Chapter 40 3 levels of students

3级学员

ดวงตะวันทอแสงดวงจันทราลาลับ,วันเวลาเดินไปเรื่อย ๆตลอดเวลา.

พริบตาเดียวก็ผ่านมาสามเดือนเงียบ ๆ.

หอตำราหลิงหยุน,ซูเห่าที่เปิดตำรา“ความลึกล้ำกายามนุษย์ขอบเขตจอมยุทธ์” หน้าสุดท้าย,บนนั้นมีอักขระสองสามตัวเขียนเอาไว้ว่า“ความลับทั้งหมดที่มีในร่างกายของพวกเรา,สักวันหนึ่งจะต้องมีคนรับรู้อย่างแน่นอน.”

ซูเห่าปิดตำราลง,ก่อนที่จะเก็บกลับตำแหน่งเดิม.

เขาจ้องมองไปยังสาวน้อยที่หวาดกลัวจนร้องไห้เมื่อสามเดือนที่แล้ว,นั่งซ่อนตัวที่มุมหนึ่งอ่านหนังสือเงียบ ๆ,สายตาของเธอที่สงบนิ่ง,แสงตะวันส่องผ่านหน้าต่างเข้ามา,สะท้อนใบหน้าที่อ่อนโยน,ใสสะอาดของเธอ,ดูเหมือนกับเทพธิดาเหมือนกัน.

ซูเห่าชอบบรรยากาศของหอตำราหลิงหยุนเป็นอย่างมาก,ดังนั้นเขาจะมาที่นี่ในตอนบ่ายทุกวัน,และทุกครั้งเขาจะเห็นสตรีน้อยผู้นี้ตลอดเวลาเช่นกัน,ท่าทางของเธอที่ดูบอบบางเป็นอย่างมาก,จากปากเพื่อน ๆ ของเธอ,เธอถูกเรียกว่า เสี่ยวเหม่ย.

สิ่งที่น่าสนใจเป็นอย่างมาก,วันแรกเธอกลัวซูเห่าจนร้องไห้,วันถัดมาเธอเห็นเขาที่ชั้นหนังสือ,แต่ก็ยังกล้าเข้ามาหยิบหนังสือไปอ่าน,จึงไม่รู้ จะกล่าวว่า ความจริงแล้วเธอกล้าหาญหรือขี้ขลาดกันแน่.

แต่ที่บอกได้อย่างหนึ่งก็คือเสี่ยวเหมยนั้นชื่นชอบอ่านหนังสือมาก,เพราะเธอเป็นคนที่ใฝ่หาความรู้,ด้วยเหตุผลนี้,ทำให้ซูเห่าประทับใจเธออยู่เช่นกัน.

แน่นอนว่าคำว่าประทับใจนั้นไม่ได้หมายถึงมีความรู้สึกรักใคร่ระหว่างชายหญิง,ไม่ใช่ว่าเธอน่าหลงใหลทรงเสน่ห์,ทว่าซูเห่ารู้สึกนับถือในกลิ่นอายนักศึกษาของเธอ,ด้วยผู้ชื่นชอบแสวงหาความรู้,จึงควรค่าให้ความเคารพในฐานะ ผู้ทรงปัญญา.

หากมีคนเช่นนี้มากมาย,คงทำให้โลกเต็มไปด้วยความสงบสุข.

จากการคาดการณ์ของซูเห่า,เด็กสาวผู้ขลาดเขลาผู้นี้,จะต้องกลายเป็นบัณฑิตที่ได้รับความเคารพในโลกนี้ในวันข้างหน้าเป็นแน่.

ซูเห่ายังคงนั่งอยู่ตำแหน่งเดิม,หลับตาลง,จิตสำนึกที่เข้าไปในพื้นที่พินบอล,ตรวจสอบสถานะของตัวเอง.

”

[อายุ:  10 ปี 4เดือน;

ความสูง :153 ซม;

น้ำหนัก : 53 กิโลกรัม;

สภาวะร่างกาย : สุขภาพดี ;

ระดับ :จอมยุทธ์ขั้นสูง ;

จิงซี : 40 ;

การควบคุมอาวุธ : พื้นฐานดาบ(ชำนาญ),พื้นฐานมีด(ชำนาญ),พื้นฐานโล่(ชำนาญ),พื้นฐานขวานสงคราม(เชี่ยวชาญ),พื้นฐานค้อนสงคราม(เชี่ยวชาญ).

ทักษะต่อสู้ :  หมัดทะยาน(เป็นเอกลักษณ์),โล่กระแทก(เชี่ยวชาญ),ตัดตามขวาง(ชำนาญ),หนามมายา(เชี่ยวชาญ),หมัดคมดาบ(เชี่ยวชาญ),พุ่งปะทะ(เชี่ยวชาญ),กระโดดฟัน(เชี่ยวชาญ) ;

ระบบควบคุม : ฟังก์ชันยกระดับคลื่นโลหิต(ชำนาญ),ฟังก์ชันยกระดับกล้ามเนื้อ(ชำนาญ),ฟังก์ชันยกระดับกระดูก(เชี่ยวชาญ),ฟังก์ชันยกระดับอวัยวะภายใน(ยังไม่ถึงระดับเริ่มต้น),ฟังก์ชันยกระดับสัมผัสทั้งห้า(ยังไม่ถึงระดับเริ่มต้น) ;

]

ครึ่งปีมานี้ความสูงของเขาเพิ่มขึ้นเป็นหนึ่งเมตรห้าสิบกว่าเซนติเมตรแล้ว,กล่าวได้ว่าสูงเพิ่มขึ้นถึงสามเซ็นติเมตร,หากเป็นไปด้วยแนวโน้มเช่นนี้,เกรงว่าไม่กี่ปีข้างหน้าเขาจะต้องสูงหนึ่งเมตรแปดสิบอย่างแน่นอนและจะ กลายเป็นคนที่หลอเหล่าได้อย่างไม่ต้องสงสัย.

ร่างกายของเขาถึงจะเติบโตอย่างรวดเร็ว,ทว่าความหนาแน่นของกล้ามเนื้อเองนั้นก็เกินกว่าคนธรรมดาจะเทียบได้,ต้องบอกว่าอยู่ในระดับที่ เหนือเกินจะพรรณนา.

ที่เป็นเช่นนี้ต้องยกความดีความชอบให้กับระบบควบคุมต่าง ๆ ของเขา.

ไม่ว่าจะเป็นฟังก์ชันยกระดับกระดูก,ที่ยกระดับกระดูกขึ้นจนหนาแน่นไม่ต่างจากโลหะชั้นดี,เวลานี้หากถูกดาบฟันเข้ามาผ่านกล้ามเนื้อเกรงว่าไม่มีทางผ่านกระดูกของเขาไปได้.

ด้วยร่างกายที่แข็งแกร่งขึ้นทุกวัน,ทำให้ซูเห่ารู้สึกปลอดภัยมากยิ่งขึ้น.

ซูเห่ามั่นใจว่าจะสามารถเติบโตเป็นผู้ใหญ่อย่างราบรื่น.

ขอเพียงไม่เกิดเหตุคาดฝัน,ด้วยความแข็งแกร่งเวลานี้,ไม่มีทางที่จะถูกสังหาร,ไม่ต้องกังวลว่าจะป่วยตายเหมือนกับชาติก่อนด้วย,เพราะเขาให้เสี่ยวกวงควรตรวจสอบสภาพร่างกายตลอดเวลา,หากพบความผิดปรกติเขาก็จะมีเวลารักษาได้อย่างรวดเร็ว,อย่างไรก็ตามด้วยร่างกายที่แข็งแกร่งในชาตินี้,ไม่มีทางที่จะป่วยตายอยู่แล้ว

นอกจากความแข็งแกร่งของร่างกายแล้ว,พลังปราณของเขาก็เพิ่มจาก 31 จุดเป็น 40 จุดแล้ว,กล่าวได้ว่าพลังความแข็งแกร่งนั้นพัฒนาขึ้นได้อย่างยากลำบากอยู่เหมือนกัน.

ในหมวดทักษะเองก็มีทักษะใหม่เพิ่มขึ้นมาด้วย.

ซึ่งเป็นทักษะที่ชูเห่าชื่นชอบเป็นอย่างมาก,ทักษะ“หมัดทะยาน”เป็นการต่อยเสยคางกระแทกอีกฝ่ายลอยกระเด็นออกไป,ทว่าทักษะนี้ไม่ได้สร้างความเสียดายเท่าใดนัก.

กล่าวได้ว่านี่เป็นหนึ่งในทักษะหมัดมวยที่เขาได้จากการต่อสู้หลาย ๆ ครั้ง,และพัฒนาขึ้นมาจากสุดยอดเทคโนโลยีที่สะสมมา.

......

ขณะที่ซูเห่ากำลังเพลิดเพลินกับข้อมูลของตัวเองอยู่นั้น,จู่ ๆ เสี่ยวปังก็เร่งรีบเข้ามาในหอตำราอย่างเร่งรีบ ,เมื่อเห็นซูเห่าก็เอ่ยออกมาทันที“เซี่ยงหวู่,ชิงชิงเกิดเรื่องแล้ว!”

“อะไรนะ?”ซูเห่าตกใจ,ลุกขึ้นมาทันที“พาข้าไป,แล้วอธิบายขณะเดิน.”

เสียวปังที่ผอมลงกว่าเดิมมาก,ทว่าเวลานี้บนใบหน้ากับเขียวช้ำเหมือนกับเพิ่งถูกทุบตีมา,เขาที่วิ่งนำและเอ่ยอธิบายเรื่องราว“ชิงชิงถูกพวกนักเรียนปีสามล้อมรอบเอาไว้กว่าสิบคน,ตอนนี้เธออยู่ในหอพัก,มีนักเรียนหญิงหลายคนถูกทำร้ายได้รับบาดเจ็บ.”

ซูเห่าเอ่ยถาม“แล้วชิงชิงล่ะ?”

เสี่ยวปังเอ่ย“ชิงชิงตอนนี้น่าจะไม่เป็นไร,รีบไปเถอะ,ค่อยพูดอีกครั้ง.”

ซูเห่าที่ขมวดคิ้วไปมา“ไม่ใช่ว่านักเรียนปีสามอยู่ในป่าหรอกรึ? แล้วมาปรากฏในสถาบันได้อย่างไร? เกิดอะไรขึ้น,เจ้าเล่ามาตั้งแต่ต้น.”

เสี่ยวปังที่จ้องมองซูเห่าแปลก ๆ,เอ่ยออกมาว่า“พวกปีสามเพิ่งกลับมาเมื่อไม่กี่วันก่อน,เจ้าไม่รู้อย่างงั้นรึ?”

ซูเห่าเอ่ย“เล่าเรื่องสำคัญมา.”

เสี่ยวปังเผยยิ้มอย่างอักอ่วน”เรื่องเป็นแบบนี้,สามวันก่อน,ขณะที่ชิงชิงกำลังไปกินอาหารที่โรงอาหาร,ขณะถือถาดอาหารก้าวไปบนโตะ,กับชนเข้ากับนักเรียนปีสาม,จนถาดอาหารของเธอหล่น,อาหารกระจายและกระเด็นอีกฝ่าย,เมื่อชิงชิงกล่าวขอโทษ,อีกฝ่ายกับไม่ยอมรับ,เว้นแต่ชิงชิงจะยอมเป็นคนรักของมัน.

ทว่าชิงชิงก็กล่าวปฏิเสธเสียงแข็ง,และหนีไป,ทว่าไม่คาดคิดว่าคนพวกนี้จะไม่ยอม,วันนี้ถึงกับบุกไปที่หอของชิงชิง,ดักรอหน้าหอ,ตอนนี้หากชิงชิงไม่เห็นด้วย,พวกมันก็จะทุบตีเพื่อนร่วมห้องของเธอ,จนกว่าเธอจะเห็นด้วย!”

กล่าวจบ,เขาก็ชี้ไปที่หน้าตัวเอง“ข้าได้เข้าไปเตือนพวกมัน,ก็เลยถูกทุบตีจนเป็นเช่นนี้.”

ได้ยินมาถึงตรงนี้,ซูเห่าก็พอเข้าใจสถานะการณ์.

อาหารของเธอที่หล่นกระจายนั้นอาจเป็นเพราะอีกฝายจงใจชน เพื่อจะหาข้ออ้างหรือไม่?

ในเวลานั้นเขาที่รู้สึกไม่พอใจขึ้นมาทันที.

เด็กอายุ 12-13 ปี,สนใจสตรีก็พอเข้าใจได้,แต่เวลานี้กับใช้วิธีไม่สมกับเด็กเลยแม้แต่น้อย.

ทุกคนมีสิทธิ์ไล่ตามความรัก,ทว่าเรื่องความรู้สึกนั้นไม่อาจฝืนใจใครได้,การใช้วิธีการคนแข็งแกร่งกว่าข่มคนอ่อนแอให้ยอมรับความต้องการตัวเอง,ช่างเป็นวิธีการที่สกปรกเกินทน.

เพียงไม่นานซูเห่าและเสี่ยวปังก็มาถึงหอของเหอชิงชิง,ในเวลานี้พบว่าที่หน้าหอนั้นเต็มไปด้วยผู้คน,หลายคนที่เป็นผู้ชมที่เข้ามาชมความสนุก,มีบางส่วนที่รู้สึกโกรธเกรี้ยวเป็นอย่างมาก,แต่ความแข็งแกร่งของพวกเขน้านอ่อนด้อยเกินไป,ไม่อาจเข้าไปช่วยอะไรได้,ได้แต่ยืนอยู่นิ่ง ๆ ด้วยความกังวล.

ในเวลานั้นที่หน้าหอนั้นมีกลุ่มเด็กชายกว่าสิบคนที่ปิดประตูทางเข้าหอ,บนพื้นนั้นมีเด็กหญิงสามคนที่หัวยุ่งนอนกองอยู่,กำลังนอนสะอื้นร้องไห้,มีโลหิตอาบไปทั่วร่าง.

เด็กชายที่ดวงตาแคบยาว,สวมชุดที่ดูทันสมัย,ผมตั้งชี้ชันตะโกนขึ้นไปบนหอพัก“ชิงชิง,ข้าสัญญาเลย,เพียงแค่เจ้าเป็นคนรักของข้าหนึ่งเดือนก็พอ.”

“ฮ่าฮ่าฮ่า!”ในเวลานั้นเหล่าเด็กเล็กรอบ ๆ ต่างก็หัวเราะอย่างสนุกสนาน,ในสถาบันฝึกยุทธ์,พวกเขาคือกลุ่มนักเรียนที่แข็งแกร่ง,ไม่มีใครกล้าทำอะไรพวกเขา,ไม่มีใครกล้าเข้ามายุ่งเรื่องของพวกเขา.

ไม่เห็นเหอชิงชิงตอบสนอง,ชายผมชี้ชันก็เอ่ยออกมาอีกว่า“ชิงชิง,ข้าไม่ต้องการทำให้เจ้าลำบากใจ,ขอเพียงเจ้าสัญญากับข้า,ข้าก็จะปล่อยเพื่อนของเจ้าไป,ไม่เช่นนั้นพวกเขาจะได้รับความลำบากนับจากนี้เป็นต้นไป.”

ในเวลานั้น,เสี่ยวปังและซูเห่าที่แหวกผู้คนเข้ามา.

เสี่ยวปังที่ชี้ไปยังเด็กชายผมชี้ผู้นำ เอ่ยออกมาว่า“เซี่ยงหวู่,เป็นเขา.”

เซี่ยงหวู่? คนบินปิศาจอู๋เซี่ยงหวู่อย่างงั้นรึ?

เหล่านักเรียนปีหนึ่งปีสองที่อยู่รอบ ๆ ได้ยินคนบินปิศาจมา,ก็ดวงตาเป็นประกายขึ้นมาทันที.

“หืม?”ชายผมตั้งผู้นำกลุ่มและเพื่อนร่วมทีมของเขาที่เผยความสงสัย,จ้องมองไปยังสองคนที่ปรากฏขึ้น,เขาจำได้,หนึ่งในนั้นคือคนที่เขาเพิ่งกระทืบไป,ส่วนอีกคน? ไม่เคยเห็น.

ซูเห่าไม่รั้งรอ,กระตุ้นจินซีในร่างระเบิดปะทุออกมาทันที,พร้อมกับพุ่งเข้าหากลุ่มเด็กปีสาม.

“ท่าเท้าเคลื่อนเงา!”

หนึ่งหมัดที่กระแทกไปที่โหนแก้มของชายผมตั้ง.

“แก๊ก!”

เสียงกระดูกหักจนได้ยินกันไปทั่ว,ชายผมตั้งไม่มีเวลาให้ตอบสนอง,ลอยกระเด็น,ล่วงหล่นลงไปนอนบนพื้น,หมดสติไปในทันที.

ยังไม่ได้จบแค่นั้น,สหายของเด็กชายผมตั้งที่กำลังวิ่งเข้าไปหาชายผมตั้ง,ก็ถูกซูเห่าพุ่งเข้าไปต่อยล้มคว่ำจากนั้นก็ถูกหักกระดูกแขนขา,บางคนที่ลอยกระเด็นขึ้นไปบนท้องฟ้า,ก่อนจะล่วงลงมาก่อน,จากนั้นทุกคนต่างก็ได้ยินเสียงกระดูกหักดังกังวานก้องคนแล้วคนเล่า,ทุกคนเวลานี้ต่างก็นอนร้องโอดโอยโหยหวน.

เมื่อทุกคนหมดสภาพกันหมดแล้ว,ซูเห่าก็หันไปมองชายผมตั้ง เอ่ยถามเสี่ยวปัง“เขาเป็นผู้บงการใช่ใหม?”

เสี่ยวปังพยักหน้ารับ“เป็นเขา.”

ซูเห่าที่ก้าวออกไป ย่ำลงบนง่ามขาของเขาทันที.

“แก๊กกก ~”

เสียงไข่แตกที่ดังก้อง,เหล่าผู้ชมรอบ ๆ ถึงกับขนลุกตั้งชันหนังหัวชาหนึบ,สูดหายใจเย็นยะเยือบเข้าไป,แม้แต่บางคนที่กุมเป้าตัวเองโดยไม่ได้ตั้งใจ.

ชายผมตั้งที่หมดสติฟื้นขึ้นมา ด้วยความเจ็บปวดอย่างหนักหน่วงรุนแรง,เขากุมไข่ของตัวเองร้องโหยหวนราวกับหมูถูกเชือด.

สำหรับซูเห่า,ไม่แบ่งแยกว่าใครทำชั่วมาก ชั่วน้อย,ถึงฝ่ายตรงข้ามจะมีอายุ 12-13 ปี,แต่เมื่อทำความผิด,ก็คือคนผิด,สำหรับคนผิด,เขาไม่เคยปราณี.

ซูเห่าหันหน้าไปเอ่ยกับเสี่ยวปัง“เสี่ยวปัง,นำข้าไปยังพื้นที่ของนักเรียนปีสาม.”

“?”เสี่ยวปังที่ตะลึงงัน,จากนั้นก็นึกอะไรขึ้นมาได้,หลายเดือนก่อนซูเห่าบุกเดี่ยวทุบตีนักเรียนปีสองทั้งหมด,ทำให้เขาราวกับว่าจะเข้าใจความต้องการของซูเห่าในทันที.

เขาเร่งรีบเอ่ยออกมาว่า“เซี่ยงหวู่,ข้ารู้ ๆ,ตามข้ามา.”

ในเวลานั้น,ร่างหนึ่งจากด้านในหอ,วิ่งเข้ามาซบอกซูเห่า,เป็นเหอชิงชิงนั่นเอง.

ซูเห่าที่กอดเหอชิงชิงไว้,พร้อมกับตบหลังนางเบา ๆ.

ร่างกายของเธอที่สั่นไปมาเล็กน้อย,ความหวาดกลัวยังคงไม่หายไป,น้ำตาที่ไหลออกมาจนหน้าอกของซูเห่าชุ่มไปหมด.

หลังจากเหอชิงชิงสงบลง,ซูเห่าก็เอ่ยกับเหอชิงชิงว่า“ชิงชิง,เจ้ารอที่นี่,ข้าจะรีบไปรีบกลับ.”

เหอชิงชิงที่คว้าแขนซูเห่าเอาไว้ทันที“ข้าไปด้วย!”

ซูเห่าครุ่นคิดก่อนพยักหน้า,หันหน้าไปเอ่ยกับเสี่ยวปัง“เสี่ยวปัง,นำทาง.”

จากนั้นเสี่ยวปังก็นำซูเห่าไปด้านหน้า,ส่วนกลุ่มคน พวกกินแตงไม่รู้ก็เร่งรีบตามหลังพวกเขาไปด้วยเช่นกัน.

เพียงไม่นาน,ทั่วทั้งสถาบันก็ร้อนระอุขึ้นมา.

ไม่ว่าจะเป็นที่ใหนของสถาบันต่างก็ได้ยินข่าว “อัจฉริยะนักเรียนปีหนึ่ง,อู๋เซี่ยงหวู่,กำลังเดินทางไปท้าทายนักเรียนปีสามถึงถิ่นพวกเขาแล้ว.”

ข่าวได้กระจายออกไปอย่างรวดเร็ว,ทำให้กลุ่มนักเรียนมากมายจากซอกมุมต่าง ๆ มุ่งหน้าสู่พื้นที่ของนักเรียนปีสามทันที.