บทที่ 3
บทที่ 3
ท้องฟ้าสีคราม เมฆขาวลอยละล่อง
เรือพาณิชย์ลำหนึ่งลอยคว้างอยู่กลางทะเล ไร้ทิศทาง ไร้จุดหมาย
ทั้งลำเงียบงัน ไร้ซึ่งลูกเรือสักคน ดั่งเรือผีในตำนาน...
จนกระทั่ง—
ตึง!
ถังไม้ลอยน้ำมาชนเข้ากับเรือพาณิชย์ แล้วเสียงหนึ่งก็ดังออกมาจากในถัง
“หา? ชนกับเรือแล้วเหรอ”
“เยี่ยมเลย!”
ปัง!
ฝาถังถูกทุบแตกด้วยหมัด ก่อนร่างหนึ่งในหมวกฟางจะโผล่พรวดออกมาอย่างตื่นเต้น
“นอนสบายดีชะมัด—”
“เอาล่ะสิ,”
ฟุ่บ—
แขนของเด็กหนุ่มยืดยาวราวยางยืด คว้าราวเรือไว้ แล้วก็ดึงตัวพุ่งขึ้น!
แปะ!
เขากระโจนขึ้นเรือพาณิชย์พร้อมหัวเราะร่า
“หวุดหวิดไปแล้ว นึกว่าจะโดนดูดเข้าวังน้ำวนซะอีก—”
“การเดินทางเป็นราชาโจรสลัดของชั้นเกือบจะ…”
แอ๊ดด
ประตูบนดาดฟ้าเรือเปิดออก โรมันเดินออกมาด้วยแววตาเย็นเยียบมองไปยัง “ผู้บุกรุก”
เด็กหนุ่มคนนั้นมีผมดำยุ่งเหยิง รอยแผลใต้ตาซ้าย
เสื้อกล้ามแดง กางเกงยีนส์ขาสั้น สวมรองเท้าแตะ
แต่สิ่งที่โดดเด่นที่สุดคือ หมวกฟางบนศีรษะ และรอยยิ้มมั่นใจบนใบหน้า
ชุดนั้น…?!
ดวงตาโรมันวูบไหวชั่วครู่ แต่ก็กลับมานิ่งสงบดังเดิม
มังกี้ ดี ลูฟี่
ผู้ถูกเลือกแห่งโลกนี้ ผู้ใช้พลังผลยาง ผู้ที่เอ่ยคำว่า "ชั้นจะเป็นราชาโจรสลัด" ซ้ำแล้วซ้ำเล่า
คนโง่...
โจรสลัดคืออะไร?
คือผู้ที่ปล้นชิง ไม่ยอมทำงาน ใช้ชีวิตสะเพร่า ต่ำช้าสุดในบรรดาคนเลว...
“หวัดดีน้า—”
เด็กหมวกฟางโบกมือให้โรมันด้วยรอยยิ้ม
“แสนเบรี”
???
รอยยิ้มของเขาชะงัก ราวกับเครื่องหมายคำถามลอยอยู่เหนือหมวกฟางเป็นแถว
“ค่าโดยสาร”
โรมันพูดเสียงเรียบ
“แสนเบรี รวมอาหารสามมื้อ ที่พักด้วย เกินครึ่งเดือนคิดเพิ่ม”
“อะ...เอ่อ...”
สีหน้าลูฟี่ห่อเหี่ยวลงทันตา พูดตะกุกตะกักอยู่พักใหญ่ ก่อนจะค่อย ๆ เปรยเบา ๆ
“ชั้นไม่มีเงิน...”
“ไม่มีเงิน?”
อเหลือบตามอง เขาแต่งตัวซอมซ่อ หมวกฟาง เสื้อกล้าม กางเกงขาสั้น รองเท้าแตะ...
ไม่มีกระเป๋าแม้แต่น้อย ราวกับคำว่า “หมดตัว” เขียนไว้เต็มตัว
“งั้นก็ขออภัย กลับไปที่มาของนายซะ”
พวกพระเอกน่ะ...น่ารำคาญที่สุด...
“มะ...ไม่เอาน่า พี่ชาย—”
ลูฟี่ทำตาโตปากค้างเหมือนขากรรไกรตกถึงอก (จริง ๆ)
“ชั้นว่ายน้ำไม่เป็น แล้วก็พังถังไปแล้ว...”
...นี่เหรอ ราชาโจรสลัดในอนาคต?!
“ขอโทษด้วย นี่มันเรือของชั้น”
“จะขึ้นเรือก็ต้องจ่ายค่าโดยสาร เข้าใจใช่ไหม?”
“...เดี๋ยวสิ เดี๋ยวสิ”
“ชั้นทำงานแลกก็ได้ ชั้นขยันมากเลยนะ...”
เด็กหมวกฟางตบมือดังฉาด เหมือนคิดอะไรดี ๆ ออก
“ใช่แล้ว! นายมาเป็นลูกเรือชั้นสิ!”
“ถ้านายเป็นลูกเรือก็ไม่ต้องจ่ายค่าโดยสาร--- ฮ่าฮ่าฮ่า ชั้นนี่อัจฉริยะชะมัด—”
????
คราวนี้ถึงตาโรมันบ้างที่มีเครื่องหมายคำถามเต็มหัว
ไอ้นี่มันจะเอาของฟรีเรอะ?
“ไม่ล่ะ!”
คำตอบของโรมันหนักแน่นจนลูฟี่อึ้งไป
“เดี๋ยวสิ ขอคิดใหม่ก่อนเถอะ?”
“ว่าแต่ ชั้นชื่อ ลูฟี่”
“ชั้นจะเป็นราชาโจรสลัดให้ได้!”
เมื่อมองไปยังเด็กหนุ่มหมวกฟาง...ไม่สิ ลูฟี่
โรมันก้มหน้าและหัวเราะเยาะ
“โจรสลัด?”
“ดีเลย”
ฟุ่บ!
เขากางแขนออก ก่อนแผ่นกระดาษมากมายจะพุ่งออกจากฝ่ามือ
แปรเปลี่ยนเป็น—
ดาบและโล่!
“ในเมื่อเป็นโจรสลัด งั้นก็มา ‘จ่าย’ แบบโจรสลัดกัน”
แววตาโรมันหรี่ลง พลางยกโล่ขึ้นหน้า ซ่อนดาบไว้ข้างหลัง!
“ฆ่าชั้น แล้วเรือนี้จะเป็นของนาย”
“โห เท่สุด ๆ---”
แต่แทนที่จะตกใจ ลูฟี่กลับวิ่งเข้าใส่ หมุนรอบโล่และดาบกระดาษ แล้วยัง...แตะมันด้วย?!
ปัง!
“นายดูถูกชั้นเรอะ?”
ไอสังหารเย็นเฉียบแผ่กระจายออกมา โรมันกระแทกโล่เข้ากับตัวลูฟี่ จนล้มคว่ำลงบนดาดฟ้า หมวกฟางกระเด็น
“โอ๊ย เจ็บแฮะ---”
“ทำไมรู้สึกเจ็บล่ะ?”
“หือ? เลือดออกด้วย...นายทำได้ไง?”
ลูฟี่ที่นั่งเลือดท่วมหน้าแต่เอาแต่ถามอย่างสงสัย ทำให้โรมันก้าวเข้ามาใกล้
“ชั้นไม่จำเป็นต้องอธิบายวิธีการ เพราะงั้น—”
ฟึ่บ!
ปลายดาบขาวจ่อหน้าลูฟี่ ขณะที่โรมันจ้องลงมาด้วยแววตาเย็นเยียบ
“ลุกขึ้นมา!”
“ชนะชั้น แล้วเรือนี้จะเป็นของนาย”
“แพ้ ก็เตรียมโดนโยนลงทะเลไปซะ”