NT015
NT015
ไร้ดาบ · คมพายุผลาญ!!
ชิโระหาได้สนใจเสียงตะโกนเกรี้ยวกราดของเหล่าทหารเรือทั้งห้าไม่...
เพียงสะบัดแขนเบาๆ—คมพายุจากคลื่นดาบพลันกรีดลั่นออกไป!!
สำหรับชิโระแล้ว ปัญหาไม่ได้อยู่ที่ “จะรับมือกับทหารเหล่านี้อย่างไร”
แต่คือ “ต้องควบคุมแรง” เพื่อไม่เผลอสังหารพวกนั้นโดยไม่ตั้งใจต่างหาก!
เพราะมัน... อ่อนเกินไป!
ตึงงง!!
เมื่อเผชิญกับพายุแห่งคมดาบที่ซัดใส่เข้าเต็มแรง—ทหารทั้งห้าก็มิอาจทานทน ถูกแรงสะบัดปลิวกระเด็นพ้นดาดฟ้าเรือ ร่วงหล่นสู่ผืนน้ำทะเล!
เหล่าทหารเรือผู้ยืนชมอยู่โดยรอบพากันตะลึงงัน
กระบวนดาบไร้ดาบ ที่ยังคงเปี่ยมพลังสังหารระดับนี้—มันถึงขั้น “นักดาบ” แล้ว!!
นั่นแปลว่า... ทหารเรือหน้าใหม่คนนี้ คือ “นักดาบ”!!
ในขณะนั้น ใบหน้างดงามของ “ทาชิงิ” เต็มไปด้วยความตกตะลึง และ “ละอาย”
นักดาบ!
เมื่อครู่ที่เขาฟาดคลื่นดาบออกไปโดยไร้ดาบ—ถึงระดับ “นักดาบ” อย่างแท้จริง!
แถมยังควบคุมแรงได้อย่างแม่นยำ—โดยไม่สร้างบาดแผลรุนแรงแก่เป้าหมาย!
ระดับการควบคุมเช่นนั้น ย่อมเหนือกว่านักดาบทั่วไปเสียอีก!
ที่ผ่านมา เธอครุ่นคิดอยู่ตลอดว่าควรหาผู้ใด “ฝึกฝนร่วมกัน” ดี
แต่หากวัดกันเฉพาะ “วิชาดาบ” แล้ว—เจ้าหน้าใหม่นี่... อาจแข็งแกร่งกว่าเธอเสียอีก!
ชิโระหาได้ใส่ใจว่าโดยรอบจะตกใจหรือไม่...
เพราะช่องว่างด้านพลังระหว่างเขากับพวกนั้น—มัน “กว้างเกินไป”
สิ่งที่เขาใส่ใจยิ่งกว่าคือ “คำสั่งล่าสุดจากกองบัญชาการ” ที่ส่งถึงสโมคเกอร์ต่างหาก
เวลานี้ พลังของกองทัพเรือควรถูกระดมไว้ที่ “ศึกใหญ่” เป็นหลัก
ในเมื่อสโมคเกอร์กำลังเดินทางสู่มารีนฟอร์ด ก็ไม่น่าจะมีคำสั่งด่วนอะไรนัก
เว้นเสียแต่ว่า... มีเหตุร้ายใดบางอย่างที่ต้องการให้สโมคเกอร์รีบเข้าจัดการ!
“หืม? จัดการจบแล้วเรอะ? ห้าคนนั่นมันน่าอายจริงๆ”
สโมคเกอร์เอ่ยขึ้นเมื่อเดินออกจากห้องสื่อสาร พอดีกับที่ทหารเรือกำลังช่วยพวกที่ตกน้ำกลับขึ้นมา
ดูเหมือนเขาจะอารมณ์ดีทีเดียว สีหน้าชวนตื่นเต้นอยู่ไม่น้อย...
ชิโระเห็นดังนั้นก็ยิ่งรู้สึก “สงสัย”
คำสั่งแบบใดกัน ที่ทำให้สโมคเกอร์—“หมาบ้าแห่งกองทัพเรือ” ถึงกับยิ้มได้ขนาดนี้?
“ทาชิงิ! แจ้งคำสั่ง—เปลี่ยนเส้นทาง! มุ่งหน้าสู่ 'อิมเพลดาวน์'!!”
เสียงประกาศจากสโมคเกอร์ ดังขึ้นพร้อมกับกลิ่นซิการ์คละคลุ้ง
ชิโระได้ยินดังนั้นก็สะดุ้งในใจทันที
อิมเพลดาวน์... จริงด้วย! แปลว่า “ลูฟี่” ต้องลงมืออะไรสักอย่างเข้าแล้วแน่ๆ!
เขาแปลกใจไม่น้อย—ที่ “หมวกฟางลูฟี่” สามารถบุกทะลวงเข้าอิมเพลดาวน์ได้สำเร็จ... ทั้งที่ไม่มีความช่วยเหลือจาก “แฮนค็อก” ด้วยซ้ำ!
ไทม์ไลน์ ถูกเร่งรัดขึ้นมาก
ไม่อย่างนั้น กองบัญชาการก็คงไม่ส่งสโมคเกอร์ไปอิมเพลดาวน์
โอรสแห่งโชคชะตา... น่ากลัวจริงๆ!
แต่ชิโระก็ไม่เชื่อว่าลูฟี่จะ “หาทางบุกอิมเพลดาวน์ได้เอง” อย่างไร้คนช่วย
จะต้องมีใครบางคน “หนุนหลัง” อย่างลับๆ แน่นอน
บางทีอาจเป็น “กองทัพปฏิวัติ”?
หรือไม่ก็... เรย์ลี่ย์ อดีตรองกัปตันแห่งกลุ่มโรเจอร์?
ชิโระเริ่มครุ่นคิดถึงความเป็นไปได้ต่างๆ มากมายในใจ
โลกนี้—ช่างไม่เรียบง่ายอย่างที่เห็นภายนอก
เกมการเมืองระหว่าง “กองทัพ–รัฐบาลโลก–กองทัพปฏิวัติ” และเหล่ากลุ่มอำนาจนอกระบบนั้น ดุเดือดนัก!
เขาอดไม่ได้ที่จะคิดว่า... ใครกันแน่ ที่เป็น “ผู้อยู่เบื้องหลัง” การผลักลูฟี่ให้เข้าสู่อิมเพลดาวน์ และในที่สุด ไปถึงมารีนฟอร์ด...
แม้แต่การที่ลูฟี่โดน “คุมะ” ดีดไปตกเกาะอเมซอนลิลลี่—ทั้งหมดนั้น... ย่อมต้องมีใคร “จัดฉาก” ไว้!
แต่สำหรับตอนนี้ เรื่องพวกนั้น... ยังไม่ใช่สิ่งสำคัญสำหรับชิโระ
โลกของโจรสลัดนั้น ใช้กำลังเป็นหลัก
หากเขาต้องการ “สร้างระเบียบของตนเอง” ขึ้นมา—พลังอันแข็งแกร่งเท่านั้นที่จะทำได้!
แต่เขาไม่คิดเลยว่า... จะต้องไปถึงอิมเพลดาวน์เร็วขนาดนี้!
...แต่ก็ดีเหมือนกัน เพราะเขาเองก็มี “ไอเดียดีๆ” อยู่ในใจแล้ว
หากลูฟี่ถูกจับได้ และถูกส่งต่อไปยังมารีนฟอร์ด...
“เซเว่น! คิดอะไรอยู่? แกมันโชคดีชะมัด—เพิ่งเข้ากองเรือมาก็ได้เจอภารกิจใหญ่ขนาดนี้!”
เสียงของสโมคเกอร์ดังขึ้น ขณะที่เขาเดินเข้ามาหาพลางจ้องหน้ากากขาวของชิโระ
“ภารกิจใหญ่? พลเรือตรีครับ... มีสงครามที่อิมเพลดาวน์หรือ?”
ชิโระใช้จังหวะนี้ถามข่าวคราว
“หึ! ไม่ถึงขั้นสงครามหรอก... แต่มีโจรสลัดตัวปัญหาหลายรายก่อความวุ่นวาย! เตรียมใจไว้หน่อยละกัน—ศัตรูรายต่อไป... ไม่อ่อนแอแน่นอน!”
“ครับ พลเรือตรี”
ชิโระพยักหน้า—เมื่อเห็นว่าสโมคเกอร์ไม่ได้ตั้งใจจะพูดอะไรมากกว่านั้น เขาก็ไม่ได้ซักถามต่อ
เพราะตอนนี้—“ตัวตนที่แท้จริงของเขา” ยังไม่สามารถเปิดเผยได้
จนกว่าเขาจะ “ทวงคืนดาบเดสทินี่” ของตนเองกลับมาได้ และรับรางวัลภารกิจ
เมื่อถึงเวลานั้น—เขาจะมอบ “ของขวัญชิ้นใหญ่” ให้แก่ “รัฐบาลโลก” และ “กองบัญชาการกองทัพเรือ”
รวมถึง... ท้องทะเลทั้งผืนนี้!
กองบัญชาการใหญ่กองทัพเรือ
ณ ห้องทำงานของ “จอมพลเรือเซนโงคุ” ขณะนี้ เขากำลังสนทนากับ “การ์ป” อยู่
“การ์ป... นายจะประกาศเรื่องนั้นจริงๆ เหรอ?”
ฮีโร่แห่งกองทัพเรือ “การ์ป” ขมวดคิ้วเข้ม เผยสีหน้าเคร่งเครียดหาได้บ่อยนัก เขาเพิ่งกลับจากการไปเยี่ยม “เอส” ที่อิมเพลดาวน์
“การ์ป นี่มันความผิดของนายเต็มๆ อย่าลืมว่านายก็เป็นทหารเรืออาวุโส! อย่าทำอะไรโง่ๆ ในสงครามคราวนี้!”
เซนโงคุกล่าวด้วยน้ำเสียงดุดัน
“หึ! ตอนนี้ก็มีไอ้คนโง่ที่ลงมือไปแล้วคนหนึ่งล่ะนะ—ชั้นไม่เข้าใจเลยว่า ‘ชิโระ’ คิดอะไรกันแน่! ถึงกับกล้าฆ่า ‘มังกรฟ้า’ ได้ลง!!”
“ฮ่าฮ่าฮ่า! ชั้นว่าหมอนั่นทำได้ดีมากเลยนะ—ดีกว่าพวกเราแก่ๆ ซะอีก!”
การ์ปหัวเราะลั่น ชื่นชมการกระทำของชิโระอย่างออกหน้าออกตา หนวดเคราแทบตั้งชี้ด้วยความสะใจ
“ว่าแต่ เซนโงคุ... มีข่าวของ ‘ชิโระ’ มั่งไหม?”
“...ไม่มีเลย รัฐบาลโลกส่ง CP0 ไปตามล่าแล้ว แต่ก็ไร้เบาะแส...”
เซนโงคุตอบพลางถอนหายใจ ไม่ได้พูดต่อ
ครั้งหนึ่ง เขาเคยวางใจสูงสุดในตัว “ชิโระ” คิดว่าเด็กคนนี้จะเป็น “สัญลักษณ์แห่งความยุติธรรมของกองทัพเรือรุ่นใหม่”
แต่ไม่คาดคิดเลยว่า ชะตากลับพัดพาให้เขา “กลายเป็นกบฏ” ที่ถูกล่าหัว
คำว่า “กบฏแห่งกองทัพเรือ” สำหรับชายผู้เคยศรัทธาในความยุติธรรมเช่นนั้น... เป็นทั้ง “บาดแผล” และ “ความอัปยศ”
“แล้ว ‘กิอง’ มาทำเรื่องไหม?”
การ์ปถามขึ้นต่อ
ในฐานะผู้ที่แนะนำชิโระให้เข้าสถาบันกองทัพเรือ และฝากความหวังสูงสุดไว้ในตัวเขา
‘กิอง’ ย่อมต้องเป็นผู้ได้รับบาดแผลทางใจมากที่สุดจาก “เหตุการณ์ชิโระ”
และตราบใดที่ยังไม่รู้ว่าเขาตายหรืออยู่—มันจะยิ่งกัดกินใจของเธอไม่หยุด!
“เธอมาแล้ว ชั้นก็เปิดห้องทำงานให้เลย... โบร์ซาลิโน่โดนเธอกดดันอย่างหนัก”
เซนโงคุตอบด้วยรอยยิ้มเจื่อนๆ
“ว่าแต่... ‘ดาบเดสทินี่’ ของชิโระล่ะ?”
...
ณ ขณะที่ชิโระเดินทางถึงอิมเพลดาวน์พร้อมกับกองเรือของสโมคเกอร์ ตามรายงานข่าวกรองแล้ว—
“คุกใต้สมุทร” ที่ได้ชื่อว่าเป็น “คุกอันดับหนึ่งของโลก” ขณะนี้อยู่ในสภาพ ปั่นป่วนถึงขีดสุด!
ผู้ก่อเหตุมีอยู่สองราย!
หนึ่ง—หมวกฟาง ลูฟี่!
และอีกคนคือ—ตัวตลก บากี้!!
ขณะนี้ ชั้นที่ 1 และชั้นที่ 2 ของคุกใต้สมุทรได้เกิดจลาจลเต็มรูปแบบ!
นักโทษนับไม่ถ้วนถูกปล่อยตัวออกมา!
เมื่อชิโระอ่านรายงานที่สโมคเกอร์ส่งมาให้ ก็อดไม่ได้ที่จะถอนหายใจในใจ...
หมวกฟางกับบากี้ อยู่ด้วยกันในอิมเพลดาวน์—จะไม่วุ่นวายได้ยังไง!?
【ติง! ระบบภารกิจ: เลือกเพื่อตัดสินชะตา!】
จบตอน