บทที่ 2: ทำให้เสือไซบีเรียเชื่องจนหลับ? ต่อให้เอาชีวิตเข้าแลก พวกเราก็เรียนไม่เป็นโว้ย!

นี่มันหมายความว่า... แม่เสือไซบีเรียยอมเป็นเบาะให้เขางั้นเรอะ???

ผอ.จางตบหน้าผากตัวเองฉาดใหญ่ ตอนนี้เขาสับสนอลหม่านไปหมด รู้สึกเหมือนตัวเองยังไม่ตื่นจากฝัน

เรื่องที่แม่เสือสุดดุร้ายกลับเชื่องเป็นลูกแมวก็ว่าช็อกแล้ว นี่ยังยอมสละตัวเองเป็นเบาะนุ่มๆ ให้ซูหยวนอีกเหรอ?

มันเกิดบ้าอะไรขึ้นเนี้ย? นี่มันยังไม่ถึงสิบนาทีเลยด้วยซ้ำ!

แค่เกาหัวให้เนี่ยนะ?

ทำไม! มันเป็นเพราะอะไรกัน!

ผอ.จางคิดจนหัวแทบแตก แต่ก็ยังหาคำตอบไม่ได้ ว่าทำไมแม่เสือที่เหล่าผู้เชี่ยวชาญต่างส่ายหัว พอมาอยู่ในมือของซูหยวนถึงได้เชื่องเป็นแมวเซื่องได้ขนาดนี้?

ณ ขณะที่ ผอ.จาง กำลังวิกฤตศรัทธาในชีวิตอยู่บนขอบรั้ว...

ซูหยวนที่อยู่ในกรงเสือ ก็กำลังเผชิญวิกฤตของตัวเองอยู่เช่นกัน

แม่เสือที่เมื่อครู่ยังดูเชื่องๆ หลังจากลุกขึ้นยืนก็กลับมาวางท่าเย็นชาใส่เขาราวกับเป็นเสือคนละตัว

ราวกับว่าการร่วงหล่นลงมาเมื่อกี้... ได้ปลุกสัญชาตญาณของมันให้ตื่นขึ้นมาอีกครั้ง

“โฮก...”

หลังจากคำรามในลำคอหนึ่งครั้ง แม่เสือก็สะบัดหน้าพรืด หันหลังให้ซูหยวนอย่างไม่ไยดี

ซูหยวนหัวเราะแห้งๆ พลางตบฝุ่นที่กางเกงแล้วลุกขึ้นยืน

ใจของแม่เสือสาวนี่... ช่างคาดเดายากเย็นเสียจริง

ไม่รู้ว่าตอนนี้ในหัวของเจ๊แกกำลังคิดอะไรอยู่กันแน่?

เขาหลับตา สูดหายใจเข้าลึกๆ แล้วเริ่มตั้งสมาธิเพื่อแอบฟังอีกครั้ง...

‘หึ! เจ้ามนุษย์ตัวเหม็น! ถ้าไม่ใช่ว่าเมื่อกี้แกเกาได้ถูกใจล่ะก็ ใครจะไปอยากช่วยกัน! ปล่อยให้ตกไปคอหักตายซะก็ดี!’

ให้ตายเถอะ... เป็นแม่เสือซึนเดเระตัวแม่เลยนี่หว่า

แต่ก็ไม่แปลก... การจะพิชิตใจแม่เสือไซบีเรียได้ด้วยการเกาแค่ครั้งเดียว มันก็คงจะง่ายเกินไป

ถึงกระนั้น ซูหยวนก็ยังไม่ยอมแพ้

อาการหงุดหงิดของแม่เสือ ไม่น่าจะมาจากอาการคันเพียงอย่างเดียว มันต้องมีสาเหตุอื่นอีกแน่

ขณะที่ซูหยวนกำลังครุ่นคิด แม่เสือที่เคยหันหลังให้เขาก็พลันเงยหน้าขึ้นมองท้องฟ้า ดวงตาเหม่อลอยราวกับกำลังฝันกลางวัน

ดวงตาของซูหยวนเป็นประกาย เขารีบตั้งใจฟังทันที

‘เฮ้อ... วันนี้ร้อนเป็นบ้าเลย ที่เฮงซวยนี่ไม่มีสระให้แช่ตัวเลยสักนิด ถ้าได้อาบน้ำเย็นๆ สักทีคงจะมีความสุข’

อาบน้ำ?

ว่ายน้ำ?

ซูหยวนพลันนึกอะไรบางอย่างออก

เสือไซบีเรีย มีชื่ออย่างเป็นทางการว่า ‘เสือโคร่งไซบีเรีย’ ถิ่นกำเนิดของมันคือดินแดนน้ำแข็งอย่างไซบีเรียหรือแถบเทือกเขาฉางไป๋ซาน สภาพแวดล้อมเช่นนั้นทำให้พวกมันไม่กลัวความหนาว แต่ในทางกลับกัน... ย่อมต้องเกลียดความร้อนเป็นที่สุด

วันนี้อุณหภูมิภายนอกสูงถึง 35 องศาเซลเซียส แม้กรงจะกว้างขวาง แต่กลับไม่มีสระน้ำดีๆ เลยสักสระ

มิน่าเล่าแม่เสือตัวนี้ถึงได้หงุดหงิดหัวเสียขนาดนี้! ที่แท้ก็เพราะร้อนจนไฟลุกแต่ไม่มีที่ให้ปลดปล่อยนี่เอง!

เมื่อคิดได้ดังนั้น ซูหยวนก็กวาดตามองไปรอบๆ และในที่สุดก็เจอเข้ากับก๊อกน้ำที่มีสายยางต่ออยู่

โดยไม่รีรอ ซูหยวนรีบวิ่งเหยาะๆ ไปทางนั้นทันที

“ผอ.ซู! นั่นไม่ใช่ทางออกนะ! เดินผิดทางแล้ว!” ผอ.จางที่อยู่ข้างบนตะโกนเตือนด้วยความเป็นห่วง

“ไม่ใช่ครับ! ผมจะอาบน้ำให้มัน!” ซูหยวนตะโกนตอบ

ระหว่างที่ทั้งสองตะโกนคุยกัน ซูหยวนก็ไปถึงก๊อกน้ำและกำลังจะเปิดวาล์ว

“ผอ.ซู! อย่าใช้น้ำเย็นนะ! ผู้เชี่ยวชาญบอกว่าต้องใช้น้ำอุ่นเท่านั้น!” ผอ.จางเห็นดังนั้นก็รีบตะโกนห้ามเสียงหลง

“น้ำอุ่นบ้าบออะไรกัน!” ซูหยวนสวนกลับเสียงดัง ก่อนจะบิดวาล์วน้ำจนสุดแรง

ซ่า!

สายน้ำเย็นเฉียบพุ่งทะลักออกจากปลายสายยาง ซูหยวนเล็งเป้าแล้วฉีดใส่ร่างของแม่เสือทันที

แม่เสือที่กำลังนอนเหม่อมองฟ้าพลันสะดุ้งเฮือก ก่อนจะรู้สึกถึงความเย็นฉ่ำที่แผ่ซ่านไปทั่วร่าง

แววตาของมันฉายประกายแห่งความสุขอย่างปิดไม่มิด มันรีบหันขวับไปมอง

แล้วมันก็เห็นสายน้ำเย็นเจี๊ยบพุ่งมาจากระยะไกล สาดกระเซ็นลงบนร่างกายของมัน

ความเย็นสดชื่นได้พัดพาเอาความหงุดหงิดอัดอั้นทั้งหมดออกไปจากใจ เหลือไว้เพียงความสบายอย่างที่สุด

“โฮกกกก!”

(ฟินโว้ยยยย!)

เสียงคำรามอย่างสุขสมดังก้องไปทั่ว

แม่เสือกระโจนพรวดเข้าใส่สายน้ำ อ้าปากกว้างงับเอาสายน้ำเย็นฉ่ำที่สาดเข้ามากลางอากาศ

เสียง “จ๊อบๆๆ” ดังขึ้นไม่หยุด

มันดื่มน้ำเข้าไปหลายอึกใหญ่ๆ จนพอใจ

เมื่อดื่มจนหนำใจแล้ว แม่เสือก็ไม่ได้หยุดนิ่ง มันหันหน้าเข้าปะทะกับแรงดันของสายน้ำอย่างสนุกสนาน

‘โคตรฟิน! ฮ่าๆๆๆ สุโค่ยไปเลย! ไม่ได้อาบน้ำสะใจแบบนี้มานานแค่ไหนแล้ว! สบายตัวโว้ยยย!’

‘เจ้ามนุษย์คนนี้มันรู้ใจข้าจริงๆ! รู้ได้ยังไงว่าข้าชอบน้ำเย็น? พวกมนุษย์งี่เง่าคนอื่นเอาแต่น้ำอุ่นมาราดตัวข้าทุกที ยิ่งอาบยิ่งขึ้นโว้ย!’

เมื่อได้ยินเสียงในใจของแม่เสือ ซูหยวนก็ยิ้มออกมา “ชอบก็ดีแล้ว มานี่สิ เดี๋ยวฉันหวีขนให้ ขนพันกันเป็นสังกะตังหมดแล้ว”

ขณะพูด เขาก็หยิบหวีออกมา แล้วเริ่มสางขนให้แม่เสือใต้สายน้ำที่ชะล้างร่างกายของมัน

สาเหตุที่มันคันหัวก่อนหน้านี้ ก็น่าจะมาจากการที่ไม่ได้อาบน้ำมานานนี่แหละ

พวกพนักงานทำตามตำราของผู้เชี่ยวชาญเป๊ะๆ ที่บอกให้อาบน้ำอุ่น แต่แม่เสือไม่ชอบจึงดิ้นรนขัดขืน พอไม่ได้อาบน้ำนานวันเข้า ความสกปรกก็หมักหมมจนมันหงุดหงิดแทบบ้า

ขณะที่ซูหยวนกำลังเพลิดเพลินกับการอาบน้ำและแปรงขนให้แม่เสือ...

นอกรั้วกั้น พนักงานสวนสัตว์จำนวนมากได้วิ่งกรูกันเข้ามาสมทบกับ ผอ.จาง

พวกเขาเพิ่งจะจัดการอพยพนักท่องเที่ยวเสร็จ ก็ได้ข่าวว่ามีคนตกลงไปในกรงเสือ จึงรีบวิ่งหน้าตาตื่นมาทันที

“ท่านผอ.! คนยังอยู่ในกรงเสือเหรอครับ? เป็นอันตรายถึงชีวิตไหม?” ผู้จัดการเฉินถามอย่างร้อนรน

“ไม่อันตรายหรอก... เขากำลังอาบน้ำให้แม่เสืออยู่ข้างในนั่นไง” ผอ.จางตอบโดยไม่หันมามอง

ผู้จัดการเฉินถึงกับยืนงงเป็นไก่ตาแตก

ผู้จัดการเฉิน: “อาบน้ำ? แต่นังตัวแสบนั่นมันเกลียดการอาบน้ำเป็นชีวิตจิตใจเลยไม่ใช่เหรอครับ? ขืนเข้าไปตอนนั้นมีหวังโดนขย้ำ!”

เมื่อได้ยินดังนั้น ผอ.จางจึงเปรยขึ้นมา “อาจจะเป็น... ปัญหาที่อุณหภูมิน้ำ?”

“อุณหภูมิน้ำหรือครับ? ก็ผู้เชี่ยวชาญบอกเองไม่ใช่เหรอ ว่าต้องใช้น้ำอุ่น 45 องศาเท่านั้น?” ผู้จัดการเฉินถามกลับอย่างไม่เข้าใจ

“งั้นนายก็ดูข้างล่างนั่นสิ ผอ.ซูเล่นเปิดน้ำจากก๊อกฉีดใส่ตรงๆ เลย... แล้วนายดูท่าทีของแม่เสือสิ เหมือนมันเกลียดการอาบน้ำตายล่ะ” ผอ.จางกล่าว

ผู้จัดการเฉินมองตามลงไปอย่างงุนงง

ผู้จัดการเฉิน: “จริงด้วย! ผอ.ซูคนนี้เป็นใครมาจากไหนกันครับ? ผู้อำนวยการสวนสัตว์ที่ไหน ทำไมผมไม่เคยได้ยินชื่อมาก่อน?”

“สวนสัตว์หงหลง... หลานชายของท่านผู้เฒ่าซู” ผอ.จางอธิบาย

ผู้จัดการเฉิน: “อ๋อ... ที่ล้มละลายไปแล้วนั่น...”

ผอ.จาง: “ชู่ว์! เขาอาบน้ำเสร็จแล้ว!”

เขาหันไปมองเหล่าพนักงานแล้วสั่งการเสียงเข้ม: “หลังจากนี้ ทุกขั้นตอนของ ผอ.ซู พวกเธอทุกคนจงตั้งใจดูให้ดี! นี่คือบทเรียนล้ำค่าที่เงินก็ซื้อไม่ได้!”

เมื่อได้ยินคำสั่ง พนักงานทุกคนต่างก็รีบขยับเข้าไปชิดขอบรั้ว จับจ้องทุกการเคลื่อนไหวของซูหยวนตาไม่กะพริบ

......

หลังจากอาบไปเกือบครึ่งชั่วโมง ซูหยวนก็ตัดสินใจปิดก๊อกน้ำ

‘ยังไม่จุใจเลย~ เอาอีก~ ขออีกหน่อยสิเจ้ามนุษย์~’

พอความสบายหายไป แม่เสือกลับไม่ยอม มันรีบเอาตัวเข้าถูไถซูหยวนไม่หยุดราวกับลูกแมวกำลังอ้อน

ซูหยวนลูบหัวใหญ่ๆ ของมันเบาๆ แล้วพูดว่า: “ไม่ต้องถูแล้ว”

“นี่อาบไปครึ่งชั่วโมงแล้วนะ ขืนอาบนานกว่านี้เดี๋ยวก็ได้เป็นหวัดกันพอดี ต่อให้เธอแข็งแรงแค่ไหนก็เถอะ รู้ไหม?”

“อยู่นิ่งๆ เดี๋ยวฉันเช็ดตัวให้แห้งเอง”

หลังจากปลอบโยนแม่เสือจอมอ้อนแล้ว ซูหยวนก็หาผ้าขนหนูสะอาดๆ มาเช็ดตัวให้มัน

ขณะที่เช็ดขน เขาก็ไม่ลืมที่จะนวดคลึงไปตามตัวของมันด้วย

เพราะได้ยินเสียงในใจของมันอยู่ตลอดเวลา ทุกสัมผัสและแรงกดของเขาจึงตรงจุดและถูกใจมันทุกระเบียดนิ้ว

เพิ่งอาบน้ำเย็นฉ่ำสบายตัวเสร็จ ก็มาเจอสุดยอดบริการนวดระดับพรีเมียมต่ออีก... แม่เสือไซบีเรียรู้สึกเหมือนตกหลุมรักเข้าเต็มเปา

‘เจ้ามนุษย์คนนี้... สุดยอดไปเลย~ นวดสบายตัวชะมัด~ ง่วงแล้วสิเรา~’

“โฮก~”

มันอ้าปากหาวหวอดใหญ่ ก่อนที่หัวกลมๆ ของมันจะทิ้งตัวลงบนตักของซูหยวน

ไม่ถึงครึ่งนาทีต่อมา... เสียงลมหายใจสม่ำเสมอก็ดังขึ้นเบาๆ

ณ ขอบรั้วกั้น... พนักงานทุกคนที่เฝ้าดูฉากนี้ตั้งแต่ต้นจนจบ ต่างพากันอ้าปากค้าง

“นั่นมัน... กล่อมแม่เสือให้หลับคาตักเลยเรอะ??”

“พระเจ้า... แบบนี้ก็ได้ด้วยเหรอวะ???”

พวกเขาหันขวับมามอง ผอ.จาง แล้วถามคำถามที่แทงใจดำก็ออกมาพร้อมกัน

“ท่านผอ.ครับ... ท่านประเมินพวกเราสูงเกินไปแล้ว!”

“ต่อให้เอาชีวิตพวกเราไปเสี่ยง... ก็เรียนตามไม่ไหวโว้ยยย!!!”