jk 3

บทที่ 3: ระบบที่มาอย่างล่าช้า

ควีนตรวจดูร่างกายของแจ็คอย่างละเอียดก่อนจะอุทานออกมา

“ไม่น่าเชื่อ เด็กแปดขวบจะมีความสามารถฟื้นตัวได้ขนาดนี้!”

“เจ้าบ้า” คิงสวนเสียงเย็น

“ลืมไปแล้วรึไง? ก็เพราะแจ็คมีร่างกายที่แข็งแกร่งแบบนี้ รวมถึงพลังของโซออนสายโบราณนั่นแหละ ไคโดซามะถึงให้ความสำคัญกับเขานัก”

“ว่าไงนะ ไอ้พวกโรคจิตชอบทรมาน!” ควีนตวาดกลับทันควัน

“ฮึ่ม...แจ็ค ไปกันได้แล้ว”

เมื่อแน่ใจว่าแจ็คไม่ได้รับบาดเจ็บร้ายแรง คิงก็หันหลังเดินจากไป แจ็คได้แต่ยักไหล้ให้ควีน แล้วเดินตามด้วยท่าทีจนปัญญา

“เฮ้! แจ็ค!” ควีนตะโกนไล่หลัง

“อย่าไปเอานิสัยแปลก ๆ มาจากเจ้านั่นล่ะ! แล้วก็หยุดทำเรื่องบ้า ๆ ได้แล้ว!”

“ครับ~” แจ็คโบกมืออย่างร่าเริงจากหน้าประตู แต่ทันทีที่เขาหันกลับ ก็รู้สึกเหมือนมีอะไรบางอย่างคว้าตัวเขาไว้ ก่อนจะถูกยกตัวลอยขึ้นสู่ท้องฟ้า!

“คิง!” แจ็คพูดเสียงเคือง

“อย่างน้อยบอกกันก่อนก็ได้นะ ก่อนจะจับฉันบินขึ้นฟ้าแบบนี้!”

คิงในร่างเทอโรซอร์กระพือปีกใหญ่ต้านลมอย่างทรงพลัง

“พักนี้แกเปลี่ยนไปเยอะนะ แจ็ค”

“เหรอ? ฮะฮะ คงพยายามทำตัวให้สมวัยน่ะ ฉันก็แค่เด็กเองนี่นา” แจ็คยิ้มกว้างตอบกลับ

คิงถึงกับสะดุดเล็กน้อยกลางอากาศจากคำพูดนั้น แจ็คจึงรีบตะโกน

“เฮ้! อย่าบอกนะว่าแกเมา? เมาแล้วบินอันตรายมากเลยนะ!”

“หุบปากไปเลย แจ็ค!” คิงตะคอกเสียงกร้าว แจ็คจึงเลือกที่จะเงียบอย่างฉลาด

เมื่อพวกเขาลงจอดที่โอนิงาชิมะ เหล่าลูกน้องก็รีบกรูกันเข้ามาต้อนรับ

“คิงซามะ! แจ็คซามะ!”

“มีอะไรจะรายงานไหม?” น้ำเสียงของคิงเฉียบขาดจนเหล่าโจรสลัดยืดตัวตรงทันที

“ม-ไม่มีครับ! นอกจากว่า...ยามาโตะซามะ—”

“ไม่ต้องสน” คิงพูดตัดบททันควัน

“แค่แน่ใจว่าเธอไม่หนีออกไปก็พอ”

“รับทราบครับ คิงซามะ!”

“แจ็ค ตามมา”

ภายในห้องพักบนเกาะ คิงโบกมือลากเปลวไฟจากด้านหลังของตัวเองไปจุดเตาผิงในห้อง ความอบอุ่นเริ่มแผ่ซ่านแทนความเย็นเฉียบ

“แจ็ค” คิงเริ่มต้นด้วยน้ำเสียงหนักแน่น

“ไคโดซามะสั่งให้ฉันฝึกแกก็จริง แต่ฉันคิดว่าแกยังไม่ควรออกทะเลกับฉันตอนนี้ แกยังเด็ก ร่างกายยังโตไม่เต็มที่ พละกำลังยังไม่พอ”

“ไม่จริง!” แจ็คเถียงทันควัน

“อย่าลืมนะ ฉันเคยร่วมรบกับพวกนาย ฉันฆ่าคนมาไม่น้อย! ถึงจะยังเด็ก แต่พวกโจรสลัดธรรมดาไม่มีใครสู้ฉันได้หรอก!”

คิงลุกขึ้นยืนทันที แววตาหนักด้วยความทรงจำในอดีต

“มันไม่เหมือนเดิมแล้ว แจ็ค ตอนนั้นกลุ่มร้อยอสูรยังเล็ก เราขาดคน จนต้องให้เด็กอย่างแกออกไปรบ”

“แต่ตอนนี้ ภายใต้การนำของไคโดซามะ เราเป็นที่รู้จักไปทั่วโลกใหม่แล้ว เรามีพวกนับพัน ไม่จำเป็นต้องเสี่ยงชีวิตของแกอีกต่อไป”

เสียงของคิงอ่อนลงเล็กน้อย

“ไคโดซามะมองเห็นศักยภาพในตัวแก นั่นถึงมอบผลปีศาจหายากนั่นให้ แกแข็งแกร่งเกินวัยก็จริง แต่ที่นี่คือโลกใหม่ เต็มไปด้วยสัตว์ประหลาด มีโจรสลัดที่แม้แต่ฉันยังรับมือยาก”

“ถ้าเราดันเจอกับคนแบบนั้นขึ้นมา ฉันไม่รับประกันว่าแกจะรอด”

เขาจ้องแจ็คอย่างจริงจัง

“ถ้าแกตาย พวกเราก็เสียกำลังสำคัญในอนาคต เพราะงั้นอยู่ที่โอนิงาชิมะไปก่อน”

แจ็คลุกพรวดขึ้น เสียงสั่นด้วยความมุ่งมั่น

“คิง! ก็เพราะไคโดซามะให้ความสำคัญกับฉัน ฉันถึงต้องไปกับนาย! นายต้องฝึกฉันให้หนักกว่านี้!”

“กลุ่มเรานับถือแค่ ‘ความแข็งแกร่ง’ เท่านั้น ต่อให้ไคโดซามะจะตั้งตำแหน่งสูงให้ฉัน แต่พวกพี่ ๆ ยังไม่ยอมรับหรอก ถ้าฉันไม่พิสูจน์ตัวเอง!”

“ร่างกายฉันถึกมาก แถมยังเป็นมนุษย์เงือก ถ้าสู้ไม่ได้ฉันก็แค่โดดลงทะเล ฉันว่ายน้ำหนีได้อยู่แล้ว! ไว้ให้นายตามมารับทีหลังก็ได้ ยังมีบีเบิ้ลการ์ดอยู่!”

คิงมองเขานิ่ง ๆ อยู่พักหนึ่ง สายตาคมกริบของเขาอ่านไม่ออก

ก่อนจะถอนหายใจในที่สุด

“ก็ได้ แจ็ค...ตามใจแก”

“วันนี้พักซะ พรุ่งนี้เราจะไปจัดการกับโจรสลัดที่กล้ามาท้าทายเรา”

“ครับ!!”

รุ่งเช้า แจ็คตื่นแต่ฟ้าไล่สี ใจเต้นแรงด้วยความตื่นเต้น!

กลิ่นการต่อสู้ชวนให้โลหิตพลุ่งพล่าน

อาจจะเพราะเป็นมนุษย์เงือก หรืออาจจะเพราะนิสัยส่วนตัว

แต่ไม่ว่าเหตุผลไหน เขาก็พร้อมจะเดินตามเสียงเรียกในสายเลือด

“ไปกันเถอะ แจ็ค” คิงเรียกจากหน้าประตู

แจ็ครีบวิ่งตามไป ขณะที่แสงตะวันสาดลงบนคลื่นทะเล เปลี่ยนน้ำให้เป็นสีแดงสด

สายลมเค็มพัดผ่านพร้อมกลิ่นไอทะเล

บนดาดฟ้า แจ็คในกางเกงขาสั้นเปลือยอกยืนต้านลมกลางหมู่ลูกเรือที่คลุมตัวหนา

ไม่มีใครพูดอะไร แต่แววตาทุกคู่ต่างยกย่องในใจ

เมื่อถึงเป้าหมาย สมอถูกทิ้งลง คิงกลับเข้าไปพักในห้อง รอเวลาที่เหมาะสม

หลายวันผ่านไป แจ็คเริ่มเบื่อหน่ายกับความนิ่งเงียบของเรือ

เขาจึงลองตกปลา และในเวลาไม่นานก็ลากปลายักษ์ขึ้นมาบนเรือได้

ขณะกำลังจะเหวี่ยงเบ็ดลงน้ำอีกครั้ง เสียงตะโกนก็ดังขึ้น

“พบแล้ว! กลุ่มโจรสลัดมอสบิก!!”

“แจ็คซามะ! เอายังไงดีครับ?”

แจ็คยิ้มอย่างดุเดือด

“ยังไงเหรอ? ก็พาเรือเข้าใกล้สิ!!”

ขณะที่ลูกเรือกำลังปฏิบัติตาม คำพูดแปลก ๆ ก็แว่วในหัวของแจ็ค

“ยินดีด้วย โฮสต์ รหัสผ่านถูกต้อง กำลังปลดล็อคระบบ Dock Master”

แจ็คชะงักนิ่ง

“ระบบ? ตอนนี้? แล้วต้องใช้รหัสผ่านด้วย?”

“ถ้าฉันไม่พูดคำพวกนั้น ระบบจะไม่โผล่มาเลยเหรอ?”

เขาครุ่นคิดหนัก พยายามทำความเข้าใจกับสถานการณ์ประหลาดตรงหน้า

“Dock Master System? บ้าบออะไรกันอีกวะเนี่ย?!”

จบ