77 สการ์เลตเฟรมควีน

77 สการ์เลตเฟรมควีน

เงียบ ความเงียบได้ปกคลุมไปทั่วบริเวณ!

มีนักเรียนหลายร้อยคนรวมตัวกันอยู่รอบพวกเขาสองคน พวกเขาแต่ละคน ราวกับจมดิ่งลงไปในฝันร้าย พวกเขาไม่สามารถทำความเข้าใจกับเรื่องที่เกิดขึ้นตรงหน้าได้เลย

ทุกคนตั้งแต่นักเรียนชั้นปีที่หนึ่งถึงปีที่สาม จากนักเรียนไปถึงผู้ปกครอง ต่างมองหน้ากันไปมาด้วยความสับสน ความสับสนมึนงงปรากฏอยู่บนใบหน้าของทุกคน เกิดเป็นคำถามเดียวกันว่า :

“เธอเห็นไหม? นายล่ะ นายเห็นไหม? ทุกคนเห็นใช่ไหม? ฉันไม่ใช่คนเดียวที่ตาฟ่าฟาง จนมองเห็นภาพลวงตาใช่ไหม?”

โรงเรียนขนาดใหญ่เงียบสงบอย่างแปลกประหลาด มีเพียงเสียงของเฮ่อเหลียนเลี่ยที่อาเจียนออกมาเป็นเลือด เขาอาเจียนจนสายตาพร่าและอ่อนแรง เขาแทบจะอาเจียนเอาลำไส้ของเขาออกมาด้วยอยู่แล้ว

“ฮือ ฮา ฮือ...”

เมื่อเวลาผ่านไปนาน มีคนบิดต้นขาของตัวเอง แล้วพวกเขาก็มีสติกลับมาอีกครั้ง พวกเขาพูดว่า “โอ้” อยู่สักพัก พวกเขาพูดไม่ออกแม้แต่ครึ่งคำ

“หลี่เย้าที่พิการกลับส่งเฮ่อเหลียนเลี่ยปลิวออกไปได้ด้วยการเตะเพียงแค่ทีเดียว จากนั้น เขาก็ยังทำให้เฮ่อเหลียนเลี่ยอ้วกออกมา ด้วยกำปั้นเดียว?” ในที่สุด ก็มีคนที่สามารถพูดออกมาได้

คำพูดของเขาเป็นเหมือนกับการเปิดประตูกั้นน้ำออก ทั่วทั้งบริเวณที่เงียบเป็นเป่าสาก ก็กลับกลายเป็นอึกกะทึกครึกโครม ทุกคนส่งเสียงดังอื้ออึง ที่เต็มไปด้วยความตกตะลึงและไม่เชื่อสายตาตัวเอง

“เราเข้าใจอะไรผิดไปรึเปล่า? ไม่ใช่ว่าหลี่เย้าได้รับบาดเจ็บหนักและกลายเป็นคนพิการไปแล้วเหรอ? ไม่ใช่ว่าเขามีอัตราการตื่นเหลืออยู่แค่ 7% หรอกเหรอ? ทำไมเขาถึงแข็งแกร่งได้ขนาดนี้? เขาแข็งแกร่งถึงขนาดเฮ่อเหลียนเลี่ยสู้ไม่ได้ได้ยังไงกัน?”

“ลาออกจากโรงเรียนเหรอ? คนเก่งขนาดนี้ลาออกจากโรงเรียนอย่างนั้นเหรอ? โรงเรียนคิดอะไรอยู่กันแน่!”

“ฉันได้เห็นวิดีโอต่อสู้ของเขาที่เกาะมังกรปีศาจ ตอนนั้น เขาไม่ได้ร้ายกาจถึงขนาดนี้ มันเกิดเรื่องบ้าอะไรขึ้นกัน? เขาแข็งแกร่งยิ่งกว่าเขาเมื่อเดือนที่แล้วซะอีก!”

“เขามีสภาพไม่ต่างจากด้ามไม้กวาดชัดๆ! แต่พอเขาชกกำปั้นนั้นออกไป ทั่วทั้งร่างกายของเขากลับระเบิดพลังออกมาในพริบตาเดียว! ตาของฉันมันพล่ามัวใช่ไหม? ฉันดูผิดไปใช่รึเปล่า?”

“ตาของนายไม่ได้มัวหรอก ฉันก็เห็นมันเหมือนกัน กำปั้นนั้นร้ายกาจสุดๆ มันมีกลิ่นอายของศิลปะการต่อสู้โบราณแฝงอยู่ด้วย แต่มันกลับรุนแรงยิ่งกว่าเทคนิคโบราณที่โรงเรียนของเราสอน ทุกคนดูสิ! ขนาดต้นไม้ที่อยู่ด้านหลัง ก็ยังระเบิดจากการชกของเขา!”

“โว้ว! จริงด้วย! นี่มันบ้าไปแล้ว! นี่ใช่นักเรียนมอปลายคนหนึ่งจริงๆเหรอ?”

หลี่เย้าค่อยๆพ่นลมหายใจออกมา ทั้งหมดที่เขารู้สึกได้ในเวลานี้ก็คือจิตใจที่กระจ่างชัดและอากาศที่สดชื่น ความขุ่นเคืองที่อัดแน่นอยู่ภายในจิตใจของเขาได้หายไปจนหมด ทำให้เขารู้สึกมีความสุขอย่างบอกไม่ถูก เขาไม่รู้สึกอยากยุ่งกับคนคนนี้อีกต่อไป ดังนั้น เขาจึงก้าวขาข้ามร่างกายของเฮ่อเหลียนเลี่ยไป เหมือนกับกำลังก้าวข้ามสุนัขที่ตายไปแล้วตัวหนึ่ง และมุ่งหน้าไปยังประตูโรงเรียน

ครูบางส่วนได้แต่ยืนอึ้งอยู่ข้างๆ ร่างกายของพวกเขาแข็งทื่อ และไม่รู้ว่าควรจะเข้าไปห้ามหลี่เย้าดีหรือไม่

ในเวลานั้นเอง ที่มีเสียงร้องแหลมเสียดแทงหูดังอยู่เหนือศีรษะของหลี่เย้า ซึ่งเป็นสียงที่คล้ายกับการมาถึงของสัตว์ร้าย

หลี่เย้าหรี่ตาลงและเงยหน้าขึ้นมอง เขามองเห็นเปลวไฟจากทิศตะวันออกเฉียงใต้และพุ่งตรงมาที่นี่ด้วยความเร็วสูง มันตัดแบ่งท้องฟ้าออกเป็นสองส่วน มองดูคล้ายกับดาบเปลวไฟที่คมกริบ มันบินมาอยู่เหนือท้องฟ้าของโรงเรียนภายในพริบตาเดียว และบินวนเป็นวงกลม เกิดเป็นพายุเปลวไฟลูกหนึ่ง

มันเป็นยานบินที่โอหังที่สุด!

เสียงร้องของมันคล้ายกับสัตว์ร้าย ซึ่งดึงดูดความสนใจของนักเรียนคนอื่นๆ มีบางส่วนเงยหน้าขึ้นมองและพบว่า พวกเขาไม่สามารถละสายตาไปจากมันได้ นักเรียนหลายคนที่มีความรู้ในเรื่องนี้ ได้ร้องตะโกนออกมาอย่างประหลาดใจว่า:

“นั่นมันยานรบสการ์เลตเฟรมนี่! มันคือยานรบชื่อเสียงพอๆกับยานรบมิสติกเบิร์ด ยานรบสการ์เลตเฟรม!”

“ว้าว!   มันคือยานรบสการ์เลตเฟรมจริงๆด้วย! แค่ฟังเสียงก็บอกได้แล้ว! มันเป็นโมเดลระดับสูงสุด อักขระที่ฝังลงไปเป็นพิเศษ ทำให้มันมีความเร็วกว่าเสียงถึงสองเท่า! มันคือสุดยอดยานบินระดับท๊อป!”

“มันสวยเกินไปแล้ว! มันเหมือนอย่างที่พวกเขาโชว์ในโฆษณาเลย จุดเด่นก็คือประกายไฟของมัน! มันถูกออกแบบมาให้มีความแตกต่างไปจากยานรบมิสติกเบิร์ด แต่มันกลับมีความองอาจไม่ต่างกันเลย! มันดูมีอำนาจแบบสุดๆไปเลย!”

“ว้าว! นายจะหายานบินแบบนี่ในราคาที่ต่ำกว่า 30 ล้านเหรียญไม่ได้หรอกใช่ไหม?”

“30 ล้านเหรียญเหรอ? นั่นเป็นแค่ราคาของโมเดลพื้นฐานเท่านั้น! นี่เป็นโมเดลรุ่นท๊อปที่ใส่อักขระแรงดันลงไปด้วย และมีราคาอย่างน้อยก็ 80 ล้าน!”

“นอกจากดาบปีศาจเผิงห่ายแล้ว ยังจะมีใครที่สามารถขับยานบินที่สุดยอดแบบนี้ได้อีกกัน? แล้วมาที่โรงเรียนของเราด้วยใช่ไหม?”

ยานรบสการ์เลตเฟรมบินวนอยู่บนอากาศภายใต้การจ้องมองของทุกคนอีกหนึ่งรอบ ในที่สุด ยานลำนี้ก็หาเป้าหมายของมันเจอ มันหักโค้งบนอากาศและพุ่งลงมายังหลี่เย้า

“วูซซซซ!”

หลี่เย้าหลับตาลงโดยไม่ได้ตั้งใจ ทั้งหมดที่เขารู้สึกได้ ก็คือมีดาวตกบนท้องฟ้ากำลังพุ่งตรงมาที่เขา!

ยานรบสการ์เลตเฟรมบินร่อนลงจอดห่างออกไปจากหลี่เย้าประมาณ 3-4 เมตร มันดูราวกับเปลวไฟที่รุนแรงบินฉวัดเฉวียนไปมา

ยานบินลำนี้มีการออกแบบต่างไปจากยานรบมิสติกเบิร์ดโดยสิ้นเชิง ยานรบมิสติกเบิร์ดนั้นมีความลึกลับ, เรียบง่าย, และลึกล้ำปกคลุมอยู่ ในทางตรงกันข้าม ยานรบเปลวเพลิงลำนี้พูดได้ว่า ทั้งโอหัง, วางอำนาจ, และเป็นอิสระ มันราวกับว่า ยานลำนี้สร้างขึ้นมาจากลาวาและใช้โครงกระดูกของนกฟินิกส์ เพียงสบตา มันก็สามารถเผาไหม้จิตใจของคนได้ มันทำให้จิตใจคนลุกไหม้ ปลุกจิตวิญญาณของพวกเขาขึ้นมา!”

“ชี่.....”

ประตูนักบินของยานรบสการ์เลตเฟรมเปิดออก หญิงสาวที่สวมใส่เสื้อกล้ามและกางเกงขาสั้น ที่ทำให้คุณสามารถจินตนาการได้ถึง ภาพของหญิงสาวผิวสีน้ำผึ้ง ที่มีกระดิ่งแปดอันมัดอยู่ที่ข้อเท้า พร้อมกับขายาวๆของเธอ ได้ออกมาจากยานบิน

“ซูดดดดด!”

ทุกคนสูดลมหายใจเข้าไป

นี่ไม่ใช้ผู้หญิงสวยตามแบบฉบับดั้งเดิม แต่เธอกลับสามารถดึงดูดสายตาของผู้คนได้ดีที่สุด เธอเป็นเหมือนกับดวงตะวันขนาดย่อมที่ส่องประกายตลอดเวลา เธอเป็นความงามที่ไร้ที่เปรียบ ไม่ว่าจะมีใครสวยกว่าสักแค่ไหน ก็ไม่อาจจะรั้งสายตาของผู้คนไปจากเธอได้

“เธอยังสาวอยู่เลย! ฉันว่า อย่างมากเธอก็น่าจะอายุยี่สิบกว่าเท่านั้น แล้วเธอก็ยังขับยานบินหรุที่มีราคาเกือบ 100 ล้านอีกด้วย!”

“บรรยากาศรอบตัวเธอแข็งแกร่งมาก! ฉันไม่สามารถหายใจภายใต้แรงกดดันของเธอได้! เธอต้องเป็นผู้ฝึกตนแน่เลยใช่ไหม?”

“เธอจะต้องเป็นผู้ฝึกตนแน่ๆ แล้วก็เป็นคนที่สุดยอดมากคนหนึ่งด้วย ถึงแม้ว่าระดับของเธอจะเทียบไม่ได้กับดาบปีศาจเผิงห่าย แต่เธอก็ต้องอยู่ในระดับพอๆกับครูใหญ่จ้าวแน่ๆ แล้วพลังของเธอก็ดูแข็งแกร่งมากด้วย”

“ดวงตาของเธอคมกริบมาก พวกมันดูคมราวกับใบมีด คมมีดที่แผดเผา น่ากลัวจริงๆ! เธอน่ากลัวเกินไปแล้ว!”

คนที่เฝ้าสังเกตการณ์รอบๆต่างพูดจากันอย่างมีชีวิตชีวา ไม่มีใครในหมู่พวกเขาที่กล้าเผชิญหน้ากับดวงตะวันดวงนี้ พวกเขาก้มศีรษะลงต่ำและกระซิบกระซาบกัน

ในเวลานี้ ทุกคนเอาเรื่องที่เกิดขึ้นระหว่างหลี่เย้าและเฮ่อเหลียนเลี่ยทิ้งไว้ข้างหลัง

ทุกคนต่างพากันพูดคุยเสียงเบา พวกเขาต่างก็สามารถบอกเบื้องหลังที่ยิ่งใหญ่ของหญิงสาวคนนี้ ได้ด้วยการมองเพียงแค่ครั้งเดียว เธอมาหาใครในโรงเรียนมัธยมซื่อเซียวที่สองกัน?

แม้แต่หลี่เย้าก็ยืนนิ่งอึ้ง มันต้องใช้เวลาอยู่นาน กว่าที่เขาจะพูดออกมาได้ “ติง...ติง...”

“พี่หลิง หรือ ติงหลิงตางหลาง แล้วแต่นายเลย!” ติงหลิงตางวาดมือ แล้วตบลงไปบนไหล่ของหลี่เย้า เธอพูดออกมาด้วยน้ำเสียงวางอำนาจว่า “มาเถอะ พี่สาวคนนี้จะเลี้ยงข้าวนายเอง!”

“พี่มานี่เพราะผมอย่างนั้นเหรอ?”

หลี่เย้ากระพริบตาปริบๆ ด้วยท่าทีที่ยังคงช็อคไม่หาย ไม่ใช่ว่า ผู้หญิงคนนี้ควรจะกลับไปที่ต้าฮวงตั้งนานแล้วหรอกเหรอ?

“ไร้สาระ! ฉันอยู่ที่เมืองฝูเกอมาเดือนหนึ่งแล้ว และกำลังรอให้นายฟิ้นขึ้นมายังไงล่ะ! เมื่อห้าวันก่อน ฉันได้ข่าวมาว่า มีฉลามบินสีครามที่หายากมากโผล่มาที่มหาสมุทรทางทิศตะวันออก ถุงลมของมันเป็นสมบัติล้ำค่า หลังจากที่เอามาสกัดแล้ว มันจะมีสรรพคุณที่ดีเหมาะสำหรับผู้ป่วยที่อยู่ในอาการโคม่ามากเลยล่ะ ฉันก็เลยไปที่มหาสมุทรทางทิศตะวันออก ฉันต้องใช้เวลาถึงสามวัน แล้วในที่สุด ฉันก็จับฉลามบินสีครามมาได้ ฉันคิดไม่ถึงว่า นายจะฟื้นขึ้นมาและแอบออกไปจากโรงพยาบาลแล้ว ฉันไล่ถามหานายไปทั่ว ก่อนที่จะรู้ว่า นายมาที่โรงเรียน...ดูเหมือนว่านายจะฟื้นตัวได้ดีทีเดียวนะ ถึงได้ซัดคนจนฉี่ราดแบบนั้นได้น่ะ!”

ติงหลิงตางเลือบตามองดูเฮ่อเหลียนเลี่ยอย่างสบายอารมณ์ และพูดออกมาด้วยรอยยิ้มกว้าง

“ก็เรื่อยๆแหละ ที่สำคัญก็คือว่าผมยังไม่ได้กินอะไรเลย ถ้าผมอิ่มเมื่อไหร่ ลูกเตะของผมก็คงจะทำลายกระเพาะปัสสาวะของเขาไปแล้ว เขาคงไม่มีทางได้ฉี่ราดแบบนี้หรอก”

หลี่เย้ากลับมานิ่งสงบและพูดออกมา พร้อมกับทำท่ายักไหล่

ติงหลิงตางส่งเสียงหัวเราะออกมาดัง “พัฟฟฟฟ” เธอบีบไหล่ของหลี่เย้าสองสามครั้ง พร้อมกับพูดออกมาว่า “นายผอมลงไปมากจริงๆ! นายมีแค่หนังกับกระดูกเท่านั้น! มาเถอะ ไปกินกัน ฉันใช้เวลาหานายตั้งนาน ถึงนายจะไม่หิว แต่ฉันหิว!”

เธอลากหลี่เย้าเข้าไปนั่งภายในยานบินโดยไม่ให้โอกาสเขาได้พูดอะไรอีก

ยานรบสการ์เลตเฟรม เป็นยานประเภทความเร็ว ดังนั้น ที่นั่งภายในตัวยานจึงถูกออกแบบมาให้คล้ายกับอานม้า อย่างมากที่สุด ก็สามารถนั่งได้แค่สองคน คือด้านหน้าและหลัง หลี่เย้าจึงต้องนั่งด้านหลังของติงหลิงตาง เขาลังเลอยู่ครู่หนึ่ง ก่อนที่จะเรียกความกล้า และกอดเข้าที่เอวที่แน่นเปรี๊ยะและแข็งแกร่งของเธอเอาไว้แน่น

“จับแน่นๆล่ะ! เราจะไปกันแล้ว!”

เมื่อติงหลิงตางผิวปาก ประตูที่นั่งคนขับก็ปิดลง การตกแต่งภายในตัวยานนั้นเต็มไปด้วยสีสันสว่างเจิดจ้า ราวกับมีภาพของงูเพลิงร่ายรำอยู่ตามกำแพง ไม่นาน แรงพุ่งสูงขึ้น ทำให้หลี่เย้าต้องตัวติดกับติงหลิงตาง

ผมสั้นของเธอแข็งราวกับเข็ม พวกมันทิ่มไปที่ใบหน้าของหลี่เย้า จนรู้สึกชาหนึบ

“วูซซซซซ!”

ยานรบสการ์เลตเฟรมลอยตัวขึ้นเหนือพื้นดิน และลอยสูงขึ้นไปบนท้องฟ้า มันกลืนเข้าไปในแสงอาทิตย์ที่สาดส่องออกมาอย่างพอดิบพอดี!

ทุกคนที่อยู่ภายในโรงเรียน ต่างพากันอ้าปากกว้างที่สุดเท่าที่พวกเขาจะอ้าได้ ลำคอของพวกเขายื่นยาวจนสุด และสายตาของพวกเขาก็ตกไปที่ยานรบสการ์เลตเฟรม พวกเขาตัวแข็งทื่ออยู่อย่างนั้น จนกระทั่งยานรบสการ์เลตเฟรมหายลับไปแล้ว มันใช้เวลาอยู่นาน ก่อนที่พวกเขาจะหดศีรษะกลับคืนที่เดิม

มันน่าตกใจมาก! ภายในจิตใจของพวกเขาทุกคน เกิดอาการตกละตึงราวกับฟ้าถล่มดินทลาย!

มันเป็นเรื่องที่เกินขอบเขตที่พวกเขาจะคิดถึง! ผู้ฝึกตนหญิงคนนี้ ที่ขับยานบินที่มีมูลค่าเกือบ 100 ล้าน แท้จริงแล้ว เธอมาที่นี่ก็เพื่อตามหาเศษขยะอย่างหลี่เย้า ทั้งสองยังมีความสัมพันธ์ที่ดีต่อกันอีกด้วย!

ไม่ใช่ว่า หลี่เย้าเป็นเด็กจนๆที่อยู่ในสลัมหรอกเหรอ? ไม่ใช่ว่า เขาได้รับบาดเจ็บสาหัสหรอกเหรอ? ไม่ใช่ว่า รากวิญญาณของเขาถูกทำลายและกลายเป็นคนพิการไปแล้วหรอกเหรอ? ทำไมเขาถึงได้แข็งแกร่งขนาดนี้? นี่มันเหลือเชื่อเกินไปแล้ว! นี่มันโชคดีชัดๆ!

หลี่เย้า...เขาเป็นแค่เศษขยะจริงๆเหรอ?

ผู้คนที่เฝ้ามองต่างรู้สึกสับสนบางที ไม่นานก็มีคนที่นึกขึ้นได้ว่า เฮ่อเหลียนเลี่ยยังคงนอนอยู่ที่พื้นและอาเจียนออกมาอยู่

สายตาสมเพชที่เคยจ้องมองหลี่เย้า ในเวลานี้มันเพิ่มขึ้นกว่าเดิมถึงสิบเท่าและถูกโยนไปที่เฮ่อเหลียนเลี่ยแทน

และ ครูใหญ่ของโรงเรียนมัธยมซื่อเซียวที่สอง จ้าวชูเต๋อและเทพหน้าดำก็กำลังยืนเหม่อมองออกไปที่นอกหน้าต่าง อยู่ภายในห้องทำงานของครูใหญ่ พวกเขามองดูยานรบสการ์เลตเฟรมอย่างไร้คำพูด พวกเขาแสดงสีหน้าตกตะลึงอยู่เป็นเวลานาน

จ้าวชูเต๋อมีเหงื่อเย็นไหลออกมาจากหน้าผากเป็นระยะเวลา 30 วินาทีเต็ม ขาทั้งสองข้างของเขาเริ่มสั่นเบาๆ

“เฮ่อเหลียนปา เฮ่อเหลียนเลี่ย คราวนี้ พวกแกสองคนพ่อลูก ได้นำพาหายนะและภัยพิบัติมาให้ฉันแล้ว!”

จ้าวชูเต๋อพูดกับตัวเองด้วยเสียงอันเบาราวกับเสียงยุง และใบหน้าที่มีสีสันก็กลับกลายเป็นซีดเผือด เขาพูดผ่านไรฟันออกมาว่า “ไปสืบมา ไปสืบมาเร็วเข้า! ผู้ฝึกตนคนไหนที่เป็นเจ้าของยานรบสการ์เลตเฟรม? ทำไมหลี่เย้า เด็กที่ยากจนแบบเขาถึงได้มีความสัมพันธ์กับผู้ฝึกตนคนนี้ได้? มีอำนาจแบบไหนที่อยู่เบื้องหลังของเด็กคนนี้? ไปสืบมาเดี๋ยวนี้! เดี๋ยวนี้เลย!”

“ครับ! ครูใหญ่! ผะ-ผะ*-ผมจะไปเดี๋ยวนี้เลย!” เทพหน้าดำพูดออกมาอย่างตะกุกตะกัก เขาวิ่งโซเซสะดุดหกล้มออกไปจากห้องทำงานของครูใหญ่