บทที่ 30 วิชารบเลือดระเบิดสำเร็จสมบูรณ์ คนร้ายตัวจริงถูกเปิดโปง!

เย่ไป๋เงยหน้าดูหน้าต่างเสมือนตรงหน้า

【ชื่อ: เย่ไป๋】

【พลังเลือด: 4999 (ระดับหนึ่งขั้นปลาย)】

【วิชาการต่อสู้: วิชารบเลือดระเบิด (ระดับสำเร็จสมบูรณ์ 300/10000)】

【อายุขัย: เหลือ 200 ปี 2 เดือน 3 วัน 16 ชั่วโมง】

ตอนนี้บนหน้าต่างส่วนตัวของเขา ในช่องวิชาการต่อสู้

ความชำนาญของวิชารบเลือดระเบิด เนื่องจากตอนบ่ายไม่พลาดโอกาสใช้บั๊กเลยสักครั้ง ได้ถึงระดับสำเร็จสมบูรณ์แล้ว!

เมื่อเร่งพลัง กล้ามเนื้อทั่วร่างพองขึ้นหลายเท่า ความสูงจะเพิ่มขึ้นอย่างน่าประหลาดสิบกว่าเซนติเมตร

รอบร่างมีละอองเลือดสีแดงลอยวนขึ้น!

สิ่งที่น่ากลัวที่สุดคือหลังจากวิชารบเลือดระเบิดถึงระดับสำเร็จสมบูรณ์ การเพิ่มพลังจะครอบคลุมทุกด้าน

เย่ไป๋ประเมินคร่าวๆ ว่าสูงถึง 400% แล้ว!

พูดอีกอย่างคือ

เมื่อเย่ไป๋ใช้พลังสูงสุด หนึ่งหมัดมีพลังสูงถึงสองแสนชั่ง!

แม้ค่าพลังเลือดจะหยุดนิ่งมาระยะหนึ่งแล้ว

แต่การเพิ่มขึ้นของวิชาการต่อสู้ ให้พลังมากกว่าการใช้บั๊กเพิ่มพลังเลือดหลายเท่านัก

เทียบเท่ากับการระเบิดพลังสูงสุดที่พลังเลือดสองหมื่นแต้ม!

พลังการต่อสู้เพิ่มขึ้นเป็นทวีคูณ!

สิ่งที่ทำให้เย่ไป๋รู้สึกประหลาดใจที่สุด

คือหลังจากวิชารบเลือดระเบิดถึงระดับสำเร็จสมบูรณ์ เขาพบว่ายังสามารถใช้บั๊กเพิ่มความชำนาญได้!

นั่นหมายความว่าระดับสำเร็จสมบูรณ์ แม้จะเป็นระดับความชำนาญสูงสุดของวิชาการต่อสู้ที่ทุกคนยอมรับ และสามารถใช้พลังสูงสุดของวิชานั้นได้อย่างสมบูรณ์

แต่ก็ไม่ใช่จุดสิ้นสุด!

หมายความว่าในระยะสั้น เย่ไป๋จะไม่พลาดโอกาสใช้บั๊กแม้แต่ครั้งเดียว

เขาจะไม่หยุดก้าวเดินแห่งการเพิ่มพลัง แม้ว่าการชำระร่างกายของเขายังไม่สมบูรณ์!

"แต่การพัฒนาวิชารบเลือดระเบิดต่อไป ก็ต้องการความชำนาญเพียงหนึ่งหมื่นแต้ม

หนึ่งวันฉันสามารถใช้บั๊กได้ 4,800 แต้มความชำนาญ อีกสองวันก็จะเกินระดับสำเร็จสมบูรณ์..."

"ถ้าเป็นไปได้ ควรจะเรียนรู้วิชาลับเผาเลือดให้เร็วที่สุด"

เย่ไป๋เตรียมจะอยู่ต่อดึกอีกคืน

เขาไม่มีความคิดจะนอนเลยสักนิด

พวกคุณอายุเท่านี้นอนได้ยังไงกัน?

ในเมื่อมี【รีเซ็ต】อยู่ในมือ

เขาเคยนอนก็เพราะความเคยชินเท่านั้น

แต่ก่อนจะทำเช่นนั้น เขาต้องไปที่ร้านค้าสมบัติ เลี้ยงอาหารดีๆ ให้หวังเสี่ยวปัง

เมื่อวานเวลาเร่งรีบเกินไป

ตอนนี้เสร็จสิ้นการล่าทั้งวันแล้ว จำเป็นอย่างยิ่งที่จะต้องขอบคุณหวังเสี่ยวปังตัวต่อตัว และคืนค่ารักษาของชินชู่หรานไปด้วย

"ติ๋งลิงลิง"

แต่ในตอนนี้ เสียงโทรศัพท์ดังขึ้นอย่างรีบเร่ง

เย่ไป๋ก้มมอง มีหรือจะไม่ใช่ ก็หวังเสี่ยวปังนั่นเอง

"เสี่ยวปัง ฉันกำลังจะไปที่ร้านนายพอดี

ว่าไง คืนนี้กินที่โรงแรมติ่งเฉิงดีไหม?"

เขารับโทรศัพท์และพูดพร้อมรอยยิ้ม

โรงแรมติ่งเฉิง โรงแรมที่หรูหราที่สุดในเมืองเจียง!

ว่ากันว่าแค่กินมื้อธรรมดาก็ต้องใช้เงินหมื่นกว่าหยวน เย่ไป๋กินคนเดียวก็คงเสียดาย แต่เลี้ยงหวังเสี่ยวปังได้!

"เย่ไป๋ เรื่องกินค่อยว่ากันทีหลัง"

"เมื่อวานนายไม่ได้ให้ฉันช่วยตรวจสอบเรื่องของป้าชินหรอกเหรอ?

ฉันหาเพื่อนของพ่อฉันมาช่วยหลายคน ตอนนี้ได้เบาะแสบางอย่างแล้ว นายกลับไปถามป้าดูก่อน ยืนยันให้แน่ใจก่อน!"

หวังเสี่ยวปังพูดมาจากปลายสาย

"ฉึก!" ดวงตาของเย่ไป๋พลันเปล่งประกายเย็นชา!

ไม่นานหลังจากนั้น เขาก็วางสาย

เขาออกเดินทางท่ามกลางความเงียบ

แต่ไม่ได้กลับไปที่อพาร์ตเมนต์สามห้อง

แต่ไปยังเขตวิลล่าแห่งหนึ่งในเมืองเจียง

เขาปีนกำแพงเข้าไปโดยตรง

จากนั้นก็หาวิลล่าหลังที่ 004

นั่งอยู่ที่ศาลาพักร้อนฝั่งตรงข้ามวิลล่า ดูเหมือนกำลังถือวิชาเผาเลือดอยู่ในมือ ทำท่าเหมือนกำลังศึกษาวิชาอย่างขะมักเขม้น แต่ความจริงแล้วหางตาของเขาจับจ้องที่วิลล่าหลังที่ 004 ตลอดเวลา!

ในแววตาของเขา ความมุ่งร้ายไหลริน!

"เย่ไป๋ ก่อนที่ป้าจะถูกวินิจฉัยว่าเป็นมะเร็ง ป้าทำงานที่บริษัทแม่บ้านหวันเจี๋ยตลอดใช่ไหม?

เพื่อนของพ่อฉันช่วยตรวจสอบพบว่า เมื่อสามปีก่อนมีคนส่งคำสั่งให้บริษัทของป้า ขอให้ส่งคนไปทำความสะอาดที่วิลล่าหลังที่ 004 ในเขตวิลล่าเกาะทาวฮวาทุกวัน ครึ่งวัน!"

"หลังจากนั้นคนที่บริษัทของป้าส่งไปก็เป็นคนแซ่ชิน แต่ฉันไม่แน่ใจว่าเป็นป้าหรือเปล่า!"

นี่คือเบาะแสที่หวังเสี่ยวปังบอกเขาทางโทรศัพท์เมื่อครู่

ถ้าสามารถยืนยันได้ว่าสองปีครึ่งที่ผ่านมาเป็นชินชู่หรานที่ไปทำความสะอาด เจ้าของวิลล่าหลังที่ 004 ก็น่าสงสัยอย่างมาก!

แต่ความจริงไม่จำเป็นต้องถามชินชู่หรานเลย

เย่ไป๋นึกขึ้นได้ว่า ก่อนที่ชินชู่หรานจะได้รับการวินิจฉัย หลายครั้งที่เธอกลับบ้านเร็วกว่ากำหนดในวันหยุด เขาโทรหาชินชู่หราน

ชินชู่หรานมักจะบอกว่าเธออยู่ที่เขตวิลล่าเกาะทาวฮวา และจะกลับบ้านช้าหน่อย!

และต้องรู้ว่า เหตุผลที่เย่ไป๋ไม่เชื่อการวินิจฉัยของเจียงเหรินอี้ตั้งแต่แรก

ก็เพราะชินชู่หรานกินดื่มที่บ้าน และทำงานที่บริษัทแม่บ้านตลอด สถานที่ทำงานไม่ได้อยู่ที่เดียว

แต่ตอนนี้ผลการสืบสวนของหวังเสี่ยวปังบอกเขาว่า ชินชู่หรานทำงานที่เดียวกันตลอดสองปีครึ่งที่ผ่านมา และทำงานแค่ครึ่งวัน?

นี่ไม่เหมือนกับการบอกเขาโดยตรงเลยหรือว่า คนที่อาศัยอยู่ในวิลล่าหลังที่ 004 นี้ คือตัวการที่ทำให้ชินชู่หรานได้รับพิษร้าย?

เหลือเพียงแค่คำสารภาพจากคนร้ายตัวจริงเท่านั้น!

ความคิดของเย่ไป๋ตอนนี้ก็ง่ายๆ

หากมีโอกาส เขาจะแอบเข้าไปในวิลล่าหลังที่ 004 นี้ และลงมือทันที!

"ฟี้~"

หลังจากรอประมาณครึ่งชั่วโมงกว่า จู่ๆ ก็มีเสียงรถเบรกดังมาจากหน้าประตูวิลล่า

"บ้าจริง วันนี้ช่างแย่สุดๆ"

"ออกจากเมืองแค่ครึ่งวัน คุณชายแซ่หนิงก็เกิดอาการเจ้าขุนมูลนายขึ้นมา บังคับให้ทีมของเรากลับมาพร้อมกัน แล้วยังบอกว่าเขาอาจจะออกจากเมืองอีกเมื่อไหร่ก็ได้ ไม่ให้พวกเราออกไปล่าเอง?"

"เขาคงไม่คิดว่าหลังจากนับเผ่าต่างถิ่นที่ล่าได้ไว้ในบัญชีของเขาแล้ว พาเขาออกล่ายังจะทำเงินได้มากนักหรอกนะ?"

ผู้ชายวัยกลางคนลงมาจากรถ

พูดบ่นพึมพำไปด้วย เดินเข้าไปในวิลล่าไปด้วย

"เป็นเขาเหรอ?"

เย่ไป๋เห็นชายวัยกลางคนชัดเจนแล้ว รู้สึกประหลาดใจ

เพราะเขาเคยเห็นชายคนนี้ตอนเที่ยง

ในเส้นทางรถไฟใต้ดิน หนึ่งในทีมหกคนที่รับผิดชอบพาเด็กหนุ่มผมทองออกล่า!

ตอนนั้นชายวัยกลางคนยืนอยู่ข้างๆ เด็กหนุ่มผมทอง น่าจะเป็นระดับหัวหน้าทีมด้วย!

"ดูเหมือนฉันไม่จำเป็นต้องเสี่ยงลงมือในเมืองแล้ว"

เย่ไป๋จากนั้นก็มองหญิงสาวสวยและเด็กสาวที่ออกมาจากวิลล่า ซึ่งก็คือภรรยาและลูกสาวของชายวัยกลางคน ด้วยสายตาที่มีความหมายลึกซึ้ง

เก็บวิชาลับเผาเลือด แล้วเดินจากไป

เด็กหนุ่มผมทองพรุ่งนี้ต้องออกไปล่าแน่นอน!

เขาวางแผนที่จะรอทีมนี้ที่ประตูเมืองในวันพรุ่งนี้!

เมื่อออกจากเมือง โดยเฉพาะเมื่อเข้าสู่พื้นที่รกร้างจริงๆ กฎหมายของต้าเซี่ยจะไม่สามารถควบคุมนักรบคนใดได้อีกต่อไป!

...

ตอนกลางคืน ที่โรงแรมติ่งเฉิง

เย่ไป๋ยังคงเชิญหวังเสี่ยวปังมาที่นี่

"ป้านอนแล้ว ดังนั้นจึงต้องรอถึงพรุ่งนี้ถึงจะถามเธอได้?

ไม่เป็นไร คนในบ้านนั้นอาจจะไม่ใช่คนร้ายเบื้องหลัง ฉันจะสืบสวนต่อไปให้ลึกซึ้งกว่านี้!"

หวังเสี่ยวปังรู้เรื่อง "ความสำเร็จ" ครึ่งชั่วโมงของเย่ไป๋แล้ว

"เสี่ยวปัง ฉันขอดื่มอวยพรนาย!"

"ไม่เพียงแต่ขอบคุณที่ช่วยฉันสืบสวน

แต่ยังขอบคุณที่ช่วยนัดหมอเจียงให้ฉันด้วย"

เย่ไป๋ไม่ได้พูดถึงหัวข้อเมื่อครู่ต่อ รินเหล้าสองแก้ว

"สองวันนี้ฉันหาเงินได้ไม่น้อย ส่ง QR code รับเงินของนายมาให้ฉันหน่อย ฉันจะคืนค่ารักษาที่นายสำรองจ่ายให้"

เขาตั้งใจจะคืนค่ายาและค่ารักษามะเร็งให้หวังเสี่ยวปัง

แต่

"หมอเจียงคนไหน?

หมอที่ฉันนัดให้ป้าไม่ได้แซ่หลิวหรอกเหรอ?"

"แล้วนายก็บอกว่าวันนี้จะหาเงินค่ารักษาได้ครบ ฉันก็เลยไม่ได้สำรองจ่ายให้ป้านี่นา!"

หวังเสี่ยวปังได้ยินแล้วก็ตกใจ

(จบบท)