บทที่ 06: พี่ใหญ่ไม่เคยแพ้
บทที่ 06: พี่ใหญ่ไม่เคยแพ้
◉◉◉◉◉
ดันโซไม่คิดจะเก็บไพ่ตายไว้ เขาใช้ “คาถาลวงตาที่แข็งแกร่งที่สุด” กับอินเงะโดยตรง
อุจิวะที่มีเนตรวงแหวนกระจกเงาหมื่นบุปผา และกล้าที่จะลอบสังหารเขาในตอนนี้แทนที่จะหนีเอาชีวิตรอด ก็เพียงพอที่จะทำให้ดันโซให้ความสำคัญและให้ความเคารพในด้านการต่อสู้
ส่วนเรื่องการใช้โคโตะอามัตสึคามิ
หากหลังจากนี้ไม่สามารถกดดันชายสวมหน้ากากลึกลับและอุจิวะ อิทาจิได้ นั่นก็เป็นเรื่องของเจ้าลิงนั่นแล้ว!
ในชั่วพริบตานั้น
อินเงะยืนนิ่งอยู่กับที่ ในสมองของเขา เส้นใยประสาทราวกับรหัสโปรแกรมที่ถูกรีเซ็ต รอคอยให้ความคิดและเจตจำนงถูกแก้ไข
นี่คือพลังที่เขาไม่อาจต้านทานได้
ไม่สนการต่อต้านของพลังเนตร
ไม่สนการต่อต้านของเจตจำนง
จักระธาตุหยินนี้เข้ากันได้ดีกับโครงสร้างประสาทสมองของมนุษย์อย่างยิ่ง มันสามารถหลอมรวมเข้ากับระบบการรับรู้ของมนุษย์ได้อย่างสมบูรณ์แบบจากทุกมุมมอง
จากนั้น มันจะถักทอโลกอีกใบหนึ่งขึ้นมา โลกที่ผู้ถูกคาถาไม่สามารถรับรู้ได้ และไม่สามารถหลบหนีได้
แต่เจ้าของโลกใบนี้ ไม่ใช่ผู้ถูกคาถา แต่เป็นผู้ใช้คาถา
โคโตะอามัตสึคามิ...
วิชาเนตรวงแหวนกระจกเงาหมื่นบุปผาที่ได้รับการขนานนามว่าเป็น “คาถาลวงตาที่แข็งแกร่งที่สุด” นี้ เมื่อใช้ครั้งหนึ่งแล้ว อาจต้องใช้เวลาถึงสิบกว่าปีจึงจะสามารถใช้อีกครั้งได้ แต่ผู้ถูกคาถา โดยพื้นฐานแล้วจะถูกควบคุมไปตลอดชีวิต
ไกลออกไป เมื่อเห็นอินเงะถูกควบคุมโดยไม่มีเหตุผล พวกอุจิวะก็หายใจถี่ขึ้น ถอยหลังไปหนึ่งก้าว ร่างกายแข็งทื่อ
อุจิวะ อิซึมิ และอุจิวะ นันปู รวมถึงอุจิวะคนอื่นๆ ราวกับมองเห็นชะตากรรมของพวกเขาในอนาคต
การลอบสังหารของอินเงะล้มเหลว กองหนุนของดันโซ โฮคาเงะรุ่นที่สาม กำลังนำหน่วยลับจำนวนมากมาถึง
พวกเขาจะตามคนในตระกูลอุจิวะที่ตายด้วยน้ำมือของอิทาจิในเขตตระกูลไป ถูกฝังกลบในคืนนี้ กลายเป็นฝุ่นผงในประวัติศาสตร์
ในทางกลับกัน สมาชิกหน่วยรากที่ใจแขวนอยู่บนเส้นด้ายก็โล่งอกในที่สุด ท่านดันโซของพวกเขาสมกับชื่อเสียง สามารถคลี่คลายการลอบสังหารที่อันตรายเช่นนี้ได้อย่างง่ายดาย!
สมาชิกหน่วยรากไม่ได้รู้สึกหวั่นไหวใดๆ กับการที่สหายถูกคาถาลมของดันโซพัดพาไปจนเสียชีวิต
สำหรับพวกเขาแล้ว การตายด้วยน้ำมือของท่านดันโซ ก็ถือเป็นเกียรติอย่างหนึ่ง!
หัวหน้าหน่วยรากคนหนึ่งเหลือบมองอุจิวะที่อยู่ใกล้ๆ แล้วยิ้มเยาะ:
“ปลาที่หลุดรอดจากแหกลุ่มหนึ่ง รอวันตายเถอะ!”
พวกอุจิวะหน้าซีดเผือด ไม่กล้ามองจุดจบของอินเงะ พวกเขาปกป้องอิซึมิและทามาโอะที่บาดเจ็บสาหัสอยู่ข้างๆ โดยไม่รู้ตัว
ต่อให้พวกเขาต้องตาย
ก็ควรจะตายด้วยกัน
อิซึมิสังเกตเห็นว่าร่างกายของทามาโอะที่บาดเจ็บสาหัสเกร็งขึ้น เดิมทีอยากจะพูดอะไรบางอย่าง แต่กลับเห็นทามาโอะที่ราวกับคนอาบเลือดเบิกเนตรวงแหวนสามโทโมเอะกว้างขึ้น ลุกขึ้นจากพื้น ยืดตัวตรง แล้วคำราม:
“พี่ใหญ่ไม่เคยแพ้!!!”
ตั้งแต่เล็กจนโต ในสายตาของทามาโอะ ไม่ว่าอินเงะจะทำอะไร ก็มักจะทำตามที่พูดเสมอ
ตอนที่บอกว่าจะพาเขาออกจากโรงพยาบาล ก็ไม่สนใจการขัดขวางของผู้นำตระกูลและคนในตระกูล พาเขาออกมาจนได้ ตอนนี้พี่ใหญ่บอกว่าจะพาพวกเขาไปแก้แค้น ก็พาพวกเขามาฟันดันโซ!
ต่อให้พี่ใหญ่จะตาย
เขาก็ไม่แพ้!!
อุจิวะคนอื่นๆ กลับก้มหน้าลงอย่างเงียบๆ
“ข้าจะให้เจ้าตายอย่างสบาย!”
ดันโซมีสีหน้าอำมหิต นิ้วมือขวาของเขาได้ควักตาซ้ายของอินเงะออกมาแล้ว เลือดสาดกระเซ็นกลางอากาศ อินเงะที่ถูกโคโตะอามัตสึคามิเซถอยหลังไป
“เหอะ...”
ดันโซทำสำเร็จ ความดีใจและความโกรธไม่แสดงออกทางสีหน้า แต่ในใจกลับตื่นเต้นยิ่งกว่าตอนที่แย่งชิงเนตรวงแหวนกระจกเงาหมื่นบุปผาของชิซุยเสียอีก
ได้เนตรวงแหวนกระจกเงาหมื่นบุปผาแบบควบคุมมาอีกดวง!
ความสุขมาเร็วเกินไป
ดันโซก้มหน้ามองเนตรวงแหวนในมือ แล้วฝังมันเข้าไปในเบ้าตาที่ว่างเปล่าบนหลังมือขวาโดยตรง
แขนขวาที่โคลนจากเซลล์ของฮาชิรามะนี้สามารถทนทานต่อแรงกระแทกจากพลังเนตรของเนตรวงแหวนจำนวนมากได้อย่างสมบูรณ์แบบ
พื้นผิวของมันเต็มไปด้วยรูสีดำเรียงเป็นแถว
หลังจากที่เนตรวงแหวนนี้หลอมรวมเข้าไปแล้ว รูบนหลังมือก็ราวกับเบ้าตาจริงๆ ที่ห่อหุ้มดวงตาไว้
ตามหลักเหตุผลแล้ว
ก่อนหน้านี้ที่อินเงะใช้เนตรวงแห้งกระจกเงาหมื่นบุปผาควบคุมจิตใจของเขา พลังเนตรโคโตะอามัตสึคามิในสมองของดันโซควรจะเป็นตัวเลือกแรกในการต้านทานพลังเนตรที่บุกรุกเข้ามา
แต่แขนที่โคลนจากเซลล์ของฮาชิรามะกลับทำหน้าที่แทนสมองของดันโซ โดยไม่รู้ตัวได้ใช้พลังเนตรวงแหวนสามโทโมเอะที่เหลืออยู่บนแขนไปต้านทานเนตรวงแหวนกระจกเงาหมื่นบุปผา ทำให้จิตใจของดันโซถูกยาจิโฮโกะควบคุม
ดันโซเข้าใจว่า นี่เป็นเพราะเซลล์ของฮาชิรามะในร่างกายที่แก่ชราของเขามีสถานะสูงกว่าสมอง
ตอนนี้เขาไม่สามารถควบคุมเซลล์ของฮาชิรามะในร่างกายได้ เกือบจะถูกมันฆ่าตาย
“หึ ตราบใดที่ข้ายังมีชีวิตอยู่ ก็ไม่มีอะไรจะหลุดพ้นจากการควบคุมของข้าไปได้!”
ไอ้เด็กอุจิวะที่ชั่วร้ายโดยกำเนิด
จงยอมรับการพิพากษาแห่งโชคชะตาซะ!”
ดวงตาแก่ชราของดันโซหรี่ลงเล็กน้อย ค่อยๆ เดินไปยังอินเงะที่กำลังถอยหลังอยู่ตรงหน้า ใช้โคโตะอามัตสึคามิแก้ไขเจตจำนงของอินเงะ ให้เขาหยุดอยู่กับที่ ยอมให้ถูกฆ่า
อินเงะแข็งทื่ออยู่กับที่
จนถึงตอนนี้ ดันโซก็ได้เนตรวงแหวนสามโทโมเอะมาทั้งหมดหนึ่งคู่ หนึ่งในนั้นถูกใช้ไปตอนที่แย่งชิงโคโตะอามัตสึคามิของชิซุย
อีกดวงที่เหลืออยู่ เพิ่งจะใช้อิซานางิไป แลกกับเนตรวงแหวนกระจกเงาหมื่นบุปผาดวงนี้
เนตรวงแหวนสามโทโมเอะแลกกับเนตรวงแหวนกระจกเงาหมื่นบุปผา
ช่างเป็นการค้าที่คุ้มค่าจริงๆ!
สัมผัสพลังใหม่ที่ได้รับจากแขน
ดันโซได้มาอยู่ตรงหน้าอินเงะแล้ว
มุมปากที่กำลังจะยกขึ้นของเขา เพื่อที่จะดับเปลวไฟแห่งชีวิตของอีกฝ่ายด้วยมือของตัวเอง ก็พลันลดต่ำลง เขาก้มหน้ามองแขนที่โคลนจากเซลล์ของฮาชิรามะอย่างรวดเร็ว
ตกใจเมื่อพบว่า พลังเนตรของเนตรวงแหวนดวงนี้ไม่ได้หนาแน่นเหมือนกับเนตรวงแหวนกระจกเงาหมื่นบุปผา
เพราะว่า
พลังเนตรของมัน... กำลังไหลออกไป!
ไม่เพียงเท่านั้น
ม่านตาของดันโซเบิกกว้าง เขารู้สึกได้อย่างชัดเจนว่าเนตรวงแหวนดวงนั้นกำลังปิดลง สูญเสียชีวิตชีวา และกำลังก่อตัวเป็นวิชาเนตรที่เขาคุ้นเคยเป็นอย่างดี
วิชาเนตรนี้ เขาเพิ่งจะใช้ไป
“อิซานางิ?” ดันโซมองไปยังอินเงะอย่างประหลาดใจ แล้วถามว่า: “เจ้าใช้วิชาต้องห้ามนี้ได้อย่างไร!!”
อินเงะที่สูญเสียดวงตาทั้งสองข้าง ตกอยู่ในความมืด และถูกโคโตะอามัตสึคามิ ปิดตาไว้ ไม่ตอบ แต่กลับยกมุมปากขึ้นเล็กน้อย
“ไม่!!
เจ้าไม่มีเวลาประสานอินเลยแม้แต่น้อย ประสานอินด้วยมือเดียวก็ทำไม่ได้ ต่อให้เจ้าจะใช้อิซานางิได้ แล้วจะมีโอกาสใช้มันได้อย่างไร?
อิซานางิต้องประสานอิน!
อีกอย่าง
เจ้าถึงกับยอมสละเนตรวงแหวนกระจกเงาหมื่นบุปผาเชียวรึ?
เจ้าเป็นใครกันแน่?”
ในหัวของดันโซปรากฏคำถามขึ้นมานับไม่ถ้วน ทั้งตกใจกับตัวตนที่แท้จริงของอีกฝ่าย และตกใจกับการตัดสินใจที่เด็ดเดี่ยวของอีกฝ่ายที่ยอมสละเนตรวงแหวนกระจกเงาหมื่นบุปผา
ทันใดนั้น ในหัวของเขาก็ปรากฏคำตอบขึ้นมา!
ใบหน้าของดันโซกระตุก พูดอย่างเกรี้ยวกราด:
“ข้ารู้แล้ว เป็นคาถาผนึกถ่ายเท เจ้าผนึกอิซานางิไว้ในเนตรวงแหวนกระจกเงาหมื่นบุปผาล่วงหน้า ทันทีที่เจ้าถูกโจมตี มันก็จะถูกกระตุ้นให้ทำงาน?”
อินเงะส่ายหน้า ปฏิเสธการคาดเดาของดันโซ มองเขาที่ความคิดแข็งทื่อด้วยความสงสารเล็กน้อย
ในขณะนี้ สถานการณ์พลิกกลับ!
อิซานางิของอินเงะทำงาน เขาลบล้างผลลัพธ์ที่ไม่เป็นผลดีต่อตนเองทั้งหมด เช่น ถูกโคโตะอามัตสึคามิ สูญเสียโคโตะอามัตสึคามิที่เคยมี และได้รับโอกาสในการควบคุมกฎเกณฑ์เป็นเวลาหนึ่งนาที
เวลาผ่านไปหนึ่งนาทีแล้วนับตั้งแต่ที่ดันโซใช้อิซานางิ
ตอนนี้ถึงตาของอินเงะที่จะควบคุมกฎเกณฑ์ชุดนี้
โคโตะอามัตสึคามิในเบ้าตาขวาของดันโซหายไปอย่างกะทันหัน กลายเป็นเบ้าตาที่มืดมิด เขาขาดการติดต่อกับโคโตะอามัตสึคามิโดยสิ้นเชิง
“โคโตะอามัตสึคามิ! โคโตะอามัตสึคามิของข้า!”
สมองของดันโซถูกความเจ็บปวดอย่างรุนแรงจากการสูญเสียดวงตาเข้าครอบงำอีกครั้ง จิตใจก็อ่อนแอลงทันที
“เจ้าคิดว่า ที่ข้าควักเนตรวงแหวนกระจกเงาหมื่นบุปผาออกไป แล้วใส่โคโตะอามัตสึคามิเข้าไปในเบ้าตาขวา เพื่ออะไรกัน?
อิซานางิสามารถแก้ไขได้เฉพาะปัจจัยที่ไม่เป็นผลดีต่อตนเองเท่านั้น
ข้าใส่โคโตะอามัตสึคามิเข้าไปในตาของข้าเอง
อิซานางิของเจ้าแย่งมันกลับไป
เจ้ามุ่งเป้ามาที่ข้า
พออิซานางิของข้าทำงาน
โคโตะอามัตสึคามิก็จะกลับมาอยู่ในเบ้าตาของข้าโดยธรรมชาติ และจะคลายโคโตะอามัตสึคามิที่ข้าโดนโดยอัตโนมัติ
อีกอย่าง
โคโตะอามัตสึคามิเพิ่งจะกลับไปอยู่ในร่างกายของเจ้า ถึงแม้เจ้าจะเคยใช้มันแล้ว แต่มันก็ได้รับการบำรุงจากเซลล์ของฮาชิรามะในร่างกายของเจ้า ทำให้ระยะเวลาในการใช้งานสั้นลงอย่างมาก
ข้าพูดถูกไหม?”
ตาขวาของอินเงะกลับมามองเห็นอีกครั้ง ขณะที่พูด โคโตะอามัตสึคามิก็ปรากฏขึ้นพร้อมๆ กับที่เขาฝังเนตรวงแหวนกระจกเงาหมื่นบุปผายาจิโฮโกะเข้าไปในตาซ้าย
ณ จุดนี้
เบ้าตาของเขาปรากฏภาพที่ไม่สอดคล้องกัน
ตาซ้าย เนตรวงแหวนกระจกเงาหมื่นบุปผารูปใบมีด!
—ยาจิโฮโกะ!
ตาขวา เนตรวงแหวนกระจกเงาหมื่นบุปผารูปชูริเคน!
—โคโตะอามัตสึคามิ!
◉◉◉◉◉
[จบแล้ว]