บทที่ 3: มันยากที่จะให้อภัยตัวเองที่พ่ายแพ้ให้กับนาย

บทที่ 3: มันยากที่จะให้อภัยตัวเองที่พ่ายแพ้ให้กับนาย

“นายอยู่ทีมไหน? ชั้นไม่คิดว่าเคยเห็นนายมาก่อนเลย?” โมติญญูที่ยืนอยู่ข้างหลังเติ้งไคถามด้วยความสงสัย

“ชั้นเป็นผู้เล่นไร้สังกัด” เติ้งไคส่ายหัว สลัดความคิดที่ยุ่งเหยิงออกไป

ก้าวแรกของเขาคือการพิชิตสนามแห่งนี้ การแข่งขันนัดนี้!

“โอ้ งั้นมันก็ไม่ง่ายเลยนะที่นายมาอยู่ที่นี่ได้ ชั้นหวังว่าเดี๋ยวนายจะเล่นได้ดีนะ” โมติญญูแสดงท่าทีว่าเขาไม่ควรถามคำถามนั้นออกไป

ในวัยสิบสามหรือสิบสี่ปี การเป็นผู้เล่นไร้สังกัดก็มีความหมายอีกอย่างว่าทีมไม่ต้องการเขาอีกต่อไปแล้ว

อัตราการคัดออกในสถาบันเยาวชนฟุตบอลยุโรปนั้นสูงอย่างยิ่ง

กว่าเก้าสิบห้าเปอร์เซ็นต์ของผู้เล่นในสถาบันเยาวชนท้ายที่สุดแล้วก็ล้มเหลวในการได้รับสัญญาระดับอาชีพ

ผู้เล่นเยาวชนทุกคนต้องเตรียมใจให้พร้อมสำหรับเรื่องนี้

“เขามาแล้ว! ดูเร็วเข้า สีหน้าของเขามันน่าหมั่นไส้ชะมัด เขาคิดว่าตัวเองเป็นซิเมากับกวาเรสมาหรือไง?” โมติญญูกำลังพึมพำ

เขาไม่ชอบคนที่กำลังเดินมาทางนี้เลยจริงๆ

เพราะคนคนนั้นเป็นผู้เล่นประเภทที่มีพรสวรรค์จนไม่ต้องกังวลว่าจะทำอะไรหากไม่ได้รับสัญญาอาชีพ

แม้ว่าตอนนี้เขาจะติดอยู่บนเกาะเล็กๆ อย่างมาเดรา แต่ทุกคนก็รู้ว่าสปอร์ติงลิสบอนกำลังเตรียมที่จะปั้นเขาให้เป็นกวาเรสมาคนต่อไปแล้ว!

เติ้งไคมองไปยังผู้มาใหม่เช่นกัน และสีหน้าภายใต้ผมหยิกของเขาก็ทำให้เขาหัวเราะออกมาดังๆ

ไม่ว่าจะอายุเท่าไหร่ คริสเตียโน โรนัลโด ก็ยังคงเป็นคริสเตียโน โรนัลโดผู้หยิ่งทะนงคนนั้นเสมอ

ในวัยเด็ก เขาใช้ความหยิ่งทะนงเพื่อเอาชนะความวิตกกังวลทางสังคมและการถูกเลือกปฏิบัติ

หลังจากมีชื่อเสียง เขาใช้ความหยิ่งทะนงเพื่อเอาชนะคู่ต่อสู้และแฟนบอล

ในวัยชรา เขาใช้ความหยิ่งทะนงเพื่อพิชิตกาลเวลาและตัวเอง

ความหยิ่งทะนงนี้เป็นหนึ่งในแหล่งพลังของเขาเสมอมาและเป็นแรงบันดาลใจให้ผู้คนมากมาย

แต่คนที่ไม่ชอบเขาก็มักจะไม่ชอบคุณสมบัตินี้ของเขานั่นเอง

“นายบ้าไปแล้วรึไง? เขาจะคิดว่านายกำลังยั่วยุเขานะ… ให้ตายสิ เขาเดินมาทางนี้แล้ว!” โมติญญูรีบถอยห่างจากเติ้งไคและใช้สายตาอธิบายกับคริสเตียโน โรนัลโด เป็นการบอกใบ้ว่า “ชั้นไม่รู้จักเขา”

สายตาของผู้เล่นเยาวชนคนอื่นๆ ก็จับจ้องไปที่คริสเตียโน โรนัลโดเช่นกัน

หลายคนเชื่อว่าคนที่ “เยาะเย้ย” คริสเตียโน โรนัลโด กำลังจะเจอปัญหาเข้าให้แล้วในครั้งนี้

แต่โชเซ ฟอนเต กลับจำเติ้งไคได้ในทันที

เพราะคริสเตียโน โรนัลโด ผู้ที่บดขยี้เขาในรอบรองชนะเลิศเมื่อสามปีก่อน ก็ถูกเจ้าตัวเล็กคนนี้บดขยี้ในรอบชิงชนะเลิศเช่นกัน ผลงานในแดนกลางของเขาในตอนนั้นราวกับพระเจ้า!

“สามปีมานี้นายไม่โตขึ้นเท่าไหร่เลยนะ” คริสเตียโน โรนัลโดยืนอยู่ตรงหน้าเติ้งไค มองมาด้วยแววตาเคียดแค้นอย่างลึกล้ำ

จากคำพูดของเขา หลายคนก็เข้าใจ

เจ้าตัวเล็กกับคริสเตียโน โรนัลโดรู้จักกัน

และดูเหมือนว่าความสัมพันธ์ของพวกเขาจะไม่ดีนัก

“เราเป็นคู่ต่อสู้กันอีกแล้วเหรอ? ถ้างั้นการเติบโตของนายก็ไม่มีประโยชน์อะไร” เติ้งไคปฏิเสธที่จะเงยหน้ามองคริสเตียโน โรนัลโด ส่วนสูงของเขาเสียเปรียบเกินไป เขาสูงแค่เมตรสี่สิบกว่าๆ ในขณะที่คริสเตียโน โรนัลโดที่แก่กว่าครึ่งปี สูงถึงหนึ่งร้อยหกสิบห้าเซนติเมตรแล้ว!

อย่างไรก็ตาม แม้ส่วนสูงของเขาจะไม่ดี แต่เขาก็ยังสามารถทำสงครามน้ำลายได้

“คู่ต่อสู้? ขอโทษที แกไม่รู้รึไงว่าเสื้อกั๊กตัวสำรองที่แกใส่อยู่มันหมายถึงอะไร? พูดกันตรงๆ แค่แกได้ลงเล่นสักเจ็ดสิบนาทีก็ดีถมไปแล้ว!” คริสเตียโน โรนัลโดจงใจก้มหน้าลงมองเติ้งไค “สามปี! แกรู้มั้ยว่าสามปีนี้ชั้นผ่านอะไรมาบ้าง?”

“วันที่ชั้นแพ้แก ชั้นร้องไห้และสาบานว่าจะไม่แพ้อีกต่อไป! และชั้นก็ทำได้!”

“แล้วแกล่ะ? แกทำอะไรอยู่? เรียนฟังก์ชันตรีโกณมิติ ท่องตารางธาตุ ศึกษากฎข้อที่หนึ่งของนิวตันเหรอ?”

“เติ้งไค ชั้นแซงหน้าแกไปไกลเกินไปแล้ว!”

คำพูดของคริสเตียโน โรนัลโดทำให้ผู้เล่นเยาวชนคนอื่นๆ ที่สวมเสื้อกั๊กตัวสำรองรู้สึกอึดอัดใจอย่างมาก

ไม่ว่าจะอย่างไร การสวมเสื้อกั๊กตัวสำรองหมายความว่าคุณอยู่ต่ำกว่าผู้เล่นตัวจริงหนึ่งขั้น

อย่างไรก็ตาม เติ้งไคกางมือออกแล้วหัวเราะ “เสื้อกั๊กมันจะบอกอะไรได้? นายคิดมากไปรึเปล่า? ถ้ามันต้องหมายถึงอะไรสักอย่างจริงๆ งั้นบางทีมันอาจจะหมายความว่าชั้นต้องการเวลาแค่ยี่สิบนาทีเพื่อทำให้นายได้ลิ้มรสความพ่ายแพ้อีกครั้ง”

“เมื่อนายเล่นฟุตบอล ไม่มีใครชนะตลอดไปหรอก นายยกย่องตัวเองสูงเกินไป คริส! การจะเป็นดาวเด่นที่แท้จริงได้ นายต้องยอมรับข้อบกพร่องของตัวเองให้ได้ก่อน”

“สามปี ชั้นนึกว่านายจะเข้าใจเรื่องนี้แล้วซะอีก แต่ชั้นประเมินความเข้าใจของนายสูงเกินไป”

“ในเมื่อเป็นแบบนี้ งั้นก็ให้ชั้นปลุกนายให้ตื่นด้วยตัวเองก็แล้วกัน ไม่อย่างนั้นนายคงยากที่จะกลายเป็นคริสเตียโน โรนัลโดที่ดีกว่าเดิมได้!”

ซู่ ซู่ ซู่!

บรรยากาศในอุโมงค์นักเตะดิ่งลงสู่จุดเยือกแข็ง

ทุกคนกังวลว่าคริสเตียโน โรนัลโดจะลงมือกับเติ้งไค จึงมองข้ามไปว่าทำไมเติ้งไคถึงเรียกคริสว่าคริสเตียโน โรนัลโด

อย่างไรก็ตาม หลังจากกำหมัดแน่นอยู่สองสามวินาที คริสเตียโน โรนัลโดก็หันหลังกลับและเดินกลับไปท้ายแถวอย่างกะทันหัน เขาพยายามเก๊กหน้าขรึม แต่รอยยิ้มก็ยังคงเล็ดลอดออกมา

อันที่จริง เมื่อเขาเห็นเติ้งไคกลับมาสู่สนามอีกครั้ง ไม่มีใครมีความสุขไปกว่าคริสเตียโน โรนัลโดอีกแล้ว

เพราะเติ้งไคเป็นเพียงคนเดียวที่เหมือนกับคริสเตียโน โรนัลโด คือแทบจะหาคู่ต่อกรในรุ่นเดียวกันไม่ได้

เมื่อเห็นเติ้งไค คริสเตียโน โรนัลโดรู้สึกราวกับว่าเขากำลังมองดูตัวเองในเวอร์ชันกองกลาง

เขาเห็นอีกตัวตนหนึ่งของเขาในโลกใบนี้

เขาเห็นความเป็นไปได้อีกอย่างที่นอกเหนือไปจากเส้นทางของตัวเอง

ความรู้สึกนี้แปลกประหลาดมาก บางทีนี่อาจจะเป็นสิ่งที่เรียกว่า…

จบตอน