Chapter 191 1 strikes to be killed violently, leaves no ground

1击毙命，不留余地

ซูเห่าที่อยู่ห่างจากบุตรแห่งฆาตกรรมแปดกิโลเมตร.

เขาไม่กล้าเข้าใกล้จนเกินไป,เพราะไม่รู้ว่าฝ่ายตรงข้ามมีความสามารถในการสัมผัสหรือไม่?

เขาไม่กล้าเข้าใกล้หรือไล่ตามด้านหลังเช่นกัน,เพราะอีกฝ่ายอาจจะวางกับดักพิษเอาไว้.

หากซูเห่าเป็นบุตรแห่งฆาตกรรม,ก็ไม่รังเกียจที่จะสังหารมนุษย์กลายพันธ์ที่ไล่ตามมาด้วยเช่นกัน.

เพื่อป้องกันไม่ให้เกิดอุบัติเหตุอะไรหรือถูกพิษเหมือนกับมนุษย์กลายพันธ์ในเมืองหลินหยวน

ดังนั้นเขาจึงรักษาระยะห่างกับอีกฝ่ายเอาไว้.

ผ่านไปชั่วขณะ,ซูเห่าที่ยืนยันได้ว่าฝ่ายตรงข้ามกำลังไปที่ใด“ไปยังเมืองซือหลินอย่างงั้นรึ? ไปยังเมืองซือหลินจริง ๆ! กำลังไปหาข้ารึ? ดูเหมือนว่าข้าจะเป็นเป้าหมาย,หากข้าไม่เริ่มลงมือก่อน,คงต้องตายเป็นแน่!”

หากซูเห่ายังอยู่ในเมืองซือหลินตอนนี้,เขาคงต้องปะทะกับบุตรแห่งฆาตกรรมแน่ ๆ.

มีความเป็นไปได้ขณะเขาอยู่ในเมือง,เรดาร์ของเขาก็จะจับมนุษย์กลายพันธ์ขั้นเจ็ดที่กำลังมาเมืองซือหลินได้จากนั้นเขาก็ จะออกไปขับไล่อีกฝ่าย,ฝ่ายตรงข้ามก็จะลงมือกับเขาทันที.

เมื่อซูเห่าประจันหน้ากับบุตรแห่งฆาตกรรม,เขาย่อมไม่รู้ว่าอีกฝ่ายมียีนพิษหมายเลขหนึ่ง,และเขาก็จะตกตายไป.

หากเขาไม่ออกมา,มีโอกาสที่เขาจะพลาดและตายจริง ๆในครั้งนี้.

จวบจนถึงตอนนี้,ซูเห่าเริ่มเข้าใจความจริง,มีคนต้องการฆ่าเขาอยู่เสมอ,เขาจะต้องระมัดระวังให้มากกว่านี้,จะต้องลงมือจัดการภัยร้ายเหล่านี้ให้หมดก่อน,เพื่อที่จะมีชีวิตที่ยืนยาว.

......

พี่ใหญ่อู๋นำเสี่ยวต้านเข้ามาในเมืองหลินหยวน,เพื่อที่จะสร้างชีวิตใหม่,ทว่าเพียงไม่นานพวกเขาก็พบสถานการณ์ไม่ถูกต้อง.

ทั่วทั้งเมืองเต็มไปด้วยบรรยากาศที่เศร้าสร้อย,ช่างดูคุ้นเคยเป็นอย่างมาก,มีศพมากมายที่ถูกลำเลียงออกมาจากบ้าน,เรียงเกลื่อนบนถนน.

จากจำนวนเกรงว่าอาจจะหลายพันคน.

เสี่ยวต้านที่คว้าแขนของพี่อู๋,เอ่ยเสียงเบา“พี่ใหญ่อู๋,ข้ากลัวเล็กน้อย.”

พี่ใหญ่อู๋ที่ร้อนรนเช่นกัน,ทว่าก็ทำใจให้สงบ“ไม่ต้องกลัว,มีข้าอยู่!”

เสี่ยวต้านเอ่ย“พี่ใหญ่อู๋,พวกเรารีบไปจากที่นี่เถอะ!”

พี่ใหญ่อู๋ที่สูดหายใจลึก,สงบใจ,ก่อนที่จะนำเสี่ยวต้านออกจากเมืองไป.

เขาทำการวิเคราะห์อย่างรวดเร็ว“เสี่ยวต้านเชื่อข้า,ข้าจะพาเจ้าออกจากฝันร้ายของบุตรแห่งฆาตกรรมอย่างแน่นอน,ข้าคิดว่าบุตรแห่งฆาตกรรมคงอยู่ในเมืองหลิงหยวนและยังไม่จากไปใหน,พวกเราจากไปตอนนี้,ครั้งนี้จะต้องไม่เจอเขาอย่างแน่นอน.”

พี่ใหญ่อู๋ที่สงบใจเอ่ยออกมาด้วยความมั่นใจ“เสี่ยวต้าน,ตามข้ามา,ข้าคิดว่าบุตรแห่งฆาตกรรมนั้นมักจะลงมือในเมืองขนาดใหญ่เท่านั้น!”

เช่นนั้น“พวกเรา...จะไปใหน! ไม่ใช่ว่าต้องไปอาศัยอยู่ในหมู่บ้านหรอกนะ!”

พี่ใหญ่อู๋เอ่ย“ไม่ ๆ! ขอเพียงเราไปยังเมืองเล็ก ๆ ก็พอ,เมืองชนบท,บุตรแห่งฆาตกรรมคงไม่ไปที่นั่นแน่นอน,ข้าได้ยินมาว่า,ไม่ไกลจากเมืองหลิงหยวน,เดินทางไม่กี่วัน ก็ไปถึงเมืองซือหลิน,พี่ใหญ่อู๋จะพาเจ้าไปที่นั่น!”

เสี่ยวต้านเผยความกังวล“บุตรแห่งฆาตกรรมจะไม่ไปที่นั่นจริงรึ?”

พี่ใหญ่อู่ที่เอ่ยอย่างจริงจัง“วางใจได้! เชื่อข้า พี่อู๋ได้เลย!”

เสี่ยวต้านชอบพี่ใหญ่อู๋ที่มั่นใจที่สุด,จึงพยักหน้ารับ“พี่ใหญ่อู๋,ข้าเชื่อท่าน.”

พี่ใหญ่อู๋กุมมือเสี่ยวต้านจากไป“ไป,พวกเราไปตอนนี้เลย.”

......

ซูเห่าหลังจากวางแผนการ,ก็เริ่มลงมือทันที.

แผนการต่อสู้,แน่นอนว่าไม่อาจต่อสู้ซึ่ง ๆ หน้าได้,ซูเห่าไม่ใช่คู่ต่อสู้อีกฝ่ายแม้แต่น้อย.

ตามทฤษฎี,เกราะเพชรของซูเห่าแข็งแกร่งมาก,บุตรแห่งฆาตกรรมไม่ควรที่จะทะลวงการป้องกันได้.

อย่างไรก็ตามซูเห่าไม่ลืม,เกราะเพชรนั้นแข็งแกร่งขึ้นด้วยโครงสร้างของเซลล์,ทว่าบุตรแห่งฆาตกรรมนั้นมีพิษยีนหมายเลขหนึ่ง,ที่โจมตีไปยังเซลล์,ทำลายเซลล์ได้ตรง ๆ.

เกราะเพชรนั้น,แข็งแกร่งขึ้นด้วยการพยุงด้วยจิงซีในระดับโมเลกุล

เมื่อเกราะเพชรถูกโจมตีด้วยพิษระดับโมเลกุล,เซลล์ก็จะสูญเสียการควบคุม,ไม่อาจใช้งานได้,ด้วยเหตุนนี้ซูเห่าจึงต้องการโจมตีจากระยะไกล,ห่างออกมาสามกิโลเมตรเป็นอย่างต่ำ.

นี่คือการคาดเดาตามหลักการ,ว่าบุตรแห่งฆาตกรรมอาจจะมีสัมผัสตรวจจับที่ไกลมากเช่นกัน.

นอกจากนี้ยังสามารถโจมตีสังหารในทันทีได้ด้วย.

ซูเห่ารู้ว่าเขามีข้อมูลเกี่ยวกับบุตรแห่งฆาตกรรมน้อยจนเกินไป,หากไม่อาจสังหารอีกฝ่ายจากระยะไกลได้,เขาก็วางแผนที่จะหนีเช่นกัน.

ดังนั้นการซุ่มโจมตีครั้งนี้จะต้องพิถีพิถันสักหน่อย.

สิ่งที่พอจะจัดการอีกฝ่ายได้,นั่นคือระเบิด.

ทว่า วิธีการระเบิดนั้น,นับว่ามีปัญหา.

เขาไม่อาจปล่อยมันล่วงหล่นลงมาจากบนอากาศได้.

เพราะเมื่อระเบิดล่วงหล่นลงมา,โครงสร้างของมัน สร้างขึ้นจากเกราะเพชร,หากอีกฝ่ายตอบสนองทันที,ปล่อยพิษยีนหมายเลขหนึ่งกระแทกเข้ากับระเบิด,โครงสร้างระเบิดก็จะเสียหายถึงขั้นไม่ทำงานได้.

ดังนั้น,เพื่อความปลอดภัย,ระเบิดทำลายล้าง,ควรจะฝังอยู่ใต้พื้นดิน.

“เพียงแค่ควบคุมระเบิดจากระยะไกลเพื่อให้ระเบิดก็พอ.”

ซูเห่าเมื่อตัดสินใจได้,ก็เริ่มลงมือทันที.

เขาได้คำนวณเส้นทางที่ฝ่ายตรงข้ามจะใช้,อ้อมไปรอคอยตามตำแหน่งที่คำนวน,พร้อมกับเตรียมฝังลูกระเบิดเอาไว้.

เขาได้ขุดพื้นเป็นโพรงและใส่ระเบิดเอาไว้,พร้อมกับควบคุมการจุดชนวนด้วยรูน“ควบคุม”

เขาได้สร้างบอลคริสตัล,พร้อมกับสลักรูนปะทุขั้นสองจำนวนมาก,บนเกราะเพชร.

บอลคริสตัลใสครั้งนี้มีขนาดใหญ่มาก,ใช้เวลานับสิบนาทีในการสลัก,เป็นระเบิด 1000 พันอักขระระดับสอง”

ระเบิดมีขนาดเส้นผ่าศูนย์กลางถึงสี่เมตร.

ซูเห่าพึงพอใจกับผลงานชิ้นเอกของเขามาก,ระเบิด 1000 อักขระระดับสอง,ซึ่งต้องใช้เวลาในการเติมจิงซีเช่นกัน.

หากเป็นคนอื่นเกรงว่าคงไม่มีความสามารถพอที่จะเติมจิงซีได้แน่.

หลังจากนั้น,ซูเห่าก็ถอยห่างออกมาไกล,พร้อมกับใช้ทักษะแปลงเพชร,เชื่อมต่อกับพื้นดินเพื่อเติมจิงซีลงไป.

เขาไม่เติมจิงซีลงไปตรง ๆ,เพื่อป้องกันอุบัติเหตุที่อาจะเกิดขึ้นได้,อย่างน้อยก็ปลอดภัยไว้ก่อน.

ซูเห่าที่ผลาญจิงซีไปเป็นจำนวนมาก “ควรจะเติมจิงซีเต็ม 100 % ใหม”

อย่างไรก็ตามไม่จำเป็นต้องเติมมากขนาดนั้นก็ได้,ตามการคำนวณ,เขามีเวลาเติมจิงซีเพียงแค่ห้าชั่วโมง.

จิงซีเติมได้ชั่วโมงล่ะห้าเปอเซ็น,ระเบิด 1000 อักขระระดับสอง,เวลาห้าชั่วโมงจะมีจิงซีเพียง 30% เท่านั้น.

สำหรับซูเห่าแล้วไม่ค่อยพอใจนัก” 30% อย่างงั้นรึ? น้อยเกินไป,จะต้อง 80% ถึงจะสมบูรณ์.

อย่างไรก็ตาม,เวลาไม่เพียงพอจริง ๆ,เพื่อหลีกเลี่ยงบุตรแห่งฆาตกรรมจับสัมผัสเขาได้,30% ก็คงพอจะสังหารอีกฝ่ายได้.”

บุตรแห่งฆาตกรรมมีทักษะสังหารที่ไร้เทียมทาน,โดยเฉพาะการซ่อนตัวที่ยอดเยี่ยมสังหารคนอื่นเงียบ ๆ,เป็นพลังที่ยากที่จะมีใครค้นพบ.

อย่างไรก็ตามไม่มีใครเป็นอมตะ,ไม่มีใครที่ไม่อาจสังหารได้.

บุตรแห่งฆาตกรรมไม่ได้มีพลังชีวิตที่มากมายไร้เทียมทาน,ขอเพียงได้รับบาดเจ็บ,ถูกโจมตีอย่างรุนแรงก็สามารถตายได้เหมือนกับลำดับอื่น ๆ.

เทียบกับมนุษย์กลายพันธ์ทุกลำดับแล้ว,เป็นบุตรแห่งชีวิตต่างหากที่ตายยากที่สุด.

ห้าชั่วโมงผ่านไปอย่างรวดเร็ว,ซูเห่าได้เตรียมระเบิดเรียบร้อย,รอแค่ให้บุตรแห่งฆาตกรรมผ่านมา.

ซูเห่าที่ปกปิดพื้นดินรอบ ๆ ด้วยหญ้าหนาปรับทุกอย่างให้อยู่ในสภาพเดิม.

“จากนั้นก็รอ,อีกสองชั่วโมง,บุตรแห่งฆาตกรรมต้องผ่านมาที่นี่แน่...”

หากทุกอย่างเป็นไปตามที่ซูเห่าคาดการณ์.

หลังจากนี้สองชั่วโมง.

บุตรแห่งฆาตกรรมก็จะผ่านมาที่นี่.