ตอนที่ 25 ดินแดนใหม่

ผมยอมรับตรงนี้เลยนะ ว่าตัวเองดูถูกที่นี่เกินไป

สกิลก็เพิ่มมาแล้ว คอร์ก็มีแล้ว รู้สึกว่าตัวเองแข็งแกร่งมากกว่าครั้งไหนๆ อาจจะไม่ถึงกับล่าได้ทุกอย่าง แต่อย่างน้อยๆ ก็พอป้องกันตัวได้...

มันไม่จริงเล้ยยย!

เห็นตะขาบตัวเมื่อกี้นี้ไหม? ใหญ่เกือบเท่าบ้าน!

น่าจะเป็นตัวที่วิวัฒนาการจากพวกตะขาบที่เคยเห็นนั่นแหละ

นี่มันยุติธรรมแล้วเหรอแกนดาล์ฟ!?

หรือนายจะบอกว่าถ้าเลือกวิวัฒนาการเป็นมดงานโตเต็มวัยแล้วฉันจะตัวโตขึ้นอีก 3 เมตร!?

ถ้ากินเจ้านั่นทั้งตัวแล้วจะได้ไบโอแมสกี่แต้มกันเนี่ย?

อ้อ ต้องไม่ลืมด้วยนะว่าตัวใหญ่ขนาดนั้นก็ยังเสร็จไอ้พวกปีศาจเวหาอยู่ดี!

นี่ถ้าผมเลือกไต่ผนังตอนแรก ป่านนี้คง...

ผมต้องฮึดเข้าไว้!

ผมรู้แต่แรกแล้วนี่ว่ามอนสเตอร์ในนี้จะแข็งแกร่งกว่าพวกที่อยู่ข้างบนนั้น

ผมเข้าใจในความเสี่ยง แต่ก็ยังเลือกที่จะบีบอัดคอร์แทนการวิวัฒนาการตามปกติอยู่ดี

ผมไม่เชื่อหรอกว่าในนี้ไม่มีอะไรที่ผมล่าไม่ได้!

โอเค ลุยกันต่อเลยแอนโธนี่!

อำพรางตัวและประสาทสัมผัสพิเศษ นี่แหละคือวิถีของผม!

หลังจากปลอบตัวเองเสร็จแล้ว ผมก็ออกสำรวจต่ออย่างไม่เกรงกลัว

แต่สำรวจในโหมดอำพรางตัวนะ เมื่อกี้เพิ่งพูดไปหยกๆ ว่าเป็นวิถี

ผมเดินผ่านแมกไม้ต่างๆ ไปเรื่อย ในใจก็อดสงสัยไม่ได้ว่าที่นี่คือโลกใต้พิภพจริงๆ น่ะเหรอ?

ถ้าบอกว่าเป็นพื้นผิวก็แอบเชื่ออยู่หรอก เพราะตอนนี้สายตาของผมยังไม่ดีพอที่จะมองเห็นเพดานสูงที่อยู่ด้านบน

ว่าไปแล้วเจ้าต้นไม้ใบไม้พวกนี้ก็ดูน่าสนใจดีนะ เดาว่าพวกมันคงไม่ต้องใช้แสงอาทิตย์ เพราะยังไงที่นี่ก็ไม่มีให้ แล้วทำไมถึงต้องมีใบไม้ด้วยล่ะ? แทนที่จะมีใบไม้เยอะๆ ต้นไม้เหล่านี้กลับมีใบที่ใหญ่และยาวมากจนเกือบถึงพื้น ตัวใบไม้ส่วนใหญ่จะมีสีม่วง แต่บางครั้งก็มีสีแดงแซมอยู่นิดหน่อย เป็นภาพที่ดูงดงามจริงๆ

ดูแล้วต้นไม้คงหล่อเลี้ยงตัวเองจากเส้นและเถาวัลย์พวกนี้นี่แหละ อืมม เถาวัลย์แสงก็คือสายกระแสมานานี่เอง

จนกว่าจะแน่ใจได้ว่าใบของไอ้ต้นพวกนี้ไม่ได้มีไว้ดักแมลง ผมจะไม่ไปแตะต้องมันเด็ดขาด  ขนาดเห็ดยังร้ายเลย คิดว่าต้นไม้จะร้ายบ้างไม่ได้เหรอ?

ไม่นานเสาอากาศของผมก็ตรวจพบบางอย่างได้ ผมก้มตัวลงต่ำเพื่อพรางตัวไปกับสภาพแวดล้อมขณะเคลื่อนที่เข้าไปใกล้จุดหมาย

จะมัวแต่กลัวไม่ได้ เพราะถ้าอยากได้ข้อมูล เราก็ต้องออกไปคว้ามันไว้

ขณะเดิน สายตาของผมพยายามจับจ้องทุกการเคลื่อนไหวไปด้วย เสาอากาศชี้ตรงไปข้างหน้าและโผล่ทะลุพุ่มไม้เล็กน้อย พยายามจับแรงสั่นสะเทือนอย่างต่อเนื่อง

[อำพรางตัวขั้นสูง เลื่อนขั้นเป็นเลเวล 2]

เยี่ยมยอด! สกิลขั้นสูงเลเวลอัพ! กว่าจะอัพได้นี่นานเอาเรื่องนะ!

ผมเดาว่าสกิลขั้นสูงน่าจะต้องใช้เวลาอัพนานกว่าสกิลพื้นฐานทั่วไป

สกิลนี้แหละคือเพ็ชรเม็ดงามของผม เป็นสกิลที่ใช้เกือบตลอด และมันก็อัพพอดี!

เรื่องนี้ทำให้ผมเดินหน้าต่อได้อย่างมั่นใจมากขึ้น

มอนสเตอร์ที่ผมพบก็คือไอ้เข้ยักษ์ตัวบึกบึนราวกับเดอะฮัลค์

ทำไมไปไหนก็เจอแต่ไอ้พวกนี้วะเนี่ย? คนทำเกมมันขี้เกียจหรือยังไง?

ต้องขอบคุณเคราอันงดงามของแกนดาลฟ์มากนะที่ขนาดของมันไม่ได้ใหญ่กว่าตัวอื่นๆ ที่เคยเจอเท่าไหร่

ขอสารภาพเลยว่าผมกลัวไอ้นี่มากสุดแล้ว

ไอ้เข้ยักษ์คือมอนสเตอร์ตัวแรกที่ผมพบ และตอนนั้นมันก็กำลังกินมดอยู่พอดี!

ถ้ามดฝันร้ายได้ละก็ ไม่ต้องสืบเลยว่าผมจะฝันเห็นอะไร

ดูเหมือนเจ้าตัวนี้จะบาดเจ็บอยู่ ที่แขนของมันมีรอยถูกฟันลึกมากๆ จนเลือดสีเขียวยังไม่หยุดไหลเลย

รอบๆ ตัวก็มีบาดแผลหลายแห่ง ดูเหมือนว่ามันเพิ่งจะออกไปสู้มาเมื่อกี้นี้เอง

ลมหายใจนี่แรงเหมือนเพิ่งวิ่ง 10 กิโลเสร็จ ปากก็อ้าเต็มที่เพื่อระบายความร้อน

อย่าเหลือบไปดูฟันมันนะแอนโธนี่! (> <)

นี่แหละโอกาสทอง! สวรรค์เป็นใจให้เราแล้ว

ผมไม่เคยได้ลองสู้แบบ 1-1 กับไอ้เข้ยักษ์มาก่อน

มีความเป็นไปได้ที่ผมจะเอาชนะและจะได้เลิกกลัวมันสักที

แน่นอนว่าต้องได้ไบโอแมสเป็นของแถมด้วย

มาลุยกันเลย!

ก่อนที่สมองจะกรีดร้องว่า ‘หนูไม่อาวว~’ ผมก็ยิงกรดออกไปแล้ว

มาสิวะ ขอลองหน่อยเถอะ!

น้ำกรด +3 ของผมพุ่งด้วยความเร็วสูงและกระทบเข้ากับแผลของมันพอดี

นี่คือเป้าที่ผมเล็งไว้แต่แรกโดยหวังว่ามันจะสร้างความเสียหายให้มากกว่าเดิม

เจ้าอสูรร้ายคำรามลั่น ปากที่เต็มไปด้วยเขี้ยวของมันชี้มาทางผม และพอมันทำแบบนั้น

จิ้วๆ!

กรดอีกชุดพุ่งใส่ใบหน้าของมัน

รอบนี้วืดไปครึ่งหนึ่ง ส่วนอีกครึ่งพุ่งเข้าปากพอดี ก็ไม่ได้แย่นะ เป็นไงล่ะ!?

ถ้าไอ้พวกนี้มันชอบปล่อยให้กรดไหลลงคอกันนัก เดี๋ยวผมคงต้องเอาท่านี้ไปจดลิขสิทธิ์หน่อยแล้ว

‘แอนโธนี่กรอกปาก’ อันน่าเกรงขาม!

...

ฟังดูยังไงๆ ชอบกลนะ

ไอ้เข้ยักษ์สะบัดหัวไปมาขณะที่ลำคอของมันถูกกรดเผาจากภายใน ถ้าบวกกับแผลเก่าและกรดนัดแรก เจ้านี่คงกำลังเจ็บจี๊ดไปถึงสมอง

พอค่อนข้างแน่ใจแล้วว่ากรดถูกยิงมาจากไหน จระเข้ยักษ์ก็พุ่งมาทางนี้ทันที

แม่เจ้า!

ผมรีบกระโดดออกไปด้านข้าง ขาทั้ง 6 พยายามทำงานเกินขีดจำกัด

เจ้านั่นชูมือขึ้น กรงเล็บแหลมคมที่สะท้อนแสงสีฟ้านั้นดูน่าขนลุก

ผมต้องวิ่งไปรอบๆ และพยายามกะจังหวะหลบไปด้วย

ขวับ!

ลมพุ่งผ่านหัวของผมอย่างรุนแรง!

นี่ถ้าโดนจังๆ คงดับอนาถในดอกเดียว

สงสัยมันจะมี HP เยอะกว่าที่ผมคาดไว้

ตั้งสติหน่อยสิแอนโธนี่ เราหนีไม่ได้แล้วนะ

ขณะที่ไอ้เข้ยักษ์พยายามตั้งตัวและหันมาหาอีกครั้ง ผมเองก็เหลือบมองมันหน่อยๆ และยึดขาให้มั่น...

จิ้วๆ!

อีกฝ่ายทำให้ผมทึ่งด้วยการสไลด์หลบไปทางซ้ายแบบเท่ๆ

โอ้ ฉลาดเหมือนกันนี่หว่า

นี่ถ้าไม่ได้บาดเจ็บมาก่อน มันก็คงหลบได้หมด แต่น่าเสียดายจริงๆ ที่เท่ไม่ถึงตอนจบ

กรดนัดล่าสุดเฉี่ยวไปโดนที่แผงอกและหน้าท้องของมันแทน แบบนี้ HP น่าจะลดไปเยอะแล้วนะ

ผมเคลื่อนที่แบบไม่หยุด พยายามหนีการเข้าประชิดแบบสุดโต่ง พร้อมกับถ่วงเวลาให้กรดทำงานต่อไปเรื่อยๆ

ถ้าต้องมาชกกันซึ่งหน้าล่ะก็ ไม่ต้องบอกคงรู้นะว่าใครได้เปรียบ!

สายตาของมันบ่งบอกถึงความโกรธและความไม่ยอมแพ้ รังสีอำมหิตแผ่ออกมาจากทั่วทุกรูขุมขน

น่ากลัวชิหายเลย!

มันอาจจะไม่ได้สูงเกิน 2 เมตร แต่สภาพโดยรวมนั้นถือว่าดูบึกบึนและแข็งแกร่งมาก

ไม่รู้จะไปเทียบความสูงกับมันทำไม นี่ผมสูงแค่ประมาณเข่าคนเองนะ เลิกทำขู่แล้วตายสักทีสิวะ!

เพราะรู้ตัวว่าต้องแข่งกับเวลา ไอ้เข้ยักษ์จึงเริ่มกู่ร้องและพุ่งเข้ามาเพื่อตัดเส้นทางการวิ่งของผม

รอไรล่ะ หลบครับบบ! แต่จะไปขวาหรือซ้ายดีน้า~?

ขาทั้ง 6 เริ่มทำงานเร็วขึ้นจนเกือบจะเป็นภาพเบลอ ผมกำลังสับขาหลอกว่าจะไปทางนั้นทางนี้ เพื่อพยายามทำให้มันพลาดเป้า

แต่เอาจริงๆ จะไปทางไหนดีล่ะ? หัวใจของผมตื่นเต้นจนแทบระเบิด

น่าแปลกที่ตอนนี้สมองยังใจเย็นอยู่ได้

ความคิดบ้าๆ แล่นเข้ามาแวบนึง ผมก็เลยเลือกสิ่งที่มันไม่มีทางคาดถึง... แล้วก็พุ่งใส่แม่งเลย!

เล็บแหลมคมวืดผ่านหัวไปอีกครั้ง แต่คราวนี้มันได้เสาอากาศข้างหนึ่งไปบางส่วน!!

ความเจ็บปวดทำให้สมองเริ่มวิงเวียน แต่ผมก็ถีบตัวเข้าไปกัดขาเพื่อทำให้มันล้มก่อนจะตั้งตัวได้

[กัด เลื่อนขั้นเป็นเลเวล 5 สามารถอัพเกรดเพิ่มเติมได้]

ไม่-ใช่-ตอน-นี้-โว้ยยย แกนดาล์ฟ!!

---------------

ติดตามแฟนเพจนักแปล: EP:IC Translation