บทที่ 4: สาวน้อยนวดลายเสือดาว? ก็แค่เสือดาวรับจ้างล่ะสิ!
บทที่ 4: สาวน้อยนวดลายเสือดาว? ก็แค่เสือดาวรับจ้างล่ะสิ!
ผอ.จาง: ???
ผู้จัดการเฉิน: ???
พนักงานทุกคน: ???
เมื่อเห็นพญาเสือโคร่งไซบีเรียเดินตามหลังซูหยวนมาไม่ห่าง สมองของทุกคนในที่นั้นก็ขาวโพลนไปชั่วขณะ
เสือ... เสือไซบีเรีย???
ซูหยวนยิ้มกริ่ม “ผอ.จาง เปิดประตูได้เลยครับ”
“เรามามอบ ‘ของขวัญสุดเซอร์ไพรส์’ ให้เจ้าเสือดาวนี่กันเถอะ!”
ผอ.จาง: ???
ผู้จัดการเฉิน: ???
พนักงานทุกคน: ???
ปล่อยพญาเสือโคร่งเข้าไปเนี่ยนะ??
นี่มันเซอร์ไพรส์หรือซูเปอร์ช็อกกันแน่วะ!
ไม่ใช่แค่คนดูที่ช็อก แต่เสือดาวที่อยู่ในกรงก็ช็อกยิ่งกว่า
โดยเฉพาะอย่างยิ่ง... เมื่อเห็นว่าเจ้าพวกมนุษย์เปิดประตูรั้ว แล้วปล่อยให้พญาเสือโคร่งก้าวเข้ามาจริงๆ ดวงตาที่เคยกลวงโบ๋ของมันก็พลันเบิกโพลงขึ้นมาทันที!
แววตาเหม่อลอยสิ้นหวังก่อนหน้านี้หายวับไปกับตา แทนที่ด้วยความหวาดผวา... ความหวาดกลัวที่มาจากสัญชาตญาณดิบต่อผู้ล่าที่อยู่บนสุดของห่วงโซ่อาหาร!
“งื้ด งือๆๆ”
‘เชี่ย! เชี่ย! เชี่ย! อย่าเข้ามานะเฟ้ยยยย!!’
เสือดาวครางหงิงๆ ในลำคอ พลางถอยหลังกรูดอย่างไม่คิดชีวิต
นั่นมันพญาเสือโคร่งเลยนะเว้ย! จะให้สู้ยังไงไหว!
เมื่อได้ยินเสียงโอดครวญในใจของเสือดาว ซูหยวนก็เผลอยิ้มออกมา
วิธีนี้ได้ผลชะงัดจริงๆ! แค่ได้เห็นหน้าแม่เสือ... โรคซึมเศร้าของเจ้าเสือดาวก็ดูเหมือนจะหายไปกว่าครึ่งแล้ว!
“พวกคุณเห็นไหม? แววตาของมันกลับมาเป็นประกายแล้ว!”
“จริงด้วย! พฤติกรรมย้ำคิดย้ำทำเมื่อกี้ก็หายไปเลย! ผอ.ซู สุดยอดจริงๆ!”
ทุกคนต่างวิพากษ์วิจารณ์กันอย่างตื่นเต้นระคนตกตะลึง
“ผอ.ซู... คุณนี่มันหมอเทวดาชัดๆ!” ผอ.จาง จ้องมองเสือดาวในกรงที่บัดนี้แววตาสดใส เขาถึงกับขนลุกซู่ไปทั้งตัว
เจ้าเสือดาวที่พวกเขาหัวหมุนหาวิธีแก้มาสารพัดแต่ก็ไร้ผล... พอมาอยู่ในมือของซูหยวน กลับคลี่คลายได้อย่างง่ายดายขนาดนี้เชียวเหรอ?
“หมอเทวดาไม่ใช่ผมหรอกครับ แต่เป็นแม่เสือต่างหาก... อีกอย่าง อาการของมันก็ยังไม่หายดีซะทีเดียว”
พูดจบ ซูหยวนก็ถอยห่างออกมาจากรั้ว พร้อมกับปิดประตูให้อย่างเรียบร้อย
“แม่เสือ... ตราบใดที่ไม่ทำมันเจ็บหนัก ที่เหลือก็เล่นตามสบายได้เลย!” ซูหยวนยืนสั่งการอยู่ข้างรั้ว
ป่วยหนัก... ก็ต้องใช้ยาแรง!
‘โอ้! มีกิจกรรมให้ออกกำลังกายเพื่อย่อยอาหารด้วยเรอะ~ เจ้ามนุษย์นี่รู้ใจข้าจริงๆ~’
แม่เสือสะบัดหัวสองสามที ก่อนที่มุมปากจะยกขึ้นเป็นรอยยิ้มอย่างพึงพอใจ
รอยยิ้มนั้น... ในสายตาของซูหยวนช่างดูน่ารักน่าเอ็นดู
แต่ในสายตาของเสือดาวที่อยู่ในกรง... กลับดูอำมหิตราวกับรอยยิ้มของยมทูต
“โฮกกก!”
เสียงคำรามทรงพลังดังขึ้นอย่างไม่มีปี่มีขลุ่ย
มัดกล้ามเนื้อทั่วร่างขยับเกร็ง ก่อนที่ร่างมหึมาของแม่เสือจะพุ่งทะยานออกไปราวกับลูกธนู!
ระยะห่างสิบกว่าเมตร หดเหลือไม่ถึงห้าเมตรในชั่วพริบตา!
เสือดาวที่กำลังยืนงงเป็นไก่ตาแตกพลันได้สติ มันไม่ทันได้คิดอะไรด้วยซ้ำ สัญชาตญาณสั่งให้มันเผ่นหนีสุดชีวิต!
ภายใต้วิกฤตความเป็นความตาย... เสือดาวแสดงความคล่องแคล่วว่องไวออกมาอย่างน่าทึ่ง มันวิ่งหลบหลีกไปมาในกรงอย่างรวดเร็วปานสายฟ้า ไม่มีเค้าของซากศพเดินได้หลงเหลืออยู่เลยแม้แต่น้อย แต่กลับสง่างามราวกับนักล่าชั้นยอดในผืนป่า
“เชี่ย... นี่ใช่เสือดาวของเราแน่เหรอ?”
“พระเจ้า! ทำไมมันวิ่งเร็วได้ขนาดนี้วะ!”
“แล้วท่วงท่านั่นล่ะ! ปราดเปรียวเกินไปแล้ว!”
เหล่าพนักงานที่อยู่นอกรั้วต่างอุทานออกมาไม่หยุดหย่อน
พวกเขาไม่เคยคาดคิดมาก่อนเลยว่าเจ้าเสือดาวที่ป่วยหนักขนาดนั้นจะ ‘หายดี’ ได้
ไม่เพียงแต่หายดี... แต่มันยังวิ่งเร็วและสง่างามถึงเพียงนี้!
เห็นท่าวิ่งหนีแบบนี้แล้ว ใครจะไปเชื่อว่ามันเคยซึมเศร้ามาก่อน!
“โฮก!”
ในกรง... เสียงคำรามดังขึ้นอีกครั้ง
เมื่อเห็นว่าเหยื่อหนีไปอีกทาง แม่เสือก็สะบัดหาง บิดเอว แล้วตีวงเลี้ยวกลางอากาศอย่างน่าทึ่ง
หลังจากจับทิศทางได้... ขาหลังของมันก็ส่งแรงดีดมหาศาล พุ่งเข้าจู่โจมอีกระลอก!
‘อ๊า! เชี่ย! เชี่ยเอ๊ย!’
‘อย่าตามมานะ! ข้ายอมแล้ว! ได้โปรดไว้ชีวิตข้าด้วยเถอะท่านพี่เสือ! ไว้ชีวิตข้าด้วย!’
ช่างแตกต่างจากภาพลักษณ์อันปราดเปรียวที่คนอื่นเห็นลิบลับ
ในความคิดที่ซูหยวนได้ยิน... เจ้าเสือดาวกำลังตื่นตระหนกขวัญผวา และเสียงร้องของมันก็เต็มไปด้วยการอ้อนวอนขอชีวิต
ถามว่าแม่เสือเข้าใจไหม? แน่นอนว่าเข้าใจ... แต่เข้าใจแล้วจะทำไมล่ะ?
ตอนที่ซูหยวนพามันมา เขาบอกชัดเจนแล้วว่า... อย่างน้อยต้องวิ่งไล่ให้ครบครึ่งชั่วโมง!
นี่มันเพิ่งจะผ่านไปนานแค่ไหนกัน? ยังไม่ถึงหนี่งนาทีเลย!
......
ครึ่งชั่วโมงต่อมา
ในที่สุด... การวิ่งไล่จับสุดโหดในกรงก็สิ้นสุดลง
การวิ่งหนีตายต่อเนื่องครึ่งชั่วโมง ทำให้เจ้าเสือดาวเหนื่อยหอบจนแทบสิ้นใจ มันล้มตัวลงนอนแผ่หลาอยู่ตรงมุมกรง หายใจหอบแฮ่กๆ ราวกับลูกหมา
ไม่ใช่แค่เสือดาว... แม่เสือเองก็เหนื่อยหอบไม่แพ้กัน
มันเดินหาที่เรียบๆ แล้วทิ้งตัวลงนอน
‘ฟู่~ ไม่ได้ออกกำลังกายแบบนี้มานานแล้ว~ สดชื่นจริงๆ~’
‘แต่ว่า... เมื่อยเนื้อเมื่อยตัวชะมัด~’
ในชั่วขณะนั้น... แม่เสือก็เริ่มคิดถึงการนวดของซูหยวนขึ้นมาจับใจ
ทุกสัมผัสของเขาช่างแม่นยำ... นวดสบายจนแทบละลาย...
เมื่อเห็นแม่เสือนอนแผ่อยู่บนพื้น ดวงตาของเสือดาวก็กลอกไปมา
จริงๆ แล้ว... ตลอดการไล่ล่าเมื่อครู่ มันก็สังเกตเห็นอะไรบางอย่าง
ดูเหมือนว่า... เจ้าเสือโคร่งตัวนี้แค่แกล้งไล่มันเล่นๆ มีหลายครั้งที่เกือบจะถึงตัวแล้ว แต่สุดท้ายก็ยอมปล่อยมันไป
หลังจากลังเลอยู่ครู่หนึ่ง... เสือดาวก็ค่อยๆ ย่องเข้าไปใกล้แม่เสืออย่างระมัดระวัง
เมื่อเห็นว่าอีกฝ่ายไม่มีทีท่าคุกคาม... มันจึงค่อยๆ ยกอุ้งเท้าหน้าขึ้น แล้ววางลงบนแผ่นหลังของแม่เสือเบาๆ
“โฮก?”
แม่เสือหันมามองอย่างแปลกใจ แต่เมื่อเห็นว่าเจ้าตัวเล็กนี่แค่นวดให้ มันก็หันหน้ากลับไปนอนต่ออย่างสบายอารมณ์
เมื่อเห็นดังนั้น เสือดาวก็ราวกับได้รับกำลังใจ มันเริ่มออกแรงนวดให้แม่เสืออย่างขะมักเขม้น นวดหลังเสร็จก็ต่อด้วยนวดขา เรียกได้ว่าบริการครบวงจรสุดๆ
เหล่ามนุษย์ที่อยู่นอกรั้วมองดูเหตุการณ์ทั้งหมดตาไม่กะพริบ ก่อนจะหันมามองหน้ากันไปมา
“นวด... นั่นมันกำลังนวดให้กันอยู่เรอะ?”
“ให้ตายเถอะ! ให้ตายสิให้ตาย!”
“วิ่งไล่กันครึ่งชั่วโมง... ผลลัพธ์คือแม่เสือได้ลูกน้องมาหนึ่งตัว?”
“แล้วไอ้ภาพที่เห็นนี่มันคืออะไร? เสือดาวรับจ้างนวด???”
“ต้องเรียกว่า ‘น้องหมอนวดลายเสือดาว’ ถึงจะถูก!”
เมื่อฟังบทสนทนาของเหล่าพนักงาน ซูหยวนก็ถึงกับหลุดขำ
น้องหมอนวดลายเสือดาว... ช่างคิดกันจริงๆ
แต่ไม่ว่าจะเรียกอะไรก็ตาม... การรักษาในครั้งนี้ก็ถือว่าประสบความสำเร็จเกินความคาดหมาย
“ผอ.จาง เจ้าเสือดาวไม่น่าจะมีปัญหาอะไรแล้วล่ะครับ” ซูหยวนหันไปพูดกับ ผอ.จาง
ผอ.จางที่กำลังยืนดูการแสดง ‘นวดแผนโบราณฉบับนักล่า’ อย่างเพลิดเพลิน พลันสะดุ้งตื่น เขารีบพุ่งเข้ามาจับมือซูหยวนแล้วกล่าวขอบคุณอย่างสุดซึ้ง:
“ผอ.ซู! ครั้งนี้ต้องขอบคุณคุณจากใจจริง!”
“ของกำนัลที่ผมเคยสัญญาไว้ไม่มีบิดพลิ้วแน่นอน! ตาเฉิน! ไปเอาลูกเสือดาวสองตัวนั้นมา!”
ผู้จัดการเฉินรับคำสั่ง แล้วในเวลาไม่นานก็นำลูกเสือดาวสองตัวมาส่งให้
พวกมันยังตัวเล็กมาก อายุราวๆ สามสี่เดือน ถูกอุ้มมาในตู้ควบคุมอุณหภูมิอย่างดี
ผอ.จางชี้ไปที่ลูกเสือดาวทั้งสอง แล้วอธิบายกับซูหยวนว่า: “สองตัวนี้เป็นลูกเสือดาวกำพร้าที่เราช่วยเหลือมาจากในป่า ผมขอมอบให้ ผอ.ซู เป็นผู้ดูแลต่อเลยครับ”
“ขอบคุณมากครับ!” ซูหยวนไม่ปฏิเสธ เขารับลูกเสือดาวมาด้วยความยินดี
เรื่องเอกสารและขั้นตอนต่างๆ ผอ.จางจัดการให้เรียบร้อย ซูหยวนมีหน้าที่แค่เซ็นชื่อเท่านั้น
หลังจากจัดการทุกอย่างเสร็จ ซูหยวนก็พูดคุยกับ ผอ.จาง และคนอื่นๆ อีกเล็กน้อย ก่อนจะเตรียมตัวกลับ
“แม่เสือ ไปกันเถอะ!”
ซูหยวนเปิดประตูรั้ว เรียกคู่หูของเขา
รถของเขาจอดรออยู่ที่ประตูแล้ว เขานำตู้ควบคุมอุณหภูมิของลูกเสือดาวไปวางไว้ที่เบาะข้างคนขับ จากนั้นก็เปิดท้ายรถเพื่อให้แม่เสือกระโดดเข้าไป
หลังจากที่แม่เสือเข้าไปเรียบร้อย ซูหยวนกำลังจะปิดประตูท้ายรถ...
“จับขโมย! ช่วยจับมันที!”
“เร็วเข้า! ช่วยสกัดมันไว้หน่อย!” เสียงตะโกนโหวกเหวกดังขึ้นจากระยะไกล ดึงดูดความสนใจของซูหยวนทันที
และเมื่อหันไปมอง เขาก็เห็นชายหัวทองคนหนึ่งกำลังหิ้วกระเป๋าผู้หญิงวิ่งหน้าตั้งมาทางนี้
โดยไม่ลังเล... ซูหยวนยื่นขาออกไปขวาง
โครม!
ไอ้หัวทองล้มหน้าคะมำอย่างแรง
“แกหาที่ตายรึไงวะ!”
มันสบถด่าแล้วลุกขึ้นยืน ชักมีดพกออกมาจ่อหน้าซูหยวน
“อยากเป็นฮีโร่ใช่ไหม? งั้นเดี๋ยวพ่อจะแทงให้ไส้ไหลเลย!” ไอ้หัวทองมองซูหยวนด้วยสายตาดุร้าย คำพูดเต็มไปด้วยการข่มขู่คุกคาม
ซูหยวนไม่พูดอะไร... เพียงแค่ขยับตัวหลบไปด้านข้างเล็กน้อย...
เผยให้เห็นท้ายรถที่ยังคงเปิดอ้าอยู่...
และ...
พญาเสือโคร่งไซบีเรียที่กำลังจ้องเขม็งมาที่มัน!