บทที่ 21 ปีที่ 60 แห่งโคโนฮะ แผงคุณสมบัติสุดหรู

บทที่ 21 ปีที่ 60 แห่งโคโนฮะ แผงคุณสมบัติสุดหรู

กาลเวลาผันผ่าน ราวกับสายน้ำไหลไม่หยุด...

พริบตาเดียว ฤดูแห่งวัยเยาว์ก็มาถึงปลายทาง

ปลายเดือนมีนา ปีที่ 60 แห่งโคโนฮะ

เหล่าอัจฉริยะรุ่นพิเศษที่สุดในประวัติศาสตร์ กำลังจะก้าวสู่ช่วงเวลาแห่งการสำเร็จการศึกษา

"ท่านอิซาโยอิ ได้เวลาแล้วนะคะ วันนี้ยังมีการสอบจบอีกนะ"

เสียงหวานนุ่มคล้ายสายลมฤดูใบไม้ผลิ เอื้อนเอ่ยเรียกอิซาโยอิที่กำลังจมอยู่ในนิทรา

แม้หญิงสาวจะอยู่ใกล้เพียงเอื้อมมือ แต่กลับไม่ทำให้เขาสะดุ้งตื่น แสดงให้เห็นถึงความไว้ใจอย่างลึกซึ้ง ที่ไม่มีแม้เศษเสี้ยวของการระแวดระวัง

ลืมตาขึ้นอย่างเชื่องช้า เงาร่างของหญิงสาวเบื้องหน้าก็ปรากฏชัดในม่านตา

ใบหน้าซึ่งเคยเปี่ยมด้วยความน่ารักเยาว์วัย บัดนี้กลับงดงามน่าประหลาดใจ อ่อนช้อยดั่งหยกแกะสลัก

เรือนผมสีดำขลับ ที่เธอบรรจงเลี้ยงยาวมาตลอดหกปี ทอดตัวสลวยลงถึงเอว ราวกับแพรไหมต้องแสงจันทร์ ผิวกายที่โผล่พ้นเสื้อคลุมสีขาว และเสื้อชั้นในตาข่ายสีดำ ขาวดุจหิมะไร้ราคี

ยิ่งไปกว่านั้น เนตรขาวซึ่งเป็นเอกลักษณ์แห่งตระกูลฮิวงะของเธอ กลับแฝงไว้ด้วยประกายม่วงเร้นลับ ทำให้นัยน์ตาดูประหนึ่งอัญมณีล้ำค่า งดงามจนแทบละสายตาไม่ได้

ริมฝีปากระเรื่อสีดอกซากุระแย้มยิ้มบางเบา มือเรียวประสานอยู่เบื้องหลัง พลางโน้มตัวมองคนที่เพิ่งตื่นจากฝัน

สบตากันอยู่ครู่หนึ่ง อิซาโยอิพลันรู้สึกราวกับ ภาพใบหน้าเล็กน่ารักในอดีต ยังฉายชัดอยู่ตรงหน้าไม่จางหาย

กระนั้น ไม่นานรอยยิ้มซุกซนก็ผุดขึ้นบนใบหน้าเขา

สายตาค่อย ๆ ไล่มองต่ำลง ก่อนเอ่ยแหย่เสียงเบา "ฮินาตะ... เจ้าโตขึ้นอีกแล้วหรือ?"

"อะ...อ๊า!"

ฮินาตะร้องออกมาเบา ๆ หน้าขึ้นสีเรื่อทันที เมื่อรู้ตัวว่าท่าทางของตนในยามนี้ ช่างไม่น่ามองนัก

เธอรีบรูดซิปเสื้อคลุมขึ้นจนสุด พยายามปกปิดรูปร่าง แล้วหมุนตัวหันหลังอย่างกระอักกระอ่วน เสียงสั่นเครือกล่าวว่า

"ท...ท่านอิซาโยอิ รีบไปล้างหน้าซะเถอะนะคะ ข้า...ข้านำอาหารเช้ามาให้แล้ว"

ว่าจบ ก็รีบก้าวออกจากห้องราวกับจะหนีหาย

อิซาโยอิที่ชอบหยอกล้อคู่หูวัยเด็กจนเป็นนิสัย ยืดเส้นยืดสายเล็กน้อยก่อนจะเดินเข้าสู่ห้องอาบน้ำส่วนตัว

ขณะกำลังแปรงฟัน เขาก็จ้องมองเงาตนเองในกระจกอย่างพินิจ

หกปีผ่านไป เด็กชายผมดำ ตาสีฟ้า  และแก้มอวบในวันวาน บัดนี้แปรเปลี่ยนเป็นชายหนุ่มรูปงาม ดวงหน้าคมคาย ราวกับสลักจากหยกเนื้อดี

เส้นผมสีดำยาวประบ่า ดูยุ่งเล็กน้อยจากการนอนหลับ

เนตรสีน้ำเงินลึกซึ้ง เปล่งประกายในแสงไฟดั่งทะเลต้องแสงดาว

ทว่า ในพริบตาต่อมา นัยน์ตาสีน้ำเงินกลับแปรเปลี่ยนเป็นขาวนวลเฉก เช่น ฮินาตะ แฝงด้วยม่วงเร้นลับน่าหลงใหล

ที่น่าประหลาดยิ่งกว่า คือเนตรคู่นั้นปราศจากเส้นเลือดปูดโปนที่ขมับ อันเป็นลักษณะเฉพาะยามเปิดใช้พลัง "เนตรสีขาว"

ก่อนหน้านี้ ทุกครั้งที่เปิดเนตรสีขาว เส้นเลือดบริเวณขมับเขาจะปูดโปนออกมา ทว่า ตั้งแต่ต้นปีนี้ ปรากฏการณ์ดังกล่าวกลับหายไปสิ้น

อิซาโยอิหรี่ตาลงเล็กน้อย แล้วแผ่นแสงลึกลับ ก็ปรากฏตรงหน้า

แผงข้อมูลที่มีเพียงเขาเท่านั้นที่มองเห็นได้ — แม้แต่เงาในกระจกก็สะท้อนออกมาไม่ได้

【ผู้ครอบครอง : อิซาโยอิ】

【พรสวรรค์ : สายเลือดโอสึสึกิ (แดง) | เนตรเซียน (แดง) | เจ้าชายแห่งเนตรขาว (แดง) | คุณสมบัติหกวิถี (แดง) | พลังสายโลหิตจำกัด·เนตรขาว (ทอง) | การควบคุมจักระ (ทอง) |    สายเลือดอุซึมากิ (ม่วง)+ | สภาพร่างกายธาตุครบ (ม่วง)+ | อัจฉริยะด้านแพทย์ (ฟ้า)+】

【แต้มสะสม : 12391】

ตลอดหกปีในโรงเรียนนินจา แผงของเขาพัฒนาจนหรูหราราวกับเทพนิยาย

นอกจากพรสวรรค์ "สายเลือดโอสึสึกิ" ที่ได้รับตั้งแต่ต้นแล้ว อิซาโยอิยังได้มาเพิ่มอีกสามพรสวรรค์ระดับ "แดง" ซึ่งหาได้ยากยิ่ง

ได้แก่ "เนตรเซียน" ที่สืบทอดจากอุจิวะ ซาสึเกะ, "เจ้าชายแห่งเนตรขาว" ที่หลอมรวมจากพลังของฮินาตะ  และ "คุณสมบัติหกวิถี" ที่เขาฝึกฝนขึ้นมาเอง

ในขณะที่ผู้อื่นยังคงดิ้นรนกับพรสวรรค์เล็กน้อยหรือแทบไม่มีเลย อิซาโยอิกลับครอบครองพรสวรรค์ชั้นสูงถึงสี่อย่างแล้วในยามนี้

ต่อให้เป็นเด็กแห่งโชคชะตาอย่างอุซึมากิ นารุโตะ ผู้มีจักระอาชูร่า ครึ่งตัวของจิ้งจอกเก้าหาง  และสายเลือดอุซึมากิ ก็ยังเทียบกับเขาไม่ได้เลย

...แต่หากเพ่งมองให้ลึกลงไป จะพบว่า แม้อิซาโยอิจะได้ "เนตรเซียน" มานานเกือบห้าปีแล้ว

กระนั้นกลับยังไม่มีวี่แววของ "เนตรวงแหวน" หรือ "สายเลือดอุจิวะ" โผล่ขึ้นในแผงของเขาเลย

สาเหตุเป็นเพราะ — เขาถูก "พลังสายโลหิตจำกัด·เนตรขาว" (ระดับทอง) ขัดขวางไว้นั่นเอง