ตอนที่ 239 ต่อสู้กับหลงไหเชวียน

อสูรพฤกษามารเป็นสิ่งมีชีวิตพิเศษบางอย่างระหว่างพืชกับสัตว์ พวกมันสามารถสร้างแก่นแท้ได้เหมือนกับสัตว์อสูรซึ่งคล้ายคลึงกับตันเถียนของจอมยุทธ นี่คือแหล่งพลังงานของพวกมันที่เรียกว่าแก่นพฤกษา

นับตั้งแต่ที่พวกมันถูกนับว่าเป็นพวกกึ่งพืช แก่นพฤกษาของอสูรพฤกษามารเปรียบได้เหมือนกับสมุนไพร มันง่ายที่จะสกัดและมีค่ามาก

หลิงฮันกดดันพวกมันไม่หยุด ทำให้พวกมันระส่ำระสาย ในที่สุดอสูรพฤกษามารเจ็ดต้นคายแก่นพฤกษาของพวกมันออกมาขณะที่พวกที่เหลือใช้โอกาสและหลบหนีและหายไปอย่างไร้ร่องรอย อย่างไรก็ตาม เนื่องจากพวกมันเป็นพวกกึ่งพืช แม้ว่าแก่นพฤกษาของพวกมันจะหายไป แต่พวกมันก็จะไม่ตาย แก่นพฤกษาจะเติบโตกลับมาเป็นเหมือนเดิมได้หลังจากผ่านไปหนึ่งพันปี

แก่นพฤกษาเจ็ดอันสามารถช่วยเขาทะลวงผ่านขอบเขตก่อเกิดธาตุขั้นสองได้ถูกไหม?

หลิงฮันเป็นคนที่อยากรู้อยากเห็นมาก เมื่อเขาบรรลุขอบเขตก่อเกิดธาตุขั้นแรก เขาควรสร้างน้ำก่อเกิดแหล่งที่สองหรือขยายน้ำพุก่อเกิดแหล่งแรก?

หลิงฮันไม่ได้รีบสกัดแก่นพฤกษาพวกนี้ และยังคงมุ่งหน้าเดินทางต่อ ทุกครั้งที่เขตแดนลี้ลับเปิดออก มันจะเปิดแค่ประมาณสองเดือนเท่านั้น และเขาได้ใช้เวลาอยู่ที่นี่ไปครึ่งหนึ่งแล้ว ดังนั้นเขาจะต้องเร่งฝีเท้าให้เร็วขึ้น

แต่โชคดีที่เขามีบันทึกโบราณอยู่ ดังนั้นเขาเลยหลบเลี่ยงอันตรายได้หลายครั้งระหว่างทาง แต่อาจเผชิญหน้ากับภัยคุกคามบ้างแต่ไม่ไช่อันตรายที่แท้จริง

ในระยะไกลแสงสีดำถูกยิงขึ้นสู่ท้องฟ้าและเชื่อมต่อกันราวกับอุโมงค์สวรรค์ ที่ด้านบนสุดมีเมฆดำอยู่รอบมัน และมีจุดเล็กๆลางๆปรากฏอยู่ แต่ก็ไม่อาจรู้ได้ว่ามันคืออะไรเพราะมันอยู่ไกลมาก

แสงสีดำนั่นมันน่าจะเป็นแกนหลังของเขตแดนลี้ลับ มันมีความลับอะไรถูกซ่อนอยู่ในนั้นกัน?

หืม!

หลิงฮันยังไม่ทันออกเดินทาง แต่แล้วมันได้มีเสียงแปลกประหลาดดังขึ้นและเห็นโลงศพทองแดงสามโลงอยู่ในระยะไกล เสียงประหลาดนั่นคือเสียงโลงศพลากกับพื้น และโลงศพนั่นได้หยุดอยู่ตรงหน้าหลิงฮันประมาณสิบเมตร

ปัง ฝาครอบโลงศพถูกเปิดออกและมีคนกระโดดออกมา มันคือหลงไหเชวียน

"เจ้าเด็กเหลือขอ เจ้าเป็นคนที่แปลกยิ่งนัก และข้ารู้สึกประหลาดใจที่เจ้าสามารถมาที่นี่ได้!" หลงไห่เชวียนพูดออกมาด้วยความมึนงงและแสดงสีหน้าประหลาดใจออกมา

"เจ้าเองก็ด้วย!" หลิงฮันยิ้มให้กับมัน ถ้าหลงไหเชวียนไม่ได้ใช้ทหารซากศพระดับเงิน มันคงไม่สามารถมาที่นี่ได้

"เจ้าพัฒนาขึ้น?" หลงไหเชวียนกวาดสายตามองตรวจสอบหลิงฮัน แต่แล้วมันก็ต้องอ้าปากกว้างออกมาทันที "ก่อนหน้านี้เจ้าเป็นเพียงแค่จอมยุทธระดับรวมธาตุขั้นแรก แต่ทำไมจู่ๆเจ้าก็กลายเป็นจอมยุทธระดับก่อเกิดธาตุขั้นแรกกัน?"

นี่เป็นเรื่องที่น่าเหลือเชื่อ ระดับบ่มเพาะพลังสามารถก้าวกระโดดแบบนั้นได้ด้วย?

"ใช่แล้ว" หลิงฮันพยักหน้าทันทีและตอบคำถามของมัน

แน่นอนว่าหลิงฮันไม่ได้พูดอธิบายอะไรออกมา แล้วพูดว่า "เจ้ามาที่นี่ได้เพราะโลงศพสามโลงนั่นถูกต้องไหม?" หลงไหเชวียนขี่โลงศพแล้วมาที่นี่ นั่นเป็นเพราะมันเป็นสมบัติล้ำค่าที่สุดของนิกายพันศพ บางทีมันอาจเป็นอาวุธจิตวิญญาณระดับสิบเพราะมันสามารถป้องกันพลังของข่ายอาคมได้

หลงไห่เชวียนยิ้มออกมาอย่างภาคภูมิใจและพูดว่า "ถูกต้อง!" แล้วมันถามออกไปว่า "แล้วเจ้ามาที่นี่ได้ยังไงกัน?"

"โชค" หลิงฮันตอบกลับพร้อมกับรอยยิ้ม

"เช่นนั้นเจ้าช่างโชคร้ายจริงๆ!" หลงไหเชวียนปล่อยจิตสังหารออกมา

"ทำไมรึ?"

"เพราะเจ้ากำลังจะตายด้วยน้ำมือของข้า!" หลงไหเชวียนเริ่มโจมตีออกไปด้วยกำปั้นมือขวาของมัน และแผ่กระจายกลิ่นอายแห่งความตายออกมาจากร่างของมัน ทำให้พื้นดินสามสิบเมตรรอบตัวมันแห้งตาย พลังศพยังคงแผ่กระจายออกมาไม่หยุดและกลายเป็นหัวกระโหลกพุ่งเข้าหาหลิงฮัน

"หึ่ม ความชั่วร้ายไม่มีทางเอาชนะความดีได้!" หลิงฮันเค้นเสียงออกมาและด้วยความคิด เปลวเพลิงได้ปะทุออกมาจากร่างของเขายับยั้งพลังปราณศพ

รากฐานวิญญาณของเขามีห้าธาตุ พลังปราณของเขาเลยสามารถเปลี่ยนไปได้ทุกธาตุและปล่อยเปลวเพลิงออกมาเพื่อยับยั้งพลังปราณที่ชั่วร้าย

การเผชิญหน้าครั้งนี้เป็นการประชันกันระหว่างพลังปราณ

หลงไหเชวียนอยู่ในระดับก่อเกิดธาตุขั้นห้า แน่นอนว่าพลังของมันต้องอยู่เหนือกว่าหลิงฮัน!

พลังของจอมยุทธระดับก่อเกิดธาตุขั้นห้าทรงพลังกว่าระดับก่อเกิดธาตุขั้นแรก ซึ่งถือว่าเป็นเรื่องที่ปกติมาก อย่างไรก็ตาม รากฐานวิญญาณของหลิงฮันประกอบด้วยห้าธาตุ และด้วยกระบวนการผสานเมล็ดก่อเกิดให้รวมเป็นหนึ่ง ทำให้พลังของเขาเหนือกว่าจอมยุทธระดับก่อเกิดธาตุขั้นห้าทั่วไป

นี่แสดงให้เห็นว่าหลงไห่เชวียนไม่ใช่จอมยุทธระดับก่อเกิดธาตุธรรมดา

ช่วยไม่ได้ที่หลิงฮันจะส่ายหน้า เขาเป็นอัจฉริยะอย่างแน่นอน แต่อัจฉริยะคนอื่นไม่อนุญาตให้มีตัวตนอยู่งั้นรึ?แม้ว่านิกายพันศพจะถูกไล่ล่าเหมือนหนู แต่มันก็ไม่อาจปฏิเสธได้ว่าครั้งหนึ่งมันเคยเป็นนิกายที่รุ่งโรจน์ ดังนั้นการที่พวกมันผลิตศิษย์อัจฉริยะขึ้นมาได้ถือว่าไม่ใช่เรื่องแปลกจริงไหม?

หลิงฮันรู้สึกประหลาดใจเล็กน้อย แต่หลงไหเชวียนรู้สึกประหลาดยิ่งกว่า หลงไหเชวียนรู้ดีว่าแม้มันจะเป็นจอมยุทธระดับก่อเกิดธาตุขั้นห้า แต่พลังที่แท้จริงของมันอยู่ที่ระดับก่อเกิดธาตุขั้นเจ็ด และพลังต่อสู้ของมันสูงถึงเก้าดาว

อย่างไรก็ตาม พลังปราณของมันเหมือนจะไม่ต่างจากหลิงฮันเลย?

มันเป็นเรื่องที่แปลกยิ่งนัก!

"เจ้าเป็นคนที่แปลกประหลาดเสียจริง เจ้าอาจกลายเป็นคู่ต่อสู้ตัวฉกาจของข้าได้ในอนาคต ดังนั้นเจ้าจะต้องตาย!" หลงไหเชวียนกล่าว

หลิงฮันเพียงแค่หัวเราะออกมาและพูดว่า "เจ้าพูดแบบนั้นออกมา ข้าควรรู้สึกเป็นเกียรติดีหรือว่าหวาดกลัวดี?"

"รู้สึกเป็นเกียรติและจงหวาดกลัวซะ!" หลงไหเชวียนพูดข่มขู่ออกมาว่า "เจ้าดูเหมือนจะรู้เรื่องเกี่ยวกับนิกายพันศพไม่น้อยทีเดียว เจ้าอาจคิดว่าข้าเอาแต่พึ่งพาทหารซากศพ แต่เจ้าหารู้ไม่ว่าตัวข้าเองนั้นก็แข็งแกร่งอย่างมากเช่นกัน!"

"แล้วข้าจะรอดู" หลิงฮันพูดออกมาอย่างไม่แยแส

"เจ้าจะต้องเสียใจ!" หลงไหเชวียนเริ่มโจมตี กำปั้นของมันกลายเป็นหัวกระโหลกขนาดใหญ่พุ่งตรงเข้าหาหลิงฮันและตะโกนออกมาว่า "ปราณศพจะเปิดท้อนภา เจ้านายของข้าคือสวรรค์และโลก!"

"คำพูดของมันค่อนข้างอวดดีทีเดียว แต่พลังนี่มัน..." หลิงฮันส่ายหัวและดวงตาของเขากลายเป็นเยือกเย็น ด้วยมือขวาของเขา เขากวัดแกว่งดาบออกไปและพูดว่า "ในวันที่ท้องฟ้าสดใส ปีศาจและความชั่วร้ายจะต้องถูกขจัดสิ้น!"

ประกายแสงดาบส่องแสงออกมาเหมือนกับดวงอาทิตย์ในตอนกลางวัน

"ไม่เลว ดูเหมือนเจ้าจะมีพลังอยู่บ้าง" หลงไหเชวียนกล่าวเย้ยหยันและยังคงปล่อยกำปั้นที่ห่อหุ้มด้วยพลังปราณศพไม่หยุด มันไม่เกรงกลัวต่อคมดาบเลย

เหตุผลหลักก็คือดาบเล่มนี้มันเป็นดาบธรรมดา ถ้ามันเป็นอาวุธจิตวิญญาณระดับสาม มั่นใจได้เลยว่าหลงไหเชวียนคงไม่ทำตัวอวดดีขนาดนี้ และยิ่งไปกว่านั้นมันยังมีข้อได้เปรียบในด้านพลัง

"ข้ารู้ว่าข้าไม่ได้ตัดสินใจผิด พลังต่อสู้ของเจ้ามันแข็งแกร่งมาก อย่างน้อยต้องอยู่ที่ระดับแปดดาว แต่น่าเสียดายที่คู่ต่อสู้ของเจ้าคือข้า!" หลงไหเชวียนหัวเราะออกมาด้วยความหยิ่งยโส

มันเป็นอัจฉริยะอย่างแท้จริงและมันยังได้รับมรดกจากนิกายพันศพ ดังนั้นมันจึงเป็นไปไม่ได้เลยที่มันจะไม่แข็งแกร่ง

หลิงฮันตะโกนออกมาเสียงดังและนำเขาของกระทิงเนตรเพลิงออกมาและถือมันไว้ในมือทั้งสองข้าง เขาปล่อยพลังใส่มันทำให้เกิดลวดลายบนเขา จากนั้นมันเริ่มส่องแสงออกมาและเปลวเพลิงได้ปะทุขึ้น

"ดูซะว่าข้าจะสังหารเจ้ายังไง!" หลิงฮันใช้เขาเป็นด้ามจับและเปลวเพลิงเป็นดาบและโจมตีไปที่หลงไหเชวียนเหมือนกับดาบ

ประสิทธิภาพของมันดีเกินคาด

หลงไหเชวียนส่วนใหญ่ฝึกฝนทักษะปีศาจและทักษะประเภทหยิน และสิ่งที่มันหวาดกลัวมากที่สุดคือทักษะประเภทเปลวเพลิงซึ่งมันสะกดข่มพลังของมันได้โดยธรรมชาติ เมื่อเปลวเพลิงโหมกระหน่ำ ทำให้พลังของมันอ่อนแอลงทันที และทำให้ทั้งสองคนต่อสู้กันได้อย่างสูสี

"เจ้าจะต้องตาย!" จิตสังหารของหลงไหเชวียนรุนแรงมากยิ่งขึ้น