ตอนที่ 9 ชีวิตคือการเรียนรู้

ไงแอนโธนี่ แกนี่มันโง่ดีนะ ว่าไหม?

ทำไม~ ทำไมหนอ ทำไมแก่ถึงได้โง่แบบนี้

ผมนี่แหละคือคนโง่ที่วิ่งเต้นแร้งเต้นกาเข้าใส่ทหารยาม ทั้งๆ ที่ตัวเองคือมอนสเตอร์ขนาดเมตรกว่า!

ว้าวแอนโธนี่! แกนี่มันราชาแห่งคนโง่เลยนี่หว่า

ถ้าคนโง่ทั่วโลกได้ยินเรื่องที่แกทำลงไป ทุกคนคงสรรเสริญแก เผลอๆ จะตั้งเป็นลัทธิและเคารพบูชาแกด้วยนะ

แกจะถูกขนานนามว่าเป็นเทพแห่งความโง่เขลาตลอดไป

ทุกคนก็เห็นด้วยใช่ไหม?

...

แม่เจ้า ถ้ารอดจากฝันร้ายนี่ไปได้คงถือว่าเราดวงดีจัดๆ

โดนทหาร 2 คนไล่ล่า หลบหน้าไม้และลูกไฟให้ว่อน ทว่าสุดท้ายผมก็หากลิ่นเน่าๆ ของไอ้ตะขาบพวกนั้นเจอ

พวกมันกำลังนอนอยู่ในรังตอนผมยิ่งกรดใส่เข้าไป โอ้ รีบกรูกันออกมาต้อนรับแบบเดือดจัดๆ เลย

ผมเกือบโดนพวกมัน 10 กว่าตัวรุมทึ้งอยู่แล้ว ดีนะที่ได้ลูกไฟจากทหารยามมาช่วยไว้ อิอิ~

แถมนั่นยังเป็นการเปิดช่องว่างให้ผมหนีเข้าไปในอุโมงค์ต่อได้อย่างรวดเร็ว

จังหวะนั้นเองที่มีทหารยามอีก 3 คนตามมาเสริมและช่วยกันกำจัดไอ้ตะขาบโสโครกจนหมด

อ้อ นี่คิดจะตามกันไม่เลิกสินะ? รู้อยู่แล้วว่าต้องเป็นแบบนี้...

ผมก็เลยไปล่อตะขาบมาให้กินกันอีกสามรังไงล่ะ!

ปล่อยให้คนอื่นเค้าสู้กันไป ส่วนผมขอปลีกตัวออกไปหาที่ซ่อนในเงามืดก่อนละกัน

ผมเห็นสกิลโจมตีมากมายถูกปล่อยออกมา แสงจากดาบพุ่งเข้าไปตัดมอนสเตอร์ที่อยู่ห่างไป 5 เมตร เปลวไฟถูกพ่นออกจากมือของทหารและตรงเข้าไปย่างสดเหล่าตะขาบ

น่ากลัวชิบ!

แล้วดูสิว่าผมทำอะไรได้บ้าง? กัด! ทำไมขากรรไกรไม่เรืองแสงแล้วพุ่งใส่ศัตรูที่อยู่ห่างไป 5 เมตรมั่งวะ

นี่เอ็งกำลังกวนบาทากันอยู่เหรอ แกนดาล์ฟ!?

เฮ้อ~ ประสบการณ์คือผู้สอนที่ดีที่สุด เห็นเค้าว่าไว้งี้นะ

การผจญภัยครั้งนี้ทำให้ผมได้เรียนรู้อะไรหลายอย่างเลย ทั้งเรื่องเวทมนตร์ เรื่องสังคมมนุษย์ แล้วก็เรื่องความกากของตัวเองเมื่อเทียบกับทหารมืออาชีพ

อ้อ ผมยังได้รู้ด้วยนะว่าลูกไฟมันเจ็บมากมาก ไม่รู้จะเจ็บไปถึงเมื่อไหร่~

หลังจากโดนกองหินถล่มใส่และลูกไฟเข้าไปเต็มๆ 1 ลูก HP ของผมก็ลดลงจนเหลือเพียง 15/30 เท่านั้น เหมือนตายไปแล้วครึ่งตัว!

โชคดีที่ขายังใช้งานได้ตามปกติ... แต่เปลือกด้านหลังเมือนจะแตกหน่อยๆ หลังจากโดนหินถล่มใส่แฮะ?

ต้องดูหน่อยแล้วว่าจะฟื้น HP กลับมายังไง บางทีมันอาจจะฟื้นได้เอง ไม่งั้นผมก็ต้องหาทางรักษาแบบดั้งเดิม

นี่ก็เป็นอีกเรื่องที่ยังต้องศึกษากันต่อ

อย่างน้อยงานนี้ผมก็ได้อะไรติดไม้ติดมือกลับมาบ้างแหละ

พวกตะขาบโดนฆ่าเสียแหลกลาน แถมทหารยามก็พากันเดินกลับไปโดยไม่สนใจเศษซากเลยแม้แต่น้อย

นี่แหละโอกาสทอง!

ศพเน่าๆ พวกนี้คือสมบัติล้ำค่าของผม เป็นกองสมบัติขนาดย่อมๆ เลยด้วย

ไบโอแมสจ๋า! ต้องรีบไปเอาไบโอแมสพวกนั้นแล้ว!

ผมเริ่มเคลื่อนไหวทันทีเพราะไม่รู้ว่ามอนสเตอร์ตัวอื่นๆ จะแห่กันมาจัดบุฟเฟ่ต์เมื่อไหร่

ตอนนี้มีตัวอะไรไม่รู้เล็กๆ เข้ามาใกล้กองศพแล้วด้วย

เพื่อลดความเสี่ยงจากการแก่งแย่งอาหาร ผมเลยเข้าไปตรงจุดที่อยู่ใกล้กับป้อมทหารแทน

ผมต้องระวังตัวแบบสุดๆ เพราะไม่รู้เลยว่าพวกทหารจะวกกลับมาตอนไหน

ต้องเร่งมือแล้ว!

ผมตัดเนื้อตะขาบชิ้นใหญ่ออกมา (แหวะ) แล้วก็รีบพุ่งเข้าไปในรอยแตกของกำแพงที่อยู่ใกล้เคียงทันที

ผมวางเนื้อชิ้นนั้นลง เริ่มขุดช่องว่างด้านใน ยัดเนื้อใส่เข้าไป และออกมาตัดเนื้อเพิ่มอีกรอบ

หลังจากทำแบบนั้นอยู่ 3 เที่ยว พวกมอนสเตอร์ตัวอื่นๆ ก็เริ่มโผล่ออกมาแย่งอาหารกันแล้ว

ขนาดพวกตะขาบด้วยกันยังเลื้อยออกมาจากโพรงเพื่อกินซากศพของเพื่อร่วมเผ่าพันธุ์เลย อึ๋ยย!

อีกไม่ช้าการต่อสู้ก็จะไล่มาถึงจุดที่ผมอยู่

ผมทำแบบเดิมต่ออีก 2 เที่ยวก่อนจะขุดดินกลบทุกอย่างเอาไว้ในกำแพง จากนั้นก็หวนกลับมาตัดเอาเนื้อชิ้นใหญ่สุดและเดินทางกลับรัง

หวังว่าจะไม่มีตัวอะไรมายุ่งกับเสบียงที่ผมซ่อนเอาไว้นะ

มอนสเตอร์พวกนี้มันมาจากไหนกันเนี่ย? ออกมาไม่จบไม่สิ้นสักที

หวังว่าทุกอย่างจะสงบลงก่อนที่ผมจะกลับมาเอาเสบียงที่เหลือนะ

ตอนนี้ถึงเวลาอาหารแล้ว! เมื่อกี้วิ่งซะหมดแรงเลย ต้องกินเพื่อเติมเลือดเติมพลังงานกันหน่อย

งั่มมม!

‘...’

อึก....

หยะแหยงตามคาด

[กลืนกินไบโอแมสแหล่งใหม่: อันกีบัส สโคโลเพนดร้า, ได้รับ 1 ไบโอแมส]

[ปลดล็อคข้อมูลพื้นฐานของอันกีบัส สโคโลเพนดร้า]

อ้อใช่ ได้ข้อมูลพื้นฐานเป็นของแถมด้วย

เพราะต้องกินของชวนอ้วก ผมก็เลยเปิดข้อมูลพื้นฐานขึ้นมาดูฆ่าเวลา

[อันกีบัส สโคโลเพนดร้า: ตะขาบกรงเล็บ มีกรงเล็บที่แข็งแรงพร้อมหนามพิษตรงส่วนหาง]

ข้อมูลพื้นฐานนี่มันไร้ประโยชน์สิ้นดีเลย ตะขาบกรงเล็บสินะ?

อืม ฟังดูมีเหตุผล ชื่อว่าตะขาบกรงเล็บเพราะเป็นตะขาบที่มีกรงเล็บ

จะว่าไปแล้วมันออกจะ... ตั้งชื่อตรงเกินไปหรือเปล่า?

ไม่พูดอะไรหน่อยเหรอแกนดาล์ฟ?

จะโทษนายก็ไม่ได้แฮะ เพราะเรื่องตั้งชื่อนี่มันยากจริงๆ แหละ

[ได้รับ 1 ไบโอแมส]

เห้ออ~

ในที่สุดก็กินจนหมด

ผมรีบเปิดสถานะขึ้นมาดูทันที

ชื่อ: แอนโธนี่

เลเวล: 2

ค่าพละกำลัง: 15

ค่าความทนทาน: 12

ค่าความหลักแหลม: 25

ค่าความมุ่งมั่น: 18

HP: 17

MP: 0

สกิล: ขุด เลเวล 3 ; พ่นกรด เลเวล 2 ; แรงจับ เลเวล 3 ; กัด เลเวล 3; อำพรางตัว เลเวล 3;

กลายพันธุ์: ตา +2

สปีชีส์ : ตัวอ่อนมดงาน

แต้มสกิล: 0

ไบโอแมส: 2

HP ของผมเริ่มฟื้นกลับมาแล้ว! ตั้ง 2 แต้มแหนะ! เป็นข่าวที่ดีมาก

ถ้าได้กินต่อเรื่อยๆ แผลของผมก็น่าจะหายไปเอง

ได้ไบโอแมสมาเพิ่มด้วย ต้องช้อปสักหน่อย การกลายพันธุ์กำลังรอผมอยู่!

‘...’

ในฐานะอดีตมนุษย์ ประโยคเมื่อกี้ฟังดูโคตรแปลกเลย ‘การกลายพันธุ์กำลังรอผมอยู่’ เนี่ยนะ?

ผมรู้อยู่แล้วล่ะว่าวันนี้จะเอาอะไรดี

กรดกลายพันธุ์ +1 กับหนวดเสาอากาศ +1 ไง!

[ต้องการพัฒนากรดกลายพันธุ์และหนวดเสาอากาศหรือไม่? จำเป็นต้องใช้ 2 ไบโอแมส]

จัดไป! แต่ขอแบบไม่คันได้ไหมอ้ะ!?

...

เฮือกก

อ้ากก!

แม่งเ-

@##$%%!!

คันนนนนนโว้ยยยย!

---------------

สนับสนุนผลงานอย่างถูกต้องได้ที่ MyNovel และ Thai-Novel

---------------

ผมพยายามใช้ขาหน้าเกาเสาอากาศ แต่มันก็ไม่ได้ทำให้รู้สึกดีขึ้นเลย

ไอ้การเกาเสาอากาศนี่เป็นสิ่งที่ช่วงนี้ผมทำบ่อยขึ้นมาก

ผมรู้ว่ามดต้องพยายามรักษาความสะอาดของเสาอากาศอยู่ตลอด

ขนพิเศษที่งอกออกมาจากข้อศอกตรงส่วนขาหน้านั้นมีไว้เพื่อการนี้โดยเฉพาะเลย... แย่หน่อยที่ตอนนี้ขัดให้ตายแม่งก็คันอยู่ดี!!

ส่วนต่อมกรดที่อยู่ลึกเข้าไปในร่างกายน่ะเหรอ? อย่าไปพูดถึงมันเลย...

เกลียดโว้ยยยย-

อ้ะ หายพอดี!

เห้ออ~ ทีนี้ประสาทสัมผัสของผมก็เพิ่มมาอีกขั้นซึ่งน่าจะช่วยเรื่องจับกลิ่นและตรวจการสั่นสะเทือนของอากาศได้ดีขึ้น

ผมยังเพิ่มความสามารถในการต่อสู้ของตัวเองด้วยกรดที่เข้มข้นกว่าเดิม บอกเลยว่าตอนนี้ขาดมันไม่ได้จริงๆ

ขั้นต่อไปนั้นคือออกจากรัง แอบย่องผ่านความวุ่นวายข้างนอกนั่น และกลับไปเอา ‘สมบัติ’ ที่เหลือ

ขณะไต่ผ่านเพดาน ผมก็สัมผัสได้ว่าทุกอย่างเริ่มสงบลงแล้ว

แบบนี้ค่อยใจชื้นหน่อย

ผมไปกลับระหว่างรังนอน-ที่ซ่อนสมบัติอยู่หลายรอบจนนำเนื้อกลับมาได้ครบทุกชิ้น ถือว่าเป็นความสำเร็จอันยิ่งใหญ่สำหรับผม

ลองมานับๆ ไบโอแมสที่จะได้ดูแล้วอาจไม่มากนัก แต่นี่เป็นการลงทุนที่แทบไม่มีความเสี่ยงเลย แค่นี้ก็โอเคอยู่นะ

ถึงเวลากินเพิ่มแล้ว!

หลังจากกินเสร็จ ผมก็ได้ไบโอแมสมาเพิ่มอีก 2 แต้มพร้อมกับ 5 HP แต่ตอนนี้ขอเลือกที่จะเก็บแต้มไว้ก่อน

หากหามาเพิ่มได้อีกแต้ม ผมก็จะสามารถทำตา +3 ได้และมองเห็นชัดขึ้นกว่าเดิม

พอข้างนอกนั่นสู้กันเสร็จแล้ว บางทีอาจมีเศษเหลือๆ ให้มดน้อยตัวนี้กินบ้างก็ได้มั้ง?

คงต้องรอดูกันไปก่อน

---------------

อัพเดทข่าวสารล่าสุดและติดตามแฟนเพจนักแปลได้ที่: EP:IC Translation