอีลิตที่ถูกโจมตีคือมอนสเตอร์ประเภทปีศาจต้นไม้ เลเวล 5

“มอนสเตอร์ระดับอีลิต?”

โจวหมิงอยู่ห่างจากกลุ่มนั้นไม่ถึงสิบเมตร เขาเริ่มรู้สึกสนใจขึ้นมา

ในจังหวะนี้เอง ผู้เล่นหญิงคนหนึ่งในทีมเพิ่งร่ายสกิลโจมตีเสร็จและถอยฉากออกมาเพื่อให้แทงก์ดึงความสนใจ เธอเหลือบมาเห็นโจวหมิงพอดี

“มองอะไร? ไอ้ไก่อ่อนนี่โผล่มาจากไหน คิดจะมาแจมมอนสเตอร์ของพวกเราหรือไง?”

หญิงสาวคนนั้นมีอาชีพนักดาบ ใช้ชื่อไอดีว่า ‘เพลงดาบดอกไม้ไฟ’ หน้าตาจัดว่าสะสวยทีเดียว

ดูเหมือนเธอกำลังอารมณ์เสียอยู่ พอเห็นโจวหมิงก็ตวาดใส่ทันที

เพลงดาบดอกไม้ไฟกำลังหงุดหงิดจริงๆ ปกติเธอเล่นเกมโดยมีพี่สาวคอยปกป้องตลอด แต่คราวนี้เธอลองฉายเดี่ยวดูบ้าง ทว่าผลลัพธ์กลับไม่ค่อยน่าพอใจนัก

ตอนนี้เธอจึงมาลงที่โจวหมิง ท่าทางพร้อมจะมีเรื่องได้ทุกเมื่อ

“เข้าใจผิดแล้ว ผมแค่ผ่านมา”

โจวหมิงผายมือออก ส่งยิ้มให้อย่างเป็นมิตร แล้วหันหลังเตรียมเดินจากไป

“กล้ามาเดินแถวนี้คนเดียว คงเป็นพวกร่อนเร่ไม่รู้อิโหน่อิเหน่อีกสิท่า ไสหัวไปซะ ไม่งั้นพวกเราจะถือว่านายคิดจะขโมยมอนสเตอร์”

ตอนนั้นเอง นักบวชจากกิลด์ฮวาฮั่วที่ยืนอยู่ข้างเพลงดาบดอกไม้ไฟก็ถลึงตาใส่โจวหมิง

โจวหมิงหันหลังเดินจากไป

แต่คนพวกนั้นกลับไม่เห็นรอยยิ้มชั่วร้ายที่ผุดขึ้นบนริมฝีปากของเขาในวินาทีที่หันหลังกลับ

“ยัยหนูจองหอง ทำตัวกร่างนักใช่ไหม? คิดว่าคนทั้งโลกต้องตามใจเธอหรือไง? เดี๋ยวพี่ชายคนนี้จะจัดหนักให้เข็ด!”

ใช่แล้ว โจวหมิงกำลังจะก่อเรื่องอีกครั้ง

เขาแสร้งทำเป็นเดินจากไป แต่วนกลับมาอย่างเงียบเชียบ

คนพวกนั้นต่างจดจ่ออยู่กับมอนสเตอร์ระดับอีลิต ไม่ทันสังเกตเห็นโจวหมิงที่ซ่อนตัวอยู่หลังพุ่มไม้และต้นเมเปิล

“อีกนิดเดียว รออีกหน่อย”

โจวหมิงลอบสังเกตหลอดเลือดของมอนสเตอร์และไม่ผลีผลามลงมือ

ทันใดนั้น ประกาศทั่วพื้นที่ก็เด้งขึ้นมา

[ทรราชหอกเงินน้อย: ไอ้ตัวล่องหนขี้ขลาด แกมีรายชื่ออยู่ในบัญชีดำของกิลด์ดาบทรราชแล้ว ภาวนาให้ข้าไม่รู้เถอะว่าแกเป็นใคร!]

ข้อความประกาศกึ่งโปร่งใสปรากฏขึ้นตรงหน้าโจวหมิง

นี่คือข้อความประกาศโซนที่ผู้เล่นโพสต์ขึ้นได้โดยการใช้เงินจริงหรือเหรียญทองในเกม ข้อความนี้จะแสดงให้ผู้เล่นทุกคนในเขตเมืองเมเปิลลีฟเห็น

“โมโหจนสติแตกไปแล้วสินะ คิดว่าข้ากลัวรึไง?”

โจวหมิงเพียงแค่แค่นหัวเราะ ไม่เก็บมาใส่ใจ

ผู้เล่นคนอื่นๆ ทั้งในและนอกเมืองเมเปิลลีฟต่างพากันสงสัยใคร่รู้ และเริ่มเม้าท์มอยกันในช่องแชทอย่างดุเดือด

“ไหนว่าทรราชหอกเงินน้อยเก่งนักเก่งหนา? มีใครไปแหยมกับเขาเหรอ?”

“ได้ยินว่าโดนพวกผู้เล่นอิสระตีโต้จนตายยกก๊วนเลยนี่ แต่ที่บอกว่า ‘ตัวล่องหน’ นี่มันหมายความว่าไง?”

การเก็บเลเวลในช่วงต้นเกมนั้นยากลำบาก ผู้เล่นมักต้องนั่งพักฟื้นฟูค่าสถานะบ่อยๆ คนส่วนใหญ่จึงใช้เวลาว่างนี้คุยกันในช่องแชท

ตอนนั้นเอง ข้อความประกาศโซนอีกข้อความก็เด้งขึ้น:

[ขุนเขาเขียวขจียังคงอยู่: ไอ้พวกสวะกิลด์ดาบทรราช แพ้แล้วไม่ยอมรับความจริงรึไง? ข้าเองที่เป็นคนนำทัพถล่มพวกแก ใครมันจะไปล่องหน? คิดว่าข้าหน้าด้านเหมือนพวกแกเหรอ?]

‘ขุนเขาเขียวขจียังคงอยู่’ คือผู้เล่นอิสระที่เคยถูกทรราชหอกเงินน้อยกดขี่ แต่ภายหลังกลับมารวมตัวกันล้างแค้นได้สำเร็จ

พอเห็นทรราชหอกเงินน้อยเรียกว่า ‘ตัวล่องหน’ เขาก็รีบออกมาตอบโต้ทันที

ทรราชหอกเงินน้อยก็สวนกลับอย่างเกรี้ยวกราด:

“ขุนเขาเขียวขจีฯ น้ำหน้าอย่างแกน่ะเหรอ? ถ้าไม่ใช่เพราะไอ้ตัวลอบกัดนั่นเข้ามาป่วน ข้าจะแพ้พวกแกได้ยังไง?”

“ฮ่าฮ่าฮ่า นี่คือนิสัยของพวกสวะดาบทรราชสินะ? โดนฆ่าแล้วไม่ยอมรับความพ่ายแพ้ หน้าไม่อายจริงๆ!”

ทั้งสองฝ่ายเริ่มสาดคำด่าใส่กัน

ผู้เล่นที่คอยสังเกตการณ์ต่างหูผึ่งและเริ่มเข้าใจต้นสายปลายเหตุ

ดูเหมือนว่าในระหว่างการต่อสู้ตะลุมบอนของทั้งสองฝ่าย จะมีบุคคลลึกลับใช้วิธีการบางอย่างลอบสังหารคนของกิลด์ดาบทรราชขณะล่องหน จนทำให้พวกเขาตายยกก๊วน

อย่างไรก็ตาม ตอนนี้ทุกคนต่างเชื่อว่าทรราชหอกเงินน้อยกำลังพล่ามเรื่องไร้สาระ สร้างตัวละครสมมติขึ้นมาเพื่อกลบเกลื่อนความพ่ายแพ้ของตัวเอง

แม้แต่ผู้เล่นบางคนที่หมั่นไส้ระบบกิลด์อยู่แล้ว ก็ฉวยโอกาสนี้ซ้ำเติม เยาะเย้ยสมาชิกกิลด์ดาบทรราชในช่องแชทกันอย่างสนุกปาก

“โธ่เว้ย ทำไมพวกมันถึงไม่เชื่อข้า?”

“บัดซบ เกมนี้มันมีผีแน่ๆ ข้าไม่ได้โกหกนะโว้ย!”

ในเมืองเมเปิลลีฟ ทรราชหอกเงินน้อยที่เพิ่งฟื้นคืนชีพมองดูข้อความในช่องแชทด้วยความหดหู่ใจยิ่งกว่าเดิม

ตอนนี้เขาอยากจะลากคอไอ้ตัวลอบกัดนั่นออกมาถลกหนังให้รู้แล้วรู้รอด!