ตอนที่ 17 เส้นทางลึก

เละไม่เหลือชิ้นดี... ถูกกัดจนขาดครึ่ง ไส้ในไหลออกมาเป็นทาง

อ่อยยย....

แต่ยังไงผมก็ไม่อยากพลาดความมหัศจรรย์ที่ซ่อนอยู่ภายในนั้น ไบโอแมสแสนหวานจ๋า!

ผมใช้เล่ห์เหลี่ยมทุกอย่างในการกู้ศพกลับรังนอน

เริ่มจากกู้ท่อนบน จากนั้นถึงกลับมาเอาท่อนล่าง

อาหารพร้อมเสริฟแล้ว~

หยะแหยงจัดๆ

หยะแหยงขนาดที่ว่ายอมอดตายยังได้ แค่เกือบๆ นะ ขอย้ำอีกทีนะว่าแค่เกือบๆ

แกจะยอมอดตายจริงเหรอแอนโธนี่? หรือแกจะยอมกินตะขาบบด?  ...กินก็ได้วะ

[ได้รับ 1 ไบโอแมส]

ฮื่มม

ดูเหมือนแต่ละตัวจะมีแค่ 1 ไบโอแมส?

อย่างหนึ่งที่ผมสังเกตในรอบนี้ก็คือเศษเหลือๆ

ผมกินทุกส่วนไม่ได้หรอกนะ ไม่ว่าจะเป็นกรงเล็บ เปลือก เขี้ยว หรืออะไรก็ตามที่แข็งเกินไป

หลังจากนั่งเล่นอยู่ประมาณชั่วโมงนึง แสงสีฟ้าก็เริ่มจับกับเศษซากเหล่านี้ก่อนที่ทั้งหมดจะจมหายลงไปในพื้น

หายไปต่อหน้าต่อตาเลยด้วย

นี่มัน...

โคตรหลอน!

ของเหลือจะถูกดูดซึมกลับเข้าไปในดินงั้นสินะ นั่นหมายความว่าเครือข่ายอุโมงค์นี่จะดูดซึมซากมอนสเตอร์ทั้งหมดมาเก็บไว้? เพื่ออะไรกัน!?

ยิ่งได้เรียนรู้ก็ยิ่งมีคำถามเพิ่มขึ้น

เอาเถอะ กลับมาที่ธุระสำคัญก่อน

ตอนนี้ผมมีไบโอแมสอยู่ 3 แต้ม และสกิล 1 แต้ม

มาเริ่มจากไบโอแมสก่อน

[ต้องการพัฒนาเป็นตา +3 หรือไม่? จำเป็นต้องใช้ 3 ไบโอแมส]

อึก เอาละนะ...

จะ-จัดไป

กึกกกกกกกกกกกก้ากกกก

คันนน!! ทำไมมันคันหนักกว่าเดิมวะ!!!

ทำไมก้านนน!? นี่มันยังแย่กว่าเดิมได้อีกเหรอออ!?

ผมรู้สึกเหมือนมีผึ้งทั้งรังมารุมต่อยตาอยู่เลย

เหมือนกับว่า... ตาของผมคือสิ่งที่พวกมันเกลียดมากที่สุดในโลก

หลังจากเอาตัวถูพื้น กลิ้งไปมา ตีหัวตัวเอง และเอาหัวไถกับผนัง ในที่สุดมันก็จางหายไป

เห้ออ~

เอาล่ะ มาถึงเรื่องที่ไม่เจ็บกันบ้าง ใช้แต้มสกิล!

[ต้องการใช้แต้มสกิลหรือไม่?]

ต้องการสิ จัดไป!

หน้าต่างเดิมๆ ปรากฏขึ้น... และผมก็ไขปริศนาได้อีกอย่าง

ตอนนี้สกิลอำพรางตัวของผมมาถึงขั้นที่ 5 แล้ว รอบนี้ก็เลยมีอะไรใหม่ๆ มาให้เล่น

[อำพรางตัว -> อำพรางตัวขั้นสูง 1 แต้ม: ถูกอัพเกรดมาจากสกิลอำพรางตัว ทำให้ผู้ใช้หลบหลีกการตรวจจับได้ดียิ่งขึ้นกว่าเดิม มีประสิทธิภาพสูงสุดเมื่ออยู่นิ่งๆ

โอ้โห!

งั้นถ้าพัฒนาสกิลถึงขั้นที่ 5 ผมก็จะได้สกิลขั้นที่เหนือกว่าในราคา 1 แต้มสินะ

น่าสนใจ! แน่นอนว่าผมจะอัพเกรดมันเดี๋ยวนี้เลย

ถ้าไม่มีใครมองเห็นก็เท่ากับตายยากขึ้นน่ะสิ

ที่ให้อยู่นิ่งๆ แล้วสกิลจะแรงกว่าเดิมนี่ก็ใช้ได้เหมือนกัน

อ่ะนี่ ค่าสถานะของผม

ชื่อ: แอนโธนี่

เลเวล: 3

ค่าพละกำลัง: 15

ค่าความทนทาน: 12

ค่าความหลักแหลม: 25

ค่าความมุ่งมั่น: 18

HP: 30

MP: 0

สกิล: ขุด เลเวล 4 ; พ่นกรด เลเวล 3 ; แรงจับ เลเวล 3 ; กัด เลเวล 3; อำพรางตัวขั้นสูง เลเวล 1; สัมผัสห้วงลึก เลเวล 2;

กลายพันธุ์: ตา +3, หนวดเสาอากาศ +2, ต่อมกรด +1, ขา +1

สปีชีส์ : ตัวอ่อนมดงาน (ฟอร์มิก้า)

แต้มสกิล: 0

ไบโอแมส: 0

อัพเป็นเลเวล 3 แล้ว! ผมมาไกลมาก อยากจะปล่อยโฮดังๆ 1 ที

นี่คือศักดิ์ศรีของผม ความมุ่งมั่นของผม ผมจะพิชิตอุโมงค์พวกนี้ให้จงได้!

พวกมันทุกตัวจะต้องก้มหัว... เพราะข้า.... มี.... พลังแล้วววว!

...

สักวันในอนาคตน่ะนะ

สำหรับตอนนี้คงต้องออกไปสำรวจต่อ

ถ้าเผลอไปสู้หนึ่งต่อหนึ่งกับใครเข้า... ไม่หนีก็ซ่อนตัวไง ไม่พูดว่าตายแล่วเดี๋ยวนี้

อำพรางตัวขั้นสูงทำให้ผมมั่นใจมากขึ้นและออกไปได้ไกลกว่าเดิม

ที่นี่เองก็ไม่มีฟีโรโมนเหมือนกัน นี่ผมยังไม่ได้สำรวจแบบละเอียดนะ แต่ตอนนี้รู้สึกสงสัยเรื่องหลุมตรงกลางทางเดินยาวมากกว่า

ถ้าไม่ได้ตา +3 มาก่อน ผมก็คงไม่คิดจะลงไปในนั้นหรอก

---------------

สนับสนุนผลงานอย่างถูกต้องได้ที่ MyNovel และ Thai-Novel

---------------

ถึงเวลาลงไปดูให้เห็นกับตาแล้วว่าในนั้นมีอะไรอยู่กันแน่

ผมขัดๆ เสาอากาศตัวเอง (จะตีเป็นแปรงฟันก็ได้) ก่อนจะออกจากรังและย้อนกลับไปที่ทางเดินยาว

เอาล่ะ ตรงนี้ต้องเสี่ยงหน่อยนะ

การเดิน...ไต่ลงไปด้านล่างนั้นทำให้ผมรู้สึกหวั่นๆ อยู่เหมือนกัน

คงไม่มีมนุษย์คนไหนได้ทำอะไรแบบนี้หรอก!

เดินไต่ผนังหรือห้อยหัวจากเพดานมันก็เรื่องนึง แต่นี่มันหลุมที่มองไม่เห็นข้างล่างด้วยซ้ำ

โอเค นิ่งไว้ นิ่งๆ นะ

ผมค่อยๆ ไต่ลงข้างล่างอย่างระมัดระวัง

จะว่าไปแล้ว ตรงนี้สว่างดีแฮะ

พอลงมาสักพักก็เจอกับเถาวัลย์แสงเจ้าเก่าที่เลื้อยไปตามผนังหิน มันอาจจะห่างไกลจากแสงอาทิตย์ในโลกเก่าของผมอยู่มากนะ แต่ก็สว่างพอตัว

ยิ่งผมไต่ลงไป แสงก็ยิ่งสว่างขึ้นเรื่อยๆ

ผ่านไปอีกประมาณ 50 เมตร ผมก็เห็นสิ่งที่แปลกประหลาด

อะไรล่ะเนี่ย!?

สิ่งที่งอกออกมาจากผนังก็คือกอหญ้าสีน้ำเงิน และตรงกลางนั่น... ดอกไม้คริสตัลสีฟ้าดอกเล็กๆ?

พืช? ในนี้เนี่ยนะ!? ได้ไงกัน? แสงอาทิตย์เข้าไม่ถึงสักแอะ

บางทีแสงจากเถาวัลย์อาจจะเอามาใช้แทนกันได้มั้ง

ดอกไม้นี่เล็กมากจนผมต้องเอาหน้ามดๆ เข้าไปใกล้ถึงจะเห็นชัด

บอกได้คำเดียวเลยว่างดงาม

ผมออกเดินทางต่อและพบกับกอหญ้ากับดอกไม้แบบนั้นอีกมากมาย และในที่สุด...

ฟีโรโมน!

หนวดของผมส่ายอย่างบ้าคลั่งขณะพบร่องรอยที่โคโลนี่ทิ้งไว้ให้

ตระกูลของผม ชนเผ่าของผม เหล่าผู้คน/แมลงของผม!

ตอนนี้ผมรู้แล้วว่าตัวเองมาถูกทาง

มดลาดตระเวนจากโคโลนี่น่าจะมาจากด้านล่างนั่นเพื่อไล่ตามพวกตัวขโมยไข่ที่มาปล้นรังของเราไป

ช่างเป็นมดลาดตระเวนที่กล้าหาญจริงๆ! ทั้งขยันทั้งกล้าหาญเลย!

เหล่าพี่ๆ ยอมเสียสละทุกอย่างเพื่อโคโลนี่ ดังนั้นผมต้องกลับไปที่นั่นให้ได้!

เส้นทางลาดจบลงเมื่อผมไปต่ออีก 40 เมตร

อุโมงค์ตรงนี้ดูแคบกว่าข้างบนมาก แถมยังคดเคี้ยวไปมาไม่หยุดและทำให้ผมเดินทางช้าลง

ไม่ชอบตรงนี้เลยแฮะ เพราะอาจจะมีพวกแมงมุมแอบมาทำรังอยู่ก็ได้ แล้วต้องไม่ลืมว่าพวกมันอาจเก่งกว่ามอนสเตอร์ที่อยู่ข้างบนด้วย

ผมไต่เพดานผ่านโค้งสุดท้ายก่อนที่ทางข้างหน้าจะเปิดกว้างออกไป...

นี่-มัน-อะ-ไร-กัน-วะ-เนี่ย?

---------------

ติดตามแฟนเพจและอ่านตอนล่าสุดได้ที่: EP:IC Translation