ตอนที่ 238 อสูรพฤกษามาร

หญิงสาวนางนี้ไม่รู้วิธีพูดกับคนอื่น นางใช้แต่คำพูดรุนแรง

หลิงฮันยิ้มและพูด “ไม่ต้องกังวล ข้าปลอดภัยแน่นอน”

“ข้าเนี่ยนะกังวล!” ฉื่อฮวาหลันเค้นเสียงทางจมูกอีกครั้ง

หลิงฮันอดที่จะนึกถึงลิ่วลู่เอ๋อที่มักจะเค้นเสียงทางจมูกไม่ได้

เป็นห่วงแต่ปากไม่ตรงกับใจ!

หลังจากนึกถึงนิสัยของฉื่อฮวาหลันเสร็จ เขาหยิบบันทึกออกมาอ่านอีกครั้ง

ฉื่อฮวาหลันไม่รู้ว่าสมุดในมือของหลิงฮันมีค่าขนาดไหน มันสามารถทำให้ทุกคนผ่านเขตอาคมไปได้! นางเริ่มนั่งขัดสมาธิบนพื้น แม้นางจะกินเม็ดยาไปแล้ว นางก็ยังต้องโคจรปราณก่อเกิดเพื่อรักษาบาดแผลควบคู่ไปด้วย

หลิงฮันปิดบันทึกอย่างรวดเร็วและเดินไปข้างหน้า

แม้ฉื่อฮวาหลันจะกำลังฟื้นฟูบาดแผลอยู่ แต่นางก็ไม่กล้าที่จะประมาท นางระมัดระวังหลิงฮันอยู่ตลอดเวลา เพราะจู่ๆเขาอาจจะโจมตีนางเพื่อหวังทำอะไรมิดีมิร้ายกับนางก็ได้... นางรู้ดีว่าความงดงามของนางทำให้บุรุษบ้าคลั่งได้ขนาดไหน

แต่ถึงอย่างนั้นหลิงฮันกลับเดินจากไปเลย!

เขาเดินไปออกไปง่ายแบบนั้นเนี่ยนะ?

เขาที่เป็นผู้ช่วยชีวิตของนาง ต่อให้เขาจะหน้าด้านติดตามนางไปไหนมาไหนอย่างใกล้ชิดนางก็คงไม่สามารถตวัดดาบไล่เขาไปได้ แต่ถึงอย่างนั้นหลิงฮันกลับปล่อยโอกาสงามเช่นนี้หลุดมือไปจนทำให้นางรู้สึกตกใจราวกับเห็นภูตผี

คิดจะทำเป็นไม่เมินเฉยเพื่อดึงดูดความสนใจของนาง?

ในตอนแรกฉื่อฮวาหลันก็คิดเช่นนั้น แต่พอผ่านไปสักพักนางก็ไม่สามารถได้ยินเสียงฝีเท้าของหลิงฮันอีกต่อไปแล้ว บรรยากาศในตอนนี้เงียบสงัดราวกับว่ามีนางอยู่ในโลกนี้เพียงคนเดียว

เขาเดินจากไปจริงๆ!

ใบหน้าของฉื่อฮวาหลันกระตุก ถึงแม้นางจะไม่เคยคิดว่าเสน่ห์ของนางจะดึงดูดบุรุษได้ทั่วทั้งโลก แต่นางก็เคยเห็นผู้ชายนับไม่ถ้วนที่ไม่สามารถละสายตาออกจากนางได้ และตอนนี้ได้มีตัวประหลาดที่ไม่สนใจความงามของนางปรากฏตัวแล้ว

เขาพูดว่าเขาไม่ต้องการร่างกายของนางเป็นสิ่งตอบแทน... นี่เขาพูดจริงงั้นรึ?

เมื่อฉื่อฮวาหลันคิดย้อนกลับไป นางรู้สึกว่ากำลังจะกลายเป็นบ้าเพราะมีคนทำตัวเมินเฉยใส่นาง!

กู้เฟิ้งฮวาตะโกนขึ้นมาจากฝั่งตรงข้าม “ธิดาฉือ กลับมา...”

“ไสหัวไป!” ฉื่อฮวาหลันยังคงรู้สึกไม่พอใจกับท่าทีของหลิงฮัน นางมองอย่างดูร้ายไปยังกู้เฟิ้งฮวาซึ่งทำลายภาพพจน์ที่ราวกับเทพธิดาของนางทันที นางสูดหายใจเข้าลึกๆและนั่งลงบนพื้นอีกครั้ง

หลิงฮันก็แค่คนโง่ที่ไม่รู้จักใช้โอกาส นางไม่ต้องไปสนใจเขา... ไม่ต้องไปสนใจ...

นางบอกกับตัวเองแบบนั้นแต่กลับเผลอกำหมัดแน่นโดยไม่รู้ตัว ถ้าตอนนี้หลิงฮันปรากฏตัวขึ้นข้างหน้านาง นางจะต้องทุบตีเขาแน่นอน

หลิงฮันเดินทางไปข้างหน้าอย่างรวดเร็ว ในชีวิตนี้ความสนใจของเขามุ่งมั่นไปที่วิถีวรยุทธ ไม่ว่าฉื่อฮวาหลันจะงดงามขนาดไหน แค่ชื่นชมนางเล็กๆน้อยๆก็พอแล้ว

หลิงฮันเดินไปตามที่บันทึกได้เขียนเอาไว้ทุกก้าวทำให้ไม่หลงทาง หากไม่มีบันทึกเขาคงถูกขังอยู่ในหมอกนี้และไม่สามารถออกไปได้ตลอดกาล... เขาหวังว่าฉื่อฮวาหลันจะไม่สูญเสียความสุขุมเยือกเย็นและเข้ามาในหมอกนี้อย่างสะเพร่า

แต่ถึงมีบันทึกเขาก็ไม่ได้ชะล่าใจ เพราะหลังจากกาลเวลาผ่านไปหลายร้อยหลายพันปี ข่ายอาคมอาจจะมีการเปลี่ยนแปลงก็ได้

หลิงฮันได้เปลี่ยนรูปร่างของทองคำก่อเกิดผลาญโลหิตให้กลายเป็นเส้นไหม และนำมันผูกเอาไว้กับริมฝังลำธาร หากตอนที่เขาเดินไปเรื่อยๆแล้วหลงทางขึ้นมา เขาก็ยังสามารถย้อนกลับไปได้

...จากการที่เคยตระเวนไปยังโบราณสถานต่างๆมามากมาย เป็นธรรมดาที่จะเขาจะเต็มไปด้วยประสบการณ์

ดูเหมือนว่าบันทึกจะไม่มีข้อผิดพลาด หลังจากเดินมาประมาณสิบนาทีหมอกก็เริ่มจางลง ความหนาแน่นของมันไม่ได้เท่ากับก่อนหน้านี้

บริเวณที่หลิงฮันอยู่นั้นมืดสลัวราวกับเป็นช่วงเวลากลางคืนที่อาบไปด้วยแสงจันทร์ ถึงแม้จะมืดแต่ก็ไม่ถึงกับมองไม่เห็นนิ้วมือของตนเอง

หลิงฮันสะบัดนิ้วเพื่อดึงทองคำก่อเกิดผลาญโลหิตกลับมา ตอนนี้เขามั่นใจแล้วว่าจะสามารถย้อนกลับทางเดิมได้

ตามหลักแล้วเมื่อเขตแดนลี้ลับปิดตัวลง ทุกคนที่มาจากโลกภายนอกจะถูกขับไล่ออกไป แต่ก็มีเรื่องเล่าว่าเหล่าคนที่ข้ามลำธารมาจะไม่ปรากฏตัวขึ้นอีกเลย ซึ่งมีความเป็นไปได้อยู่สองอย่าง

หนึ่งคือเมื่อเดินทางมาถึงอีกฝากหนึ่งของลำธาร พวกเขาจะไม่ถูกเขตแดนไล่ออกไปและถูกขังอยู่ที่นี่ สองคือคนที่ข้ามลำธารมาเสียชีวิตลงทั้งหมด จึงไม่สามารถออกไปได้

ในเมื่อไม่รู้ว่ามีอันตรายอะไรซ่อนอยู่ หลิงฮันจึงไม่กล้าพาสามสาวออกมาข้างนอก ในขณะเดียวกัน ตัวเขาที่มีความระมัดระวังตัวสูงได้เตรียมพร้อมเข้าไปในหอคอยทมิฬตลอดเวลา

‘ฟุบ’ จู่ๆก็มีเงาพุ่งเข้าใส่หลิงฮันราวกับลูกศรที่แหลมคม

หลิงฮันไหวตัวทัน เขานำดาบออกมาจากหอคอยทมิฬและฟันไปยังเงาที่พุ่งเข้าใส่

คมดาบอันเยือกเย็นโจมตีออกไปจนเกิดประกายไฟ ทำให้เงาสีดำแสดงร่างที่แท้จริงออกมา

ร่างของมันคือรากไม้!

ดาบของหลิงฮันเริงระบำปลดปล่อยปราณดาบหกเล่ม

‘ฉัวะ’ ปราณดาบปะทะเข้ากับรากไม้จนมันเริ่มกวัดแกว่งไปมาพร้อมกับมีของเหลวสีดำไหลออกมา

‘ฟุบ ฟุบ ฟุบ’ ทันใดนั้นเอง รากไม้นับร้อยได้พุ่งเข้าใส่หลิงฮัน

แววตาของหลิงฮันกลายเป็นคมกริบ เขาแบมือซ้ายและเปลี่ยนทองคำก่อเกิดผลาญโลหิตให้กลายเป็นที่กำบังการโจมตีจากข้างหน้า ‘ปึก ปึก ปึก’ เกิดขึ้นเสียงรากไม้ปะทะเข้ากับทองคำก่อเกิดผลาญโลหิต ร่างของหลิงฮันถูกพลักถอยหลังอย่างต่อเนื่อง

หลิงฮันเก็บทองคำก่อเกิดผลาญโลหิตกลับไป ในตอนที่ป้องกันการโจมตีของรากไม้ เขาเตรียมใช้ทักษะดาบลึกลับสามพันเล่มเอาไว้แล้ว ‘พรึบ พรึบ พรึบ’ เงาดาบนับไม่ถ้วนปรากฏขึ้นมาในพริบตา

“ลุยเลย!” หลิงฮันตะโกนลั่น เขาควบคุมเงาดาบนับไม่ถ้วนโจมตีโต้ตอบรากไม้

การโจมตีนี้รุนแรงเป็นอย่างมาก ของเหลวสีดำหลั่งไหลออกมาจากรากไม้นับร้อยราวกับสายฝน

‘ตุบ’ ร่างสีดำขนาดใหญ่โผล่ออกมา มันคือต้นไม้ยักษ์ที่โผล่ขึ้นมาจากพื้นดินและใช้รากไม้นับไม่ถ้วนพันรวมกันเป็นขาสี่ขา

“อสูรพฤกษามาร!” หลิงฮันพูดโดยมีท่าทีเปลี่ยนไปเล็กน้อย “อสูรพฤกษามารคือสัตว์อสูรระดับสามที่ไม่น่ากลัวอะไร แต่พวกมันมักจะมากันเป็นกลุ่ม...”

เมื่อคำพูดเหล่านั้นออกจากปาก ต้นไม้ยักษ์อีกต้นก็โผล่ขึ้นมา จากนั้นก็เพิ่มเป็นสาม สี่ ห้า... จำนวนพวกมันเพิ่มขึ้นเรื่อยๆจนเกิดเป็นฝูงอสูรพฤกษามาร

“แก่นพฤกษาของอสูรพฤกษามารเป็นอาหารบำรุงที่ดีเยี่ยม แต่หากมันโผล่มาเยอะขนาดนี้ จะให้สู้กับพวกมันคงยาก!” หลิงฮันพึมพำ

‘พรึบ พรึบ พรึบ’ อสูรพฤกษามารหลายสิบตัวโจมตีพร้อมกัน

หลิงฮันรีบหลบและตวัดดาบตอบโต้ อสูรพฤกษามารเหล่านี้มีขนาดใหญ่ ลำต้นของพวกมันทั้งทนทานและหนาแน่น เมื่อพวกมันถูกปราณดาบโจมตี เปลือกไม้ของพวกมันเกิดรอยถลอกเพียงเล็กน้อยเท่านั้น

หลิงฮันกำลังจะเข้าไปซ่อนในหอคอยทมิฬชั่วคราวเพื่อหลีกเลี่ยงพวกมัน แต่จิตวิญญาณเปลวเพลิงได้ส่งกระแสจิตมาให้เขา มันอยากจะออกมาสู้กับอสูรพฤกษามารเหล่านี้

‘เปลวเพลิงมีคุณสมบัติกดขี่พฤกษา คุ้มค่าที่จะลองเหมือนกัน’ หลิงฮันคิดในใจ ‘ฟุบ’ จิตวิญญาณเปลวเพลิงปรากฏขึ้นมาทันที มันปลดปล่อยกลิ่นอายอันทรงพลังออกมา

จิตวิญญาณเปลวเพลิงดวงนี้เกิดมาจากซากกระดูกจอมยุทธระดับทลายมิติ พลังของมันจึงสูงอย่างน่าตกใจ

เมื่อจิตวิญญาณเปลวเพลิงปรากฏขึ้น อสูรพฤกษามารเริ่มขยับถอยหลังทีละตัวทันที พวกมันกำลังแสดงท่าทีหวาดกลัว

“ฮ่าๆ ไม่คิดเลยว่าโอกาสเอาคืนของข้าจะมาไวขนาดนี้! อย่าคิดหนี มอบแก่นพฤกษาของพวกเจ้ามาซะ!” หลิงฮันเริ่มทำการโจมตี