บทที่ 7 สามขั้นหกระดับและพรสวรรค์พิเศษ

บทที่ 7 สามขั้นหกระดับและพรสวรรค์พิเศษ

วันต่อมา ในคืนที่มืดมิดและลมแรง บนยอดไม้สูงตระหง่านใกล้กับฟาร์มเลี้ยงมังกร มีเงาดำร่างหนึ่งซุ่มซ่อนตัวอยู่อย่างระแวดระวัง

นางได้ซ่อนตัวอยู่ที่นี่ทั้งวัน ยิ่งสังเกตก็ยิ่งตกใจ

จากการสำรวจครั้งที่แล้ว ส่วนใหญ่ของฟาร์มเลี้ยงมังกรนี้นอกจากจะทรุดโทรมเล็กน้อยแล้วก็ไม่มีปัญหาอะไร

นั่นหมายความว่า หากมีสมบัติล้ำค่า มีโอกาสมากที่สุดที่จะอยู่ในกระท่อมเล็กๆ ที่เฉินฟานอาศัยอยู่

แต่กระท่อมหลังนั้นก็ไม่ใช่ว่าจะเข้าใกล้ได้ง่ายๆ โดยเฉพาะชายผู้นั้น

เป็นที่รู้กันดีว่ามังกรทุกตัวนั้นดื้อรั้นและฝึกยาก ขนาดมังกรเขาเกราะเหล็กที่มีสายเลือดมังกรอยู่แค่เสี้ยวเดียวก็ยังเป็นเหมือนกัน

แต่มังกรเขาเกราะเหล็กสองตัวนี้กลับเป็นเหมือนลูกแมวตัวน้อยต่อหน้าเฉินฟาน แม้แต่ศักดิ์ศรีของมังกรก็ไม่สนใจเลย

เรื่องจับปลา หาฟืน หรือแม้กระทั่งเลียแข้งเลียขาเขาก็ช่างมันเถอะ แต่ที่เกินทนที่สุดคือศักดิ์ศรีของมังกรผู้ยิ่งใหญ่ต้องมาตกต่ำถึงขั้นแย่งปลาย่างกันแค่ตัวเดียว!

พวกเจ้าเป็นมังกรนะ ไม่ใช่หมาป่า!

อีกอย่าง ครั้งก่อนที่ถูกมังกรเขาเกราะเหล็กสองตัวนี้ทับร่างไว้ เงาดำรู้สึกได้ถึงน้ำหนักของพวกมัน แต่ละตัวหนักอย่างน้อยร้อยชั่ง แต่ชายผู้นั้นกลับหิ้วมังกรเขาเกราะเหล็กทั้งสองตัวราวกับหิ้วหนูสองตัว โดยไม่ต้องออกแรงเลย

นี่มันเป็นพละกำลังโดยกำเนิด หรือมีอะไรไม่ชอบมาพากลกันแน่?

สิ่งสำคัญคือ ชายผู้นั้นหิ้วมังกรเขาเกราะเหล็กสองตัวอย่างสบายๆ แต่กลับดูเหมือนจะแบกฟืนกองหนึ่งอย่างยากลำบาก

เงาดำรู้สึกงุนงง หรือว่าฟืนนั้นจะหนักกว่ามังกรเขาเกราะเหล็ก?

ถ้าไม่ใช่ว่านางมองผิด ก็คงเป็นการแกล้งทำของชายผู้นี้ที่แสนจะเก่งกาจ

ในที่สุด เมื่อความมืดลงมาปกคลุม เงาดำกระโดดลงจากต้นไม้ราวกับภูติผี แล้วเคลื่อนตัวอย่างรวดเร็วเข้าสู่ฟาร์มเลี้ยงมังกร

เมื่อวานนางได้สำรวจฟาร์มเลี้ยงมังกรไปเกือบครึ่ง วันนี้ขอเพียงระวังสักหน่อย หลบ “มังกรเขาเกราะเหล็ก” พิเศษสองตัวนั้น ก็จะไม่มีปัญหาอย่างแน่นอน!

พูดถึงเรื่องนี้ เงาดำไม่ได้เป็นยอดฝีมืออะไรในโลกนี้ เป็นเพียงโจรน้อยที่เพิ่งเริ่มต้นเท่านั้น

มิฉะนั้น นางคงไม่เลือกเป้าหมายเป็นฟาร์มเลี้ยงมังกรเล็กๆ ที่ไม่มีชื่อเสียงเช่นนี้

สำหรับผู้ฝึกตนในโลกนี้ พูดง่ายๆ คือแบ่งเป็นสามขั้นหกระดับ

นั่นคือขั้นสวรรค์ ขั้นปฐพี และขั้นมนุษย์ โดยขั้นมนุษย์เป็นเพียงระดับเริ่มต้น และขั้นสวรรค์คือระดับสูงสุด

ในแต่ละขั้นแบ่งเป็นหกระดับ ความแตกต่างระหว่างแต่ละระดับนั้นถือว่าใหญ่มาก ยิ่งความแตกต่างระหว่างแต่ละขั้น ยิ่งเหมือนสวรรค์กับพื้นดิน

มีคำกล่าวไว้ว่า “รับรู้สัมผัสเปิดประตูวิเศษ หลอมร่างวางรากฐาน ดึงวิญญาณดั่งสายน้ำสู่มหาสมุทร หยั่งรู้กลไกซับซ้อน รู้แจ้งค้นหาสัจธรรม เชื่อมพันธสัญญามนุษย์สู่สวรรค์”

ดังนั้น หกระดับของขั้นมนุษย์จึงประกอบด้วย: ระดับรับรู้สัมผัส, ระดับหลอมร่าง, ระดับดึงวิญญาณ, ระดับหยั่งรู้, ระดับรู้แจ้ง และระดับเชื่อมพันธสัญญา

เมื่อถึงระดับเชื่อมพันธสัญญา จึงจะมีโอกาสเปิดประตูก้าวสู่ขั้นปฐพี

มนุษย์ในตอนแรกยังไม่ถึงระดับรับรู้สัมผัส สามารถทำได้แค่พยายามฝึกฝนทีละนิด ผู้ที่ประสบความสำเร็จมีเพียงหนึ่งในร้อย

ส่วนสัตว์เวท การฝึกฝนในขั้นมนุษย์นั้นง่ายกว่ามนุษย์มาก

โดยทั่วไปสัตว์เวทเกิดมาก็อยู่ในระดับรับรู้สัมผัส แม้ไม่ฝึกฝนเลย พอถึงวัยเจริญเติบโตก็จะอยู่ในระดับดึงวิญญาณแล้ว

ส่วนมังกรซึ่งเป็นสัตว์เวทที่แข็งแกร่ง มักเกิดมาก็ถึงขั้นปฐพี แสดงพลังติดตัวได้ เมื่อเติบโตเต็มที่ก็สามารถก้าวสู่ขั้นสวรรค์ได้อย่างง่ายดาย ไม่มีอุปสรรคใดๆ

อย่างไรก็ตาม มังกรเขาเกราะเหล็กไม่ได้อยู่ในกลุ่มนี้ แม้จะมีเลือดเผ่ามังกรเพียงเล็กน้อย แต่มังกรเขาเกราะเหล็กเมื่อแรกเกิดมักอยู่ในระดับรับรู้สัมผัส กระทั่งตายก็อยู่แค่ระดับรู้แจ้งเท่านั้น

แต่แม้เพียงระดับรู้แจ้ง หากมีจำนวนมากพอ ก็น่ากลัวมากเช่นกัน

ส่วนเงาดำ นางก็เพียงแค่อยู่ในระดับดึงวิญญาณ ซึ่งถือว่าเพิ่งก้าวเข้าสู่ประตูแห่งการฝึกฝนเท่านั้น

แม้เป็นเช่นนี้ เงาดำก็เป็นคนที่คนธรรมดาไม่อาจเทียบได้แล้ว

แต่ผู้เลี้ยงมังกรในฟาร์มเลี้ยงมังกรไม่ได้อยู่ในข้อนี้

สำหรับผู้เลี้ยงมังกร พลังที่แข็งแกร่งเป็นสิ่งจำเป็น เพราะมีเพียงพลังที่แข็งแกร่งเท่านั้น จึงจะหลีกเลี่ยงชะตากรรมที่ถูกมังกรกลืนกิน เช่น พ่อแม่ของเฉินฟาน

แต่ไม่ว่าพลังของเจ้าจะแข็งแกร่งเพียงใด ก็ไม่ได้หมายความว่าจะเป็นผู้เลี้ยงมังกรได้

เพราะผู้เลี้ยงมังกรให้ความสำคัญกับสิ่งอื่นมากกว่าพลัง นั่นคือ พรสวรรค์พิเศษ

พรสวรรค์พิเศษ คือความสามารถพิเศษที่ทุกคนอาจตื่นขึ้น คล้ายกับคุณสมบัติเสริมในเกม

และพรสวรรค์พิเศษไม่เกี่ยวกับพลัง บางคนแม้จะฝึกฝนจนถึงขั้นสวรรค์ก็ยังไม่อาจตื่นพรสวรรค์พิเศษ ในขณะที่บางคนอาจยังไม่ถึงระดับรับรู้สัมผัส แต่กลับตื่นพรสวรรค์พิเศษหลายอย่าง

ใช่แล้ว พรสวรรค์พิเศษไม่ได้มีแค่หนึ่งเดียว บางคนที่เป็นอัจฉริยะตัวจริงอาจมีพรสวรรค์พิเศษถึงสี่หรือห้าอย่าง

ตามบันทึก เคยมีอัจฉริยะผู้เลี้ยงมังกรที่ยิ่งใหญ่ที่สุดคนหนึ่ง มีพรสวรรค์พิเศษถึงสิบสองอย่าง!

อืม… น่าเสียดายอย่างเดียวคือ ตอนอายุยี่สิบเขาดันโดนมังกินซะงั้น…

กลับมาที่เรื่องเดิม การที่จะเป็นผู้เลี้ยงมังกรได้หรือไม่ สิ่งสำคัญที่สุดคือต้องมีพรสวรรค์พิเศษที่เหมาะสม

ตัวอย่างเช่น ถ้าเจ้ามีพรสวรรค์พิเศษ “พรสวรรค์ใกล้ชิดธาตุสายฟ้า” เจ้าจะได้รับการยอมรับจากมังกรธาตุสายฟ้าได้ง่ายขึ้น และมังกรธาตุสายฟ้าที่อยู่ข้างเจ้าจะมีอัตราการเติบโตสูงขึ้น

มังกรธาตุสายฟ้าที่เลี้ยงโดยผู้เลี้ยงมังกรที่มีพรสวรรค์พิเศษ “พรสวรรค์ใกล้ชิดธาตุสายฟ้า” มักจะแข็งแกร่งกว่ามังกรธาตุสายฟ้าที่เติบโตในป่าถึงสิบเปอร์เซ็นต์

แม้เฉินฟานจะจำไม่ได้ แต่ร่างกายของเขามีพรสวรรค์ติดตัวอยู่แล้ว นั่นคือ เสริมร่างกายให้แข็งแกร่ง

นั่นคือ มังกรที่เลี้ยงโดยร่างเดิมของเฉินฟาน จะมีพละกำลังและความแข็งแกร่งของร่างกายมากกว่ามังกรทั่วไป ด้วยเหตุนี้ เฉินฟานจึงสามารถสืบทอดฟาร์มเลี้ยงมังกรจากพ่อแม่ของเขาได้

การตรวจสอบพรสวรรค์ต้องผ่านสมาคมผู้เลี้ยงมังกร และค่าใช้จ่ายในการตรวจสอบก็สูงมาก

ค่าตรวจสอบบวกกับหนี้สินมหาศาลที่พ่อแม่ของเฉินฟานทิ้งไว้ตอนตาย บวกกับการบริหารจัดการที่ไม่ดีนัก จึงทำให้ฟาร์มเลี้ยงมังกรของเฉินฟานตกอยู่ในสภาพปัจจุบัน

หรืออาจพูดได้ว่า นอกจากที่ดินแล้ว อุปกรณ์ที่มีค่าที่สุดในฟาร์มเลี้ยงมังกรตอนนี้ก็คือโอ่งใบใหญ่นั่น…

แต่เงาดำไม่รู้เรื่องเหล่านี้ นางจึงยังเชื่อมั่นว่าเฉินฟานกำลังแกล้งโง่เพื่อจับคนอื่น!

จากนั้น พลังในร่างของเงาดำก็พลุ่งพล่าน ร่างของนางค่อยๆ กลมกลืนเข้ากับความมืด หากไม่สังเกตอย่างละเอียด ก็จะไม่มีทางพบร่องรอยของนาง

“ท่าเท้าเงาพราย” เป็นวิชาที่สืบทอดในสายตระกูลของเงาดำ จะฝึกได้ก็ต่อเมื่อบรรลุระดับดึงวิญญาณ

เมื่อฝึกท่าเท้าเงาพรายสำเร็จ พวกเขาจะกลายเป็นบุตรแห่งรัตติกาล

ในยามค่ำคืน เว้นแต่จะมีระดับสูงกว่าพวกเขาสามระดับ หรือมีความสามารถพิเศษบางอย่าง มิฉะนั้นจะไม่มีทางถูกค้นพบเลย

และเงาดำอยู่ในระดับดึงวิญญาณ ดังนั้น ระดับที่สูงกว่านางสามระดับก็คือระดับเชื่อมพันธสัญญา ซึ่งผู้ที่อยู่ในระดับเชื่อมพันธสัญญา ไม่ว่าไปที่ใดก็ล้วนเป็นยอดฝีมือ จะลดตัวมาแกล้งโง่เพื่อจับคนอื่นได้อย่างไร?

เงาดำจึงมั่นใจว่า การมาครั้งนี้ของนางจะต้องล้างอายได้อย่างแน่นอน!

เงาดำอาศัยแสงจันทร์ เคลื่อนเข้าใกล้ฟาร์มเลี้ยงมังกรอย่างรวดเร็ว

คราวนี้ นางไม่ได้เดินเข้าประตูหน้า แต่กระโดดเบาๆ ข้ามกำแพงไม้ต่ำๆ เท้าแตะพื้นโดยไม่มีเสียงแม้แต่นิดเดียว

“ฮึ!” เงาดำแค่นเสียงในใจ ก้าวเดินไปอีกก้าว

ในชั่วขณะต่อมา เงาดำรู้สึกเพียงว่าเท้าเหยียบว่างเปล่า ร่างทั้งร่างพลันตกลงไปในหลุมใหญ่

“ตูม!” เงาดำนอนอยู่ในหลุมใหญ่อย่างตกตะลึง ปราชญ์เหนือโลกผู้สูงส่งถึงกับใช้กับดักกะโหลกกะลาแบบนี้เนี่ยนะ??

(จบบทที่ 7)