ตอนที่ 20 ทั้งหมดนี้ก็เพื่อเธอ

ตอนที่ 20 ทั้งหมดนี้ก็เพื่อเธอ

เกเบรียลเอียงศีรษะ "จะว่าอย่างนั้น... ก็ใช่?"

เขาไม่ได้ผิดจริงๆ เขาแค่เปลี่ยนวิญญาณของเธอให้สมบูรณ์มากขึ้น เขาไม่เข้าใจว่าเรื่องใหญ่มันอยู่ตรงไหน

และใช่ เขากำลังทำสิ่งนี้เพื่อโอกาสที่จะได้ใกล้ชิดกับคุณแม่ฉลามเขาหมายถึงคุณผู้หญิงฉลาม

นี่สินะที่เขาว่าแรงขับเคลื่อนทางเพศมันทำกับผู้ชายได้ จริงๆ แล้ว เขาไม่คิดด้วยซ้ำว่าพวกฮอลโลว์จะมีของแบบนั้น (ยังไม่มี) ก็นะ การได้เอาหัวไปซุกระหว่างต้นขาของเธอหรือระหว่างหน้าอกของเธอก็เป็นทางเลือกที่ดีเสมอ

ดังนั้น อืม ใช่ เขาเต็มใจที่จะเปลี่ยนร่างกายของพวกเธอลงไปถึงระดับเซลล์เลยทีเดียวถ้านั่นหมายความว่าโอกาส 0% ในการจีบติดของเขาตอนนี้จะกลายเป็น 0.5% แค่เพิ่มขึ้นมานิดหน่อยก็ถือว่าดีแล้ว

มิล่า โรสกำกรงเล็บของเธอแน่น ตัวสั่นไม่ใช่ด้วยความกลัว แต่ด้วยบางสิ่งที่แปรปรวนกว่านั้น บางสิ่งที่เกี่ยวกับอารมณ์

ทั้งชีวิตของเธอคือการต่อสู้กับการถดถอย ความกลัวที่กัดกินอยู่ตลอดเวลาว่าถ้าเธอไม่แข็งแกร่งพอ เธอจะถูกกลืนกินโดยวิญญาณภายในตัวเธอเอง กลายเป็นกิลเลียนที่ไร้สติ ทุกการต่อสู้ ทุกมื้ออาหาร ทุกช่วงเวลาของชีวิตถูกกำหนดโดยสิ่งที่หลีกเลี่ยงไม่ได้นั้น

และเพื่อให้ความกลัวนั้นถูกลบออกจากร่างกายของเธอไปโดยสิ้นเชิง ราวกับว่ามันไม่เคยมีอยู่ตั้งแต่แรก?

ทั้งหมดนั่นน่ะนะ?

และตอนนี้ มันก็ได้หายไปแล้ว

คอของเธอตีบตัน

เธออยากจะกรีดร้อง เธออยากจะต่อสู้ เธออยากจะทุบบางสิ่ง เธอต้องการ

เธอไม่รู้ตัวด้วยซ้ำว่าเธอกระชากคอเสื้อของเกเบรียลจนกระทั่งเห็นเขาหลบออกไป

"...แกทำบ้าอะไรกับฉัน?" เธอถาม เสียงของเธอแหบพร่า

เกเบรียลกะพริบตา เขาคาดหวังคำขอบคุณ บางทีอาจจะเป็นการยอมรับ แต่การถูกสิงโตสาวจับแบบนี้ให้ตายสิ เธอทำได้ยังไงกัน? เธอมีอุ้งเท้า และร่างฮอลโลว์ของเกเบรียลก็ไม่มีคอเสื้อให้จับด้วยซ้ำ

นี่มันอะไรกันวะ? "หืม ข้าปลดปล่อยเจ้าจากวัฏจักร"

มิล่า โรสกำแน่นขึ้น ดวงตาของเธอจ้องเขม็งมาที่เขา

ให้ตายสิ สายตาของฮอลโลว์จะดุร้ายขนาดนี้ได้ยังไง? เขาแค่อยากได้ก้นกลมๆ ไม่เห็นต้องทำกับเขาขนาดนี้เลย

ฮาร์ริเบลก้าวเข้ามาใกล้ "เรื่องจริงรึ?"

เย้ เธอพูดกับเขา! ความสุขท่วมท้นระบบของเขา เขามีความสุขมาก กระตือรือร้นมาก

มิล่า โรสลังเล เธอต้องแน่ใจ เธอล้วงลึกเข้าไปข้างใน ค้นหาความหิวโหยที่อยู่ตลอดเวลา ความหวาดกลัวที่กระซิบอยู่ที่ขอบความคิดของเธอ

มันหายไปแล้ว

ไม่มีความหิว ไม่มีความกลัว

เป็นครั้งแรกในชีวิตของเธอ... เธอเป็นอิสระ

เธอลดแรงที่กำเกเบรียลลง

"...ให้ตายสิ"

นั่นคือทั้งหมดที่เธอพูดได้

เดี๋ยวนะ ทำไมเธอถึงฟังดูเหมือนรำคาญที่ต้องขอโทษเขาล่ะ? มันแย่ขนาดนั้นเลยเหรอ?

เอาน่า บางทีเขาอาจจะสัมผัสขนของเธอนานไปหน่อย

เอาน่า แผงคอของเธอนุ่มฟูนะ โอเค? ไม่ใช่ความผิดของเขาที่อยากจะสัมผัสมัน

อีกอย่าง ทำไมเธอถึงทำเหมือนเขาไปจับหน้าอกเธอหรืออะไรทำนองนั้น? เธอไม่มีของแบบนั้นด้วยซ้ำ

คนเดียวที่นี่ที่มีหน้าอกคือคุณผู้หญิงฉลาม

อาปาชกอดอก "ถึงมันจะจริง แล้วทำไมแกถึงทำแบบนี้ล่ะ? แกได้อะไรจากมัน?"

เกเบรียลยิ้มเยาะ "ก็ ข้าได้อยู่ใกล้คุณผู้หญิงฉลามตรงนั้นไง นั่นก็ถือเป็นชัยชนะในความคิดของข้าแล้ว"

มิล่า โรสคำราม ผลักเขากลับ "แสดงว่าแกทำแบบนี้แค่เพื่อจะได้ใกล้ชิดกับฮาร์ริเบลงั้นเหรอ? ช่างเหมือนเดิมไม่เปลี่ยนเลยนะ"

ทำไมเกเบรียลถึงรู้สึกเหมือนว่าเธอเพิ่งหาข้ออ้างที่จะเกลียดเขาต่อไปได้? ราวกับว่าเธอต้องการเหตุผลมาสนับสนุน?

ทำไมเขารู้สึกเหมือนว่าเธอแค่เกลียดฮอลโลว์เพศชายทุกคน?

ซุนซุนหัวเราะเบาๆ หลังแขนเสื้อ "ฟุฟุ~ นี่มันน่าสนใจจริงๆ ฮอลโลว์ที่เปลี่ยนแปลงรากฐานการดำรงอยู่ของเรา และทั้งหมดก็เพื่อรักแรกพบ? ช่างโรแมนติกเสียนี่กระไร~"

มิล่า โรสเดาะลิ้น กอดอก

โอเค งั้นคุณผู้หญิงงูเป็นพวกชอบแกล้ง คุณผู้หญิงสิงโตขี้โมโห และคุณผู้หญิงกวางเป็นทอมบอย

ฮาร์ริเบลยังคงอ่านไม่ออก สายตาของเธอจับจ้องอยู่ที่เกเบรียล ความคิดวนเวียนอยู่เบื้องหลัง

ในที่สุด เธอก็พูดขึ้น

"...ถ้าสิ่งที่เจ้าพูดเป็นความจริง งั้นเจ้าก็อยู่ได้"

มิล่า โรสหันขวับมาทางเธอ "เดี๋ยวนะ อะไรนะ?! แค่นี้เลยเหรอ?"

อาปาชดูตกตะลึงไม่แพ้กัน "หัวหน้า ท่านจะให้ไอ้โรคจิตนี่เข้ามาจริงๆ เหรอ?"

ซุนซุนยิ้มเยาะ "ตายจริง~ ดูเหมือนว่าผู้นำของเราจะตัดสินใจแล้วสินะ"

เกเบรียลผู้ซึ่งเป็นไอ้สารเลวเจ้าเล่ห์เสมอมา ก็แค่ยิ้มกว้าง

"เยี่ยม"

เขาชนะแล้ว รอยยิ้มปรากฏขึ้นบนใบหน้าของเขาขณะที่เขาเข้าใกล้การบรรลุเป้าหมายไปอีกก้าวหนึ่ง วิญญาณของเขาเริ่มเปลี่ยนแปลง พลังของเขาเริ่มเติบโต

วิญญาณของเขาเริ่มเปลี่ยนแปลง แม้ว่าจะไม่มีใครรอบตัวเขาสังเกตเห็นว่าเกิดอะไรขึ้นกับเด็กหนุ่มคนนี้

พวกฮอลโลว์ถูกขับเคลื่อนด้วยสัญชาตญาณ ด้วยแรงกระตุ้นที่จะเอาชีวิตรอดที่จะกลืนกินเพื่อหลีกเลี่ยงการถูกกลืนกิน

วิญญาณของมนุษย์ที่ถูกครอบงำด้วยความสิ้นหวังกลายเป็นฮอลโลว์ ด้วยความโศกเศร้าในใจ พวกเขากลายเป็นบางสิ่งที่พวกเขาคงจะรังเกียจในชีวิตมนุษย์

สิ่งมีชีวิตที่มีเป้าหมายเพียงหนึ่งเดียวคือการกลืนกินและกินจนกว่าจะอิ่ม

ปัญหาก็คือ มันจะไม่มีวันอิ่ม

หัวใจของฮอลโลว์คือหน้ากากของพวกเขา ความเสียใจของเกเบรียลคือความจริงที่ว่าเขาไม่สามารถให้พ่อของเขาเห็นเขาเติบโตเป็นชายที่แข็งแกร่ง หรือมีลูกได้

คำพูดที่เขาได้ยินจากพ่อก่อนที่เขาจะกลายเป็นฮอลโลว์ถูกสลักลึกเข้าไปในจิตวิญญาณของเขา

กินของอร่อยๆ และหาภรรยา

เขาได้เพิ่มส่วนพิเศษเข้าไปเองจงแข็งแกร่งพอที่จะปกป้องพวกเขา นับตั้งแต่เขากลายเป็นฮอลโลว์ เขาได้ดำเนินชีวิตตามอุดมคติเหล่านั้นและไม่เคยหลงทางจากมันเลย

การเติบโตอย่างรวดเร็วของเขาเป็นเครื่องพิสูจน์เรื่องนั้น มีโอกาสที่ถ้าเขายังคงดำเนินชีวิตตามอุดมคติเหล่านั้นต่อไป เขาจะวิวัฒนาการอย่างต่อเนื่อง

"ทำไมข้าถึงดูไม่น่าไว้ใจสำหรับพวกเจ้าเลย?" เขาถามอย่างใจเย็น เอียงศีรษะไปด้านข้าง

"รูกลวงฮอลโลว์ของแก... มันอยู่นอกร่างกาย และตัวตนทั้งหมดของแกให้ความรู้สึกเหมือนความตายและนรก"

เขามองไปที่รูกลวงฮอลโลว์ของเขา ก็นะ แน่นอนว่ามันอยู่ข้างนอก เขาไม่เคยใส่มันใจอย่างจริงจังเลย มันก็ไม่ได้แย่ขนาดนั้นใช่ไหม?

ปากทางแห่งนรกดูเหมือนพร้อมที่จะหลุดออกมา... แต่เขามั่นใจว่านั่นไม่ได้หมายความว่าอะไร

บันทึกจากผู้แปล: เมื่อดูจากร่างที่วางไว้ ค่อนข้างมีหลายอาร์ค ดังนั้นจะมีมินิอาร์คเล็กๆ ที่เขาได้รับความไว้วางใจจากพวกเธอ และเมื่อผมพูดว่ามินิ ผมหมายถึงมินิอาร์คระดับพิเศษของคาเอเดะ บาร์รากันรับรู้ถึงการมีอยู่ของเขา...เกิดเรื่องขึ้น, อารันคาร์โดยกำเนิด, เกิดเรื่องขึ้นอีก, อาณาจักร, เกิดเรื่องขึ้นอีก, ระบบแห่งบาป, เกิดเรื่องขึ้นอีก....เขาอาจจะหรืออาจจะไม่เพิ่มสตาร์คเข้ามาในกองทัพของเขา, เกิดเรื่องขึ้นอีก

มีเรื่องเกิดขึ้นมากมายในช่วงกลาง, ระบบแห่งบาปเสร็จสมบูรณ์....

โปรเจกต์เนฟิลิม.....อันนี้น่าจะชัดเจนมาก แต่ถ้าคุณไม่เข้าใจ ผมก็ไม่อธิบาย

การสร้างอาณาจักร...เกิดเรื่องขึ้นอีก

เหตุผลของสงครามเกิดขึ้นแถวๆ นั้น

ปี 1948 – (44 ปีหลังจากการตายของเกเบรียล{ในร่างมนุษย์} และ 1 ปีหลังจากที่เขาได้เป็นราชา)

อายุของเกเบรียล: 63

เวลาที่ผ่านไปตั้งแต่ไทม์สคิปล่าสุด: 28 ปี

อายุของอาณาจักร: 43

ไทม์ไลน์ปัจจุบัน: เพิ่งจะผ่านไปแค่ 6 เดือนหลังจากการตายของเขา ดังนั้นลองคำนวณดู แล้วคุณจะได้ปีที่เขาตาย

เขาอายุ 19 ตอนที่เขาตาย

จบตอน