เราไม่เผยแพร่ผลงานที่มีลิขสิทธิ์ในประเทศไทย หากท่านพบเนื้อหาที่ละเมิดลิขสิทธิ์ แจ้งได้ที่เพจ Facebook NovelStore เราจะลบให้โดยเร็ว
ปัญหาการใช้งานเว็บไซต์ ติดต่อได้ที่เพจดังกล่าว
We do not publish or distribute copyrighted works in Thailand. To report infringing content, contact us via our Facebook page and we will remove it promptly. For other issues, use the same channel.

ตอนที่ 15 แย่งฆ่าอย่างไรให้ถูกวิธี

ตอนที่ 15 แย่งฆ่าอย่างไรให้ถูกวิธี

ตอนที่ 15 แย่งฆ่าอย่างไรให้ถูกวิธี


โลกใบนี้มีระบบที่คล้ายเกมจัดๆ เลย

ตอนนี้ข้อมูลที่ผมต้องการสุดๆ ก็คือมันทำงานยังไงกันแน่

อย่างเช่น... ระบบจะแบ่งค่าประสบการณ์กันยังไง?

มันจะแบ่งให้คนที่ทำความเสียหายแบบเท่าๆ กันหรือเปล่า? หรือมันจะโยนให้คนที่ลงดาบสุดท้ายหมดเลย?

ผมไม่เคยเห็นแจ้งเตือนเรื่องค่าประสบการณ์ระหว่างสู้น่ะสิ จะเห็นก็ตอนอีกฝ่ายม่องเท่งไปแล้ว

อย่างเดียวที่รู้ก็คือต้องตายก่อนถึงจะได้ค่าประสบการณ์

มาลองทดสอบกันดูดีกว่า

ขณะที่ผมเดินเข้าไปใกล้ เสียงแห่งการต่อสู้ก็ดังขึ้นเรื่อยๆ

ผมพยายามแฝงตัวเข้าไปตรงจุดที่มีเงามืดเพื่อเฝ้ามองทุกอย่าง

ตอนแรกก็นึกว่าดวลกันตัวๆ แต่ที่ไหนได้.... ตะขาบ 4 ตัวกำลังสู้กับไอ้เข้ยักษ์ตัวเดียวนี่หว่า

ให้แกนดาลฟ์ดิ้นตายสิวะ ผมล่ะเกลียดไอ้พวกตะขาบจริงๆ! พวกมันคงนึกว่าตัวเองแน่มาก!

ตอนนี้พวกมัน 4 ตัวกำลังเข้าล้อมจระเข้ที่ยืนสองขา จะมีตัวนึงที่พยายามหลอกล่อเพื่อให้ตัวอื่นเข้าไปโจมตีด้านข้างได้

ไอ้เข้ยักษ์พยายามตั้งใจมองทั้งสี่แบบสุดยิดแล้ว แต่พวกมันก็เคลื่อนที่เป็นวงกลมอยู่ตลอด

ที่ตัวจระเข้มีบาดแผลอยู่เต็มไปหมด เลือดสีเขียวที่ไหลออกมานั้นแม้จะอยู่ไกลแต่ก็เห็นได้ชัดเจนมาก

ดูถ้ามันคงจะไม่ยอมแพ้ง่ายๆ นะ เพราะมีตะขาบ 1 ตัวที่ตายแหงแก๋อยู่แถวนั้น ตัวขาดครึ่งเลยด้วย

หมื่นขาตวัดหาง!!

ชาละวันขย้ำไกรทอง!!

พวกมันสู้กันแบบทุ่มสุดตัว ทั้งกรงเล็บ เขี้ยว หนามที่หาง ทุกอย่างถูกงัดออกมาใช้จนหมด

ดูๆ ไปก็เพลินดีแฮะ!

ผมพยายามจับตาดูบริเวณรอบๆ ไปด้วย

สิ่งสุดท้ายที่มันไม่ควรเกิดขึ้นเลยก็คือถูกไอ้ทากโง่ๆ พวกนั่นตลบหลังแล้วก็โดนจับกิน -*-

น่าแปลกใจมากที่มอนสเตอร์รอบๆ ไม่มีตัวไหนคิดฉวยโอกาส ดูเหมือนพวกมันจะไม่ยากติดร่างแหไปด้วย

แต่ผมน่ะไม่ถือหรอก

ไอ้เข้ยักษ์พยายามไล่งับตะขาบตัวนึงขณะที่มันใช้แขนเพื่อกันตัวอื่นออกไป

หางของมันสะบัดไปมาเพื่อป้องกันด้านหลังไปด้วย

และแล้วจู่ๆ มันก็ย่อตัวลงต่ำ...

จังหวะนี้แหละ!

ผมรีบหันหลัง เล็ง และยิงกรดออกไปใส่ตะขาบตัวที่กำลังจะโดนขย้ำ

และในเสี้ยววินาทีต่อมา ผมก็ยิงอีกครั้ง แต่เป้าหมายรอบนี้คือไอ้เข้ยักษ์แทน

ตะขาบตัวนั้นโดนงับอย่างที่คิดไว้เลย ตอนนี้มันกำลังดิ้นอย่างสิ้นหวังขณะที่เคี้ยวของอีกฝ่ายกัดทะลุเปลือกและค่อยๆ จมเข้าไปที่เนื้อใน

แต่เพราะมันกระโจนออกไปแบบสุดตัว ตะขาบ 3 ตัวที่เหลือจึงเห็นช่องทางเอาชนะ

เมื่อเพื่อนสละชีพ(?)เพื่อเบนความสนใจให้แล้ว พวกมันเลยไม่รอช้า พุ่งเข้าไปฝังเขี้ยวที่ด้านหลังทันที

ตะขาบตัวหนึ่งเข้าไปเกาะอยู่ตรงหลังและเริ่มใช้หนามพิษที่หางทิ่มแทงจระเข้อย่างบ้าคลั่ง

ไอ้เข้ยักษ์คำรามกึกก้องพร้อมกับขยี้ตะขาบในปากและเหวี่ยงมันออกไปในความมืดก่อนจะหันมาหาตัวที่เหลือ

แต่เพราะพิษของตะขาบบวกกับพิษที่ผมยิงใส่ มันก็เลยเคลื่อนไหวช้าลงมาก

ตะขาบ 3 ตัวถอยออกไปพร้อมกันเพื่อรอให้พิษทำงานและฆ่าเหยื่ออย่างช้าๆ

เป้าหมายต่อไปที่ผมเล็งไว้นั้นอยู่ห่างจากพวกตัวอื่นๆ และพยายามหันซ้ายหันขวาไปมา

ดูเหมือนมันจะรู้ด้วยว่ามี ‘มือที่สาม’ อยู่แถวนี้แฮะ

หึๆ รู้ดีนักใช่ไหม?

นี่แหนะ!

ผมยิงกรดออกไปอีกครั้ง แต่คราวนี้เปลี่ยนเป้าเป็นหางของตะขาบขี้สงสัย

มันกรีดร้องโหยหวนและดิ้นไปมา แต่ก็ยังไม่ละความพยายามที่จะมองหาตัวการ

อย่าหาให้เหนื่อยเปล่าเลยน้อง!

ปกติผมคงไม่คึกคะนองแบบนี้หรอก แต่เพราะมีความเป็นไปได้น้อยมากที่พวกมันจะปล่อยให้จระเข้ยักษ์หลุดมือไปและเปลี่ยนมาล่าผมแทน

พอยิงเสร็จผมก็เปลี่ยนที่ซ่อนอีกครั้งและเฝ้ามองว่าจะเกิดอะไรขึ้นต่อ

ตอนนี้ไอ้เข้ยักษ์อาการสาหัสมาก

มันต้องพยายามสูดหายใจแรงๆ เพื่อไม่ให้ตัวเองขาดอากาศ

ดวงตาของมันยังแฝงไปด้วยความไม่ยอมแพ้ แต่ดูเหมือนพวกตะขาบจะไม่อยากเสี่ยงและคอยรักษาระยะห่างไว้เท่าเดิม

จระเข้เดินหน้าหนึ่งก้าว พวกมันก็ถอยตาม...หลายก้าว?

เจ้าตะขาบตัวเมื่อกี้เริ่มช้าลงแล้ว น่าจะบาดเจ็บหนักด้วยสิ

---------------

สนับสนุนผลงานอย่างถูกต้องได้ที่ MyNovel และ Thai-Novel

---------------

จระเข้ยักษ์เองก็ร่อแร่เช่นกัน มันเองก็น่าจะรู้ตัวดี

สายตาพร่าเลือนของมันจับจ้องไปที่เป้าหมายตัวสุดท้าย... ตะขาบที่ผมยิงกรดใส่ไง!

มันพุ่งตัวออกไปแล้ว!

คิดว่าจระเข้น่าจะพยายามใช้แรงเฮือกสุดท้ายเพื่อสังหารศัตรูให้ได้อีกสักตัว

ตะขาบตัวที่บาดเจ็บขยับไปด้านข้างขณะที่เพื่อนๆ ของมันพยายามอ้อมไปอีกทางเพื่อใช้แผนเดิม

เกมรอคอยของพวกตะขาบทำให้จระเข้อ่อนแอลงอย่างมาก แต่นั่นก็เข้าทางผมพอดี

เจ้าตะขาบตัวนั้นมันช้าลง... ช้าเกินกว่าที่จะหลบการโจมตีของอีกฝ่าย

หมัดซ้ายทะลวงไส้!!

ตะขาบกระเด็นออกไปเล็กน้อย แต่มันก็ยังไม่ล้มลง

นั่นคือแรงเฮือกสุดท้ายของไอ้เข้จริงๆ เพราะหลังจากนั้นมันก็ล้มลงทันที

หัวใจของผมเต้นระรัว เพราะนี่มันสุดยอดมากๆ!

พอตะขาบ 2 ตัวที่ไม่บาดเจ็บพยายามเดินเข้ามาใกล้ ผมก็หันไปเล็งเป้าอีกครั้ง

นี่คือกรดนัดสุดท้ายของตอนนี้แล้ว มันจะต้องไม่พลาด!

จิ้วๆ!

วันนี้ทำอะไรก็ดีไปหมด แล้วมันก็เข้าเป้าอีกครั้ง

ตะขาบตัวนี้โดนการโจมตีของผมไปตั้ง 2 รอบแล้ว รีบๆ ตายซักทีเถอะ

ไม่รู้ว่าเพราะอะไร แต่ผมรู้สึกสงสารพวกมันเหมือนกันนะ

ไม่ๆ ไม่ใช่เพราะว่ามันน่าขยะแขยง ผมไม่ได้ใจแคบขนาดนั้น

ตะขาบ 2 ตัวหน้าหันกลับมามองเพื่อนดิ้นแด่วๆ ก่อนจะหันกลับไปหาเข้ยักษ์และปลิดชีพมัน

โอเคไอ้ยักษ์ตายแล้ว มาลุ้นกันหน่อย

...

เงียบสนิท

อุตส่าห์จิ้วๆ ไปแล้วแต่ก็ไม่ได้ค่าประสบการณ์สักแอะ

ถ้างั้นร่วมด้วยช่วยกันก็ไม่ได้อะไรน่ะสิ... ต้องลงดาบสุดท้ายเท่านั้น!

[สังหารอันกีบัส สโคโลเพนดร้า เลเวล 3]

[ได้รับค่าประสบการณ์]

[เลื่อนขั้นเป็นเลเวล 3, ได้รับ 1 แต้มสกิลเป็นรางวัล]

มาได้จังหวะอีกแล้ว! ตะขาบอาจจะโดนเข้ยักษ์ซัดไป 80% ของ HP ทั้งหมด แต่มีผมตัวเดียวเท่านั้นที่ได้รับประโยชน์ไปเต็มๆ!

วะฮะฮ่าฮ่าฮ่าฮ่า!!

เจ้า 2 ตัวนั้นดูเหมือนจะตกใจมากนะที่อยู่ดีๆ เพื่อนก็ตายไปอีกหนึ่ง

หนึ่งในนั้นรีบวิ่งไปไต่ผนังใกล้ๆ และกลับเข้าอุโมงค์ด้านข้างอย่างรวดเร็ว

ส่วนอีกตัวก็นั่งเฝ้าศพของจระเข้ไปรอบๆ พร้อมกับส่งเสียงขู่ตามเคย

ไม่นานตะขาบ 5 ตัวก็โผล่ออกมาจากอุโมงค์และเข้ามาล้อมศพเอาไว้

มีอยู่ตัวนึงเดินแยกออกมาและลากตะขาบที่ผมฆ่ากลับไปด้วยเฉยเลย!

เฮ้ย!

ไอ้หัวขโมย ขอสาปแช่งบรรพบุรุษแกแรงๆ 1 ที!

ผมได้แต่ด่าพวกมันในใจขณะอำพรางตัวอยู่

[อำพรางตัว เลื่อนขั้นเป็นเลเวล 5 สามารถอัพเกรดเพิ่มเติมได้]

โห้! แกนดาล์ฟผู้ปราดเปรื่องได้ประทานปัญญามาให้ผมอีกแล้ว!

เรื่องอัพเกรดนี่เดี๋ยวค่อยมาดูทีหลังละกัน ตอนนี้ผมต้องดูลาดเลาไปก่อน!

พวกตะขาบรีบลากไอ้เข้ยักษ์และสหายที่ตายกลับรังทันที

ดูเหมือนพวกมันจะไม่ชอบกินทิ้งกินขว้างนะ ขนาดศพเพื่อนยังไม่เว้นเลย...

จริงๆ ก็ไม่แปลกอะไรหรอก นี่มันเรื่องธรรมดาของพวกแมลงเลยแหละ

แมลงบางชนิดจะกินซากศพของพวกเดียวกันดีกว่าปล่อยให้เสียของ

ดันเจี้ยนนี้ก็ใช่ว่าจะอยู่กันง่ายๆ ผมไม่โทษพวกมันเลย

แต่ก็นะ... เป็นอดีตมนุษย์คงต้องทำใจ

พวกมันจัดการทุกอย่างได้เรียบร้อยมาก อันนี้ต้องชม

ไม่นานทั้งหมดก็หายลับไปพร้อมกับไบโอแมสจำนวนมาก มื้อนั้นคงอิ่มไปอีกนาน

แต่ทว่า...

ถ้าตอนนี้ยิ้มได้ ผมก็คงยิ้มจนปากแทบฉีก

ไอ้ตะขาบโง่! คิดว่าตัวเองฉลาดนักสิ!

ผมค่อยๆ เดินออกมาจากสถานที่พรางตัวและมุ่งหน้าไปยังที่ที่ตะขาบถูกเข้ยักษ์ขย้ำและเหวี่ยงออกไปในระหว่างการต่อสู้

รางวัลของผมยังมีนี่อีกอันโว้ยย!

---------------

อัพเดทข่าวสารล่าสุดและติดตามแฟนเพจนักแปลได้ที่: EP:IC Translation

จบบทที่ ตอนที่ 15 แย่งฆ่าอย่างไรให้ถูกวิธี

คัดลอกลิงก์แล้ว